Orły Imperium. Tom 1

Simon Scarrow, brytyjski nauczyciel historii, pasjonat dziejów Imperium Rzymskiego postanowił pewnego dnia wykorzystać swoją wiedzę w praktyce. Spod jego pióra wyszła rewelacyjna seria "The Eagle" opowiadająca przygody dwóch legionistów centuriona Macro i jego zastępcy Katona.

Jest to powieść pisana przez faceta, dla facetów, mamy tutaj wyraźnie męski punkt widzenia. Scarrow koncentruje się na dokładnym opisie tego brutalnego świata, nadając mu tylko otoczki delikatności, co zwykle objawia się, gdy w pobliżu są kobiety. Poza tym jest to konkretna, bardzo realna historia wojenna bez miejsca na skrupuły. Ludzie giną na lewo i prawo, i nie są to tylko statyści, którzy gdzieś przemijają w tle, ale najbliżsi znajomi głównych bohaterów. Po dłuższym obcowaniu z pierwszym tomem szybko odkrywamy, że na próżno tu szukać dokładnych wnikliwych opisów. Za to mamy szybki rozwój akcji, ogromny nacisk na autentyczność i dosadność, której często dziś brakuje u innych autorów. Świetnie opisano strukturę legionu, coś z czego zrozumieniem miałem ogromne problemy od zawsze. Do tego bardzo realnie oddany wojskowy żargon i zachowanie typowe dla szeregowych wojaków. Jest również element komiczny, który czasem rozbawia do łez. Są nim, a raczej nietypowa relacja pomiędzy Macro i Katonem, dwoma kompletnie odmiennych facetami, z których jeden to dojrzały weteran a drugi - młody żółtodziób. Macro na co dzień poważny dowódca centurii, pracujący na pełnych obrotach jak trybik w ogromnej machinie wojennej, okazuje się być prywatnie czującymi i wyrozumiałym facetem. Jego zastępca, młody option Katon jest z kolei jego całkowitym przeciwieństwem, równie odważny co jego zaprawiony w bojach dowódca, posiada jednak ogromną wiedzę i jest oczytany jak mało który człowiek w Imperium. Razem, ale zupełnie nieświadomie, wykorzystują swoją widzę i doświadczenie do walki z wrogami Rzymu. Mam pewne zastrzeżenia co do zauroczenia Katona i przewodniego wątku miłosnego, uważam go za całkowicie zbyteczny. Jest co prawda napisany bardzo realnie, ale całkowicie niepotrzebny. I bez niego dałoby się prowadzić fabułę na właściwych torach.

Świetna narracja, dialogi na piątkę. Bardzo dobrze napisane postacie, która nie są bezpłciowe, i nie ograniczają się tylko do dobrych i złych. Są postacie, których rola jest dyskusyjna. Realia historyczne odtworzone z największą dbałością. Realistyczny język wojskowy i cywilów (z wyłączeniem "naszych" wstawek).

MARSZEM DO ZWYCIĘSTWA – RECENZJA KSIĄŻKI „ORŁY IMPERIUM”

„Orły imperium” to pierwsza z pozycji należących do cyklu rzymskiego, napisana przez znanego amerykańskiego twórcę powieści historycznych – Simona Scarrowa, którego kojarzyć należy z bestsellerową serią „Gladiator”. Książka ta sprawdza się jako doskonały przewodnik po czasach rzymskich w I wieku naszej ery. Genialny autor po raz kolejny zabłysnął swym pisarskim intelektem, wprowadzając czytelnika w antyczne uniwersum.

Jest rok 42 naszej ery. Syn rzymskiego wyzwoleńca, Kwintus Licyniusz Katon, zostaje powołany do służby w armii. Jako cichy, wykształcony „tyczkowaty miłośnik literatury” ma spore problemy w przyzwyczajeniu się do zasad panujących w legionach. Ponadto, dzięki pewnemu listowi do legata II Legionu – Wespazjana, młodzieniec zostaje mianowany na wysokie stanowisko, o którym marzyło wielu wiarusów, co spowodowało pogardę i nienawiść w spojrzeniach pozostałych żołnierzy.

