Opowiastki do przemyślenia

Nie można skończyć na jednej opowiastce....Chcesz czytać dalej....

,, Pragnę wypowiedzieć teraz jeszcze jedno życzenie. Chciałbym, żebyś wysłał mi jakąś krótką historię, napisaną przez Ciebie lub taką, którą ktoś Ci opowiedział.

Być może, kto wie, któregoś dnia wspólnie ją opublikujemy..."

Musiałam zacząć od tego wstępu, gdyż wydał mi się ważny. Sama pozycja zawiera w sobie zbiór nie tylko opowiadań, ale i przemyśleń, wierszy, rymowanek, których celem było sprawić, by czytelnicy