Opowieści z piasku i morza. Buntowniczka z pustyni. Tom 1

„Opowieści z piasku i morza”

Jest to zbiór czterech magicznych opowieści, opowieści z piasku i morza. Opowieści o morskich bitwach o miłości, która przezwycięży wszystko, oraz o tym, jak ludzie potrafią być okrutni. A także o magicznych dżinach, oraz potężnych duchach pustyni, które nie miały litości dla ludzi, którzy ją zamieszkiwali. Każda z tych opowieści jest o czym innym i nie maja ze sobą nic wspólnego, jednak nawiązują do postaci z innych tomów z tej serii książek. Zanim ją przeczytałam myślałam, że jest to kolejna, już czwarta cześć z cyklu „Buntowniczka z pustyni” Jednak książeczka, bo tak należałoby o niej powiedzieć z racji tego, że ma tylko 140 stron, nie jest czwartym tomem serii, ale jest jej znakomitym dopełnieniem. Do cyklu zaliczają się trzy książki pierwsza z nich to „Buntowniczka z pustyni” druga to „Zdrajca tronu” natomiast trzecia to „Duchy rebelii” Wszystkie trzy tomy przeczytałam i uważam, że są wprost rewelacyjnie, wiec myśle, że i tę książkę warto mieć w swojej kolekcji, jako cudowne dopełnienie, zwłaszcza, że jest ślicznie wydana i świetnie prezentuje się na półce wśród innych książek.

Warto tez dodać, ze na końcu książki znajduje się bardzo ciekawy wywiad z autorką Alwyn Hamilton, która została nagrodzona Goodreads Choice Awards, wiec myśle, że warto przeczytać jak zaczęła się jej przygoda z pisaniem.

Dodam również, że w książce jest kilka imponujących ilustracji wykonanych przez utalentowaną Dixie Leoty, której ilustracje możemy znaleźć na koszulkach znanej marki odzieżowej.

@gusiolec

Pustynia pełna jest tajemnic, legend i opowieści. Wieczorami przy ognisku możecie usłyszeć o straszliwych potworach, dzielnych bohaterach i pięknych księżniczkach. Część z tych historii być może już znacie, ale w końcu zostały opowiedziane od początku do końca. Wsłuchajcie się więc uważnie w szepty pustyni i dajcie się porwać magicznym historiom ze świata piasku i morza.

Alwyn Hamilton po raz kolejny zabrała mnie do świata pełnego magii, sekretów i niebezpieczeństw. Opowiadania zawarte w tej cieniutkiej książeczce, były sentymentalnym powrotem do jednej z moich ulubionych serii i będę je miło wspominała mimo, że w sumie niczym mnie nie zaskoczyły.

W „Opowieściach z piasku i morza” znajdziecie cztery opowiadania ze świata „Buntowniczki z pustyni”. Pierwsze, co ciśnie się na usta to: „Dlaczego tylko cztery?!”. Chętnie poznałabym więcej magicznych historii, bo jeszcze tyle zostało do opowiedzenia. Lekkim rozczarowaniem okazała się też tematyka opowiadań, bo choć były ciekawe i fajnie napisane, tak naprawdę całą zawartą w nich treść już znałam z trylogii. Miałam nadzieję na coś mniej znanego, bardziej zaskakującego i wnoszącego powiew świeżości do znanej historii. Niestety pod tym względem autorka mnie nie usatysfakcjonowała.

Co więc podobało mi się w tej książeczce? Zdecydowanie oprawa wizualna i nie mówię tylko o przepięknej okładce, ale także cieszących oko ilustracjach, które specjalnie do polskiego wydania wykonała Dixie Leota (w końcu wszyscy uwielbiają książki z obrazkami!). W środku znajdziecie też mapkę, której mi osobiście brakowało w trylogii. Dodatkowym bonusem jest wywiad z autorką, w którym opowiada o początkach swojej pisarskiej kariery i o tym jak zrodził się pomysł na serię o Błękitnookiej Bandytce.

