Ostatni list do Łucji

Czym jest miłość, przyjaźń, zdrada i poczucie swojej wartości? Pewnie każdy znajdzie w tej książce odpowiedzi na nie. Lecz najważniejsze jest to co ta opowieść wnosi do naszego życia. Przepiękna historia młodej, ambitnej dziewczyny ubrana w delikatne, napełnione świeżym powietrzem słowa, które delikatnie muskają naszą wyobraźnię przenosząc nas w świat Ingi. Czytając książkę nie męczysz się, zaciekawia Cię od samego początku. Nie wiesz kiedy a już się kończy. Gorąco polecam nawet tym niedowiarkom :) Czasami warto zaryzykować :) Warto dać szansę :)

Książka "Ostatni list do Łucji" Katarzyny Przybysz to powiew świeżości. Napisana ładnym językiem, porusza aktualne problemy, prezentuje prawdziwe wartości, zwraca uwagę na trudny zawód ratownika medycznego. Świadczy o dużej wrażliwości, wnikliwości, obserwacji życia i refleksyjności autorki. Książka skłania do myślenia, porusza od środka. Autorka w sposób bardzo sugestywny opisuje miejsca, w których poruszają się bohaterowie. Czytelnik ma wrażenie, że jest tuz obok. Dwór Laśmiady i jego otoczenie promieniuje domową przytulnością. Listy, pisane do Łucji, bardzo ładnie wieńczą każdy rozdział. Ostatni z nich niezwykle zaskakuje, przypominając o ulotności i kruchości ludzkiego życia. Szczerze polecam lekturę tej pozycji i czekam na następną.

Zainteresowała mnie książka, która nie grzeszy grubością, gdyż zawiera jedynie 92 strony, jednak podczas lektury przekonałam się, iż nie potrzeba opasłego tomiska by zawrzeć całą esencję wartości i głębi temu dziełu. Już od początkowych kart wciągnięci zostajemy w bolesną historię kobiety, której los nie oszczędzał i okrutnie ją doświadczał. Autorka przepięknie pisze swym lekkim i iście plastycznym piórem, a jej styl zachwyca i wdziera się głęboko w zakamarki duszy.

Inga to dwudziestodziewięcioletnia nauczycielka, która nagle straciła ojca. Następnie jej narzeczony oznajmia jej, że odchodzi bo niebawem zostanie ojcem. Dodatkowo wyczyszcza z mebli i sprzętów ich wspólnie wynajmowane mieszkanie.

Załamana, wyjeżdża nad mazurskie jezioro Ułówki do swej przyjaciółki, która wynajmuje gościom Dwór Leśmiady. Tam w ciszy wypoczywa i próbuje dojść do równowagi psychicznej.

Czy urok Mazur uleczy złamane serce kobiety? Czy będzie mogła wrócić do rodzinnego miasta, pracy i matki? Czy jeszcze zaufa mężczyźnie i otworzy przed nim swe serce?

Ta historia była tak porywająca i tak cudowna, że nawet nie wiem kiedy ją skończyłam. Poznana treść była niezwykle ciekawa, bardzo realistyczna, wstrząsająca, a zakończenie mnie załamało i długo nie mogłam pozbierać się, zalewając łzami i bijąc z myślami. Ciągle zadawałam sobie pytanie: dlaczego!!!

Nie wiem czy pani Przybysz lubi dręczyć takie wrażliwe dusze jak ja czy po prostu chciała ostrzec nas przed prawdziwymi kolejami losu, który potrafi brutalnie odebrać człowiekowi praktycznie wszystko, nie zważając nawet na to, iż wcześniejsze rany jeszcze nie zdążyły się zabliźnić. Wiem, życie potrafi dosadnie nam przywalić, jednak z niektórymi rzeczami ciężko jest się mi pogodzić.

Fabuła jest nie dość, że wspaniale napisana, pełna pobudzających zmysły opisów, to zawiera kilka zaskakujących zwrotów akcji, przez co czytelnik jak w transie przewraca kolejne stronice, by poznać zakończenie. Nie można się tu nudzić nawet przez chwilę. Wszystko tu ze sobą współgra i idealnie dopełnia, a pisarka włożyła w swoje dzieło całe serducho. Umiejętnie wywiera na odbiorcy wrażenie oraz wzbudza wiele emocji.

Ja już dobę biję się z moimi myślami i jestem pewna, że szybko nie zapomnę książki. Podobały mi się listy pisane przez Ingę do przyjaciółki. Dzięki nim mogłam wejrzeć w głąb bohaterki i zobaczyć jak jest jej ciężko oraz ile kosztowało ją wysiłku, by otworzyć się na nowo do ludzi. Czy dobrze zrobiła, musicie przekonać się sami sięgając po "Ostatni list do Łucji".

Moim zdaniem to niezwykle wartościowa, lektura, która was oczaruje i wyryje się w pamięci. Ze swej strony zachęcam i gorąco polecam!!!

Jest to krótka historia opowiadająca o losach Ingi, młodej kobiety, która w ostatnim czasie sporo przeszła. Najpierw umiera jej ukochany ojciec, następnie zostaje porzucona przez narzeczonego, a ma dopiero 29 lat. Jej świat się wali, a ona szuka rozwiązania, co dalej zrobić ze swoim życiem.

