Osiem białych nocy

„Mężczyzna przed trzydziestką udaje się na przyjęcie bożonarodzeniowe na Manhattanie. Poznaje tam kobietę imieniem Clara. W ciągu następnego tygodnia oboje spotykają się co wieczór w tym samym kinie. Mężczyzna jest zauroczony, ale ostrożny, nie chce wykonać pochopnego ruchu. Napięcie między dwojgiem stopniowo rośnie, towarzyszą mu niepewność, nadzieja i brak zaufania. Rozbudzone emocje kumulują się w ostatnią noc starego roku. Czy wraz z nim odejdą w przeszłość wszelkie wątpliwości?”

Po przeczytaniu poprzedniej książki tego autora koniecznie musiałem sięgnąć po tę.

Autor szczegółowo opisuje emocje, które odczuwa bohater i wnika głęboko w ich źródło.

Clara jest na początku zagadkową postacią i pod pewnymi względami żałuję, że autor nie napisał książki z jej perspektywy. Jest ona egocentryczna i oddana oczernianiu innych, może być kimś, od kogo można trzymać dystans w prawdziwym życiu.

W tej książce romans odgrywa główną rolę, jest cenny i delikatny.

Największą siłą tej powieści jest relacja narratora ze zmarłym ojcem. Jego wspomnienia o tym erudycyjnym, dowcipnym i życzliwym człowieku poruszają i pięknie świadczą, ale są one bardzo nieliczne.

Każdego dnia rozmawia z narratorem, zastanawiając się, czy tego dnia znowu zobaczy Clarę, każdego dnia powracając do swoich kroków, a każdy dzień kończy się bardziej niejednoznacznym wyszukiwaniem duszy.

„Pewni ludzie zbliżają się do innych za pomocą napięcia. Tarcie rodzi zażyłość, a zmaganie, tak jak przekora, to najkrótsza droga do serca.”

Aciman tworzy prywatny język dla głównych bohaterów, rzadko omijając wymowny uśmiech lub pozwalając na marnowanie linii dialogu. Autor szczegółowo analizuje sceny, a większość powieści jest napięta i całkowicie autentyczna.

Powieść odkrywa stany umysłu tęsknotę, pożądanie, niepewność i wahanie.

Nie ma aktu seksualnego i cielesnego, tak jak w poprzedniej jego książce co jest ogromnym plusem.

Ta książka zaciera granice między romansem a literacką fikcją, opiera się głównie na łatwości Acimana w tworzeniu długich, wciągających zdań, by napędzić mocno psychologiczną i minimalistyczną fabułę.

„Najgorsza w umieraniu jest wiedza, że zapominasz o wszystkim, co kiedykolwiek przeżyłeś i kochałeś.”

Większość narracji podąża za protagonista i jego tęsknotami pragnieniami, gdy wzdycha za Clara i analizuje każdy jej gest.

Jednym z dynamicznych motywów jest kodowany język, który wymyślili kochankowie, aby komunikować się ze sobą. Wypełnia to relację z Clarą i protagonistą ciepłem i wzruszeniem dwóch pokrewnych dusz, próbujących stworzyć da siebie własny świat.

Gorąco polecam!