O CZYM? „Opowieści z piasku i morza”, to przyjemny dodatek do rewelacyjnej serii Pustynnej. Co prawda nie zaskoczył mnie niczym szczególnym, ani nie zawiera treści, których już bym nie znała, ale i tak przyjemnie spędziłam z nim czas. Szkoda, że autorka nie zdecydowała się na stworzenie konkretniejszego (czytaj: obszerniejszego) tomu z opowiadaniami albo mitologią „Buntowniczki z pustyni”, bo wciąż tyle jest do opowiedzenia! O tym czy zapoznacie się ze zbiorem opowiadań, zdecydujcie sami, ale uważam, że dla fanów serii jest to pozycja obowiązkowa. Nawet mimo znanej treści, wiem, że będziecie chcieli postawić na półce obok Buntowniczki, Zdrajcy i Duchów również to cudeńko, chociażby dla tej pięknej, czerwonej okładki.

[Adres usunięty]

,,Opowieści z piasku i morza'' to zbiór czterech opowiadań oraz Q&A z autorką. Fanów serii na pewno wciągnie, ale bez znajomości trylogii raczej wyda Wam się nijaka, a szkoda żebyście na niej poprzestali i nie poznali serii, dlatego zachęcam Was najpierw do poznania historii, a dodatek potraktować jako uzupełnienie i to takie z przymrużeniem oka, bo wiedząc co autorka potrafi, to tylko dwa z czterech opowiadań mi się spodobały. Na pewno ogromnym plusem jest strona graficzna!

Fragment tekstu pochodzi z mojego bloga, po ciąg dalszy zapraszam tutaj:

[Adres usunięty]

„Opowieści z piasku i morza” to książka dla tych, którzy tęsknią za słońcem i suchym wiatrem pustyni. Nie są one obszerne, ale za to barwnością stylu i wyobraźni, przebijają niektóre książki. Piękne ilustracje dopełniają całości i gdyby nie one, na pewno tym opowiadaniom czegoś by brakowało. Mi najbardziej zapadła w pamięć legenda o księżniczce Hawie, którą poznajemy mniej więcej w 1 tomie. Ten wątek nie jest dobrze widoczny w powieściach, bo tam wszystko krąży wokół buntu itd, ale tutaj wreszcie możemy poznać całą historię i zagłębić się w szczegóły. Jak dla mnie ten krótki moment w świecie Amani i spółki, to idealne zwieńczenie mojej przygody z nimi. Cieszę się, że autorka chciała wyjaśnić niektóre niedopowiedzenia i choć na chwilę otworzyć ponownie drzwi do świata rebelii, gdzie magia nadal istnieje i wszystko jest możliwe.

Książkę zamówiłam przez wzgląd na sentyment do seri „Buntowniczka z Pustyni”. Nie jest to jakiś niezbędnik. Nie daje ON nowego spojrzenia na historię bohaterów, pokazuje wydarzenia poprzedzające trylogię. Książka zawiera 4 opowieści + wywiad z autorką. Pierwszy „rozdział” opowiada o jednej z przygód Jinna i jego brata na morzu. Opowiadanie nie dodaje nic do postaci Jinna,podkreśla tylko niektóre cech jego charakteru. Druga pozycja wprowadza nas w życie Lien-matki Jinna,o której do tej pory mało nam wiadomo. Trzecia historia to znana nam już z wcześniejszych książek opowiastka o Attaahu i księżniczce Hawie . Natomiast czwarty rozdział opowiada o Zahi- matce Amani,która również nie jest dokładniej opisana wcześniej. Dowiadujemy się w jaki sposób Zahia poznaje ojca Amani-dżina Bahadura.

Jak napisałam wcześniej - nie jest to niezbędnik. Dla osób niezaznajomionych z losami bohaterów książka może wydać się bezbarwna,lecz dla osób już „wprowadzonych do tematu” może być miłym powrotem do pustynnego świata .