Książka „Ostatni list do Łucji” to bardzo wzruszająca historia. Jak wiecie rzadko sięgam po tego typu powieści, ale nie żałuje. Mimo, ze historia nie należy do najdłuższych to mam wrażenie, że autorka przekazała wszystko co chciała. Książka nie tylko jest pełna emocji, ale pokazuje także czytelnikowi jak ulotne jest nasze życie. Autorka daje swoim tekstem do zrozumienia, że nie można załamywać się po każdym niepowodzeniu, ponieważ życie jest na to za krótkie.

Uważam, że to dobra lektura na letnie wieczory. Czyta się ja bardzo szybko, a prosta historia łapie za serce.

Osoba zdradzona przez kogoś najbliższego może się już nigdy nie podnieść po takim przeżyciu. Wiele ludzi cierpi latami i nie zawsze wracają do tego, co było kiedyś. Często też jest potrzebna pomoc terapeuty lub chociaż rozmowa raz na jakiś czas z przyjaciółmi. Ten kto zdradza nie bierze pod uwagę, jaką krzywdę wyrządza komuś bliskiemu i wszystko jedno czy to będzie zdrada małżeńska, czy taka na tle rodzinnym lub koleżeńskim, gdyż można tego dokonać także słowem, a nie tylko uczynkiem.

Zarys fabuły

W książce spotykamy Ingę, która wyjechała na kilka dni do swej przyjaciółki Łucji, po to by odpocząć od tragicznych przeżyć zaistniałych w ciągu ostatnich miesięcy. Otóż, kobieta pochowała nagle zmarłego ojca, a niedługo potem jej wieloletni partner oświadczył, że będzie miał dziecko z inną kobietą, z którą jest już od dłuższego czasu. Świat Ingi się zawalił i nie potrafiła się podnieść bez pomocy terapii, a po powrocie od Łucji rzuciła się w wir pracy w szkole. Podczas majówkowego pobytu w Chorwacji poznaje ratownika Olka. W trakcie trwania akcji Inga, co jakiś czas relacjonuje swoje przeżycia przyjaciółce Łucji pisząc do niej listy. Na czym będą polegały relacje między Olkiem i Ingą oraz w jakich okolicznościach pierwszy raz się spotkali? Jak będzie wyglądać ścieżka wychodzenia na prostą u głównej bohaterki? Co się jeszcze wydarzy? O tym w książce „Ostatni list do Łucji” autorstwa Katarzyny Przybysz.

Zdrada i jej konsekwencje, listy

Autorka w swej książce przedstawiła motyw zdrady na przykładzie Ingi i Wiktora, a także jej koleżanki, która zraniła swojego męża. Niestety takie zachowania są obecnie nagminne i mało kto zdaje sobie sprawę z tego, jak wielką krzywdę wyrządza drugiej osobie. Naturalnie zdarzają się też wyjątki, gdzie ktoś odpłaci tym samym, ale znacznie częściej prowadzi to do chorób psychicznych, a nawet i do tragedii. W przypadku głównej bohaterki mamy okazję zobaczyć próbę ratowania siebie, która okaże się udana, niemniej ten proces jest trudny i długotrwały. Autorka zastosowała w tym przypadku bardzo ciekawy zabieg, otóż akcja toczy się w trzeciej osobie, natomiast listy są już napisane w pierwszej, co sprawia, że pozycja jest jeszcze bardziej emocjonalna, a przy okazji nie ma w niej zbędnych sytuacji. Do tego mamy okazję przypomnieć sobie o tej już zapomnianej formie kontaktu, która obecnie postrzegana jest, jako coś wyjątkowego, gdyż już coraz mniej osób potrafi pięknie pisać o zwykłych sprawach, czy przeżyciach do drugiego człowieka w taki tradycyjny sposób.

Podsumowanie

Książkę czytało mi się z przyjemnością, dzięki emocjonalnym wydarzeniom, które w tym debiucie autorki zapowiadały, iż kolejne pozycje mogą być równie wciągające, co myślę, że się ziściło, gdyż jestem już po lekturze drugiej powieści ,,Zapach życia”, którą również raz jeszcze polecam. Gabaryt jest niewielki, dzięki czemu można po nią sięgnąć pomiędzy bardziej skomplikowanymi książkami. Moim zdaniem w tym przypadku mamy do czynienia z romansem współczesnym, który przybliża nam relacje między dwojgiem dość młodych ludzi. Zakończenie jest wstrząsające i smutne, a znajduje się właśnie w ostatnim liście do Łucji, dlatego też tytuł tej pozycji jest jak najbardziej trafiony. Okładka z przedstawionym dworem nawiązującym do tego, w którym mieszka Łucja, przykuwa wzrok pomimo swej czarno-białej barwy. Gorąco polecam tę życiową historię wszystkim, by mogli ujrzeć, jak szczęście potrafi być kruche i ulotne, bo może dzięki temu bardziej będą cenić relacje ze swoimi bliskimi.