Zupełnie inaczej radzi sobie doświadczony w walce dowódca szóstej centurii czwartej kohorty – Lucjusz Korneliusz Macro. Jako mężczyzna w średnim wieku posiadający rubaszne poczucie humoru i niebagatelny zasób przekleństw, centurion cieszy się autorytetem wśród swoich podwładnych. Ma ON jednak pewną skrzętnie skrywaną słabość, która odkryta, wpędziłaby go w poważne tarapaty.

Dwaj bohaterowie przedstawieni zostali na zasadzie ogromnego kontrastu. Spokój i kultura osobista Katona nijak ma się do impulsywności i temperamentu Macro. Choć z początku nie pałają do siebie wielką sympatią, razem wezmą udział w kampanii na Brytanię i tam znajdą się w środku spisku zagrażającego samemu imperatorowi i, chcąc nie chcąc, będą musieli nauczyć się na sobie polegać. Czy pracując razem zdołają uratować cesarza?

„Orły imperium” to powieść historyczna nafaszerowana emocjonującymi przygodami

i zabawnymi scenami, przeznaczona zarówno dla pasjonatów Rzymu, jak i dla zwykłych śmiertelników nieznających historii. Głównym atutem książki jest niezwykle porywająca fabuła oraz wartka akcja, nieustannie trzymająca w napięciu. Niemniej to właśnie lekki styl pisania Scarrowa powoduje, że lekturę czyta się szybko i przyjemnie, a ukazane w niej wydarzenia mają sens. Plusem, którego nie można pominąć jest także fakt, iż dzieło przystępną drogą uczy historii starożytnej i potrafi zaintrygować Rzymem nawet najbardziej biernych czytelników. Ponadto, na początku znajduje się rozrysowany w prosty sposób łańcuch dowodzenia imperialnej armii, co sprawia, że mimo licznych zawiłości, najzwyczajniej w świecie nie da się pogubić.

Jeśli chodzi o wady „Orłów imperium”, to nie ma tam ich zbyt wiele, jednakże da się kilka wyodrębnić. Po pierwsze, opisując błoto, w jakim maszerowali żołnierze oraz krew ochoczo tryskającą na wszystkie strony, autor używa bardzo podobnych, a często identycznych fraz, co skutkuje znudzeniem. Po drugie, mimo że podobają mi się zbeletryzowane opowieści i uwspółcześnione dialogi, użycie słowa „bombastyczne” przez żonę legata w I wieku naszej ery wydaje się być zupełnie nie na miejscu.

Uważam, że książkę „Orły imperium” należy przeczytać, gdyż trafnie opisuje Rzym za panowania Klaudiusza, a barwna mieszanina postaci i rozwijająca się intryga tworzą naprawdę zajmującą kompozycję. Jeśli pragniesz wyruszyć w podróż wraz z II Legionem, nie wahaj się, tylko sięgnij po „Orły imperium”.

Taki staruszek trochę, bo książka z 2011 roku, ale byłam ciekawa, co w niej będzie. Przyznam wam się, że nie doczytałam do końca. Za mną 270 stron, zostało mi jeszcze 100, ale na tym zakończę. Już wam piszę dlaczego. Ogólnie autor stworzył bardzo fajnych głównych bohaterów. Macro i Katon wypadają na tle tej historii naprawdę świetnie, a ich pozytywny obraz wzmacnia także ich codzienna relacja. To jednak trochę za mało, jak na moje kobiece serce. W moim odczuciu fabuła jest bardzo dobra, ale dla męskiego grona odbiorców. Ja niespecjalnie, jako kobieta, potrafię się w niej odnaleźć.O ile uwielbiam filmy typu Gladiator albo serial Spartakus, to opisy prowadzonych walk już niekoniecznie mnie zachwyciły. O wiele lepiej wygląda to ekranie. Czuję wtedy większe emocje. Cała seria budzi różnorodne emocje, ponieważ każdy ma inne oczekiwania. Warto wziąć po uwagę, że mimo kanwy historycznej, jest to typowa fikcja literacka, nie można więc oczekiwać od niej zbyt wiele. Mimo wszystko polecam czytającym i lubującym się w wojennych potyczkach, intrygach i spiskach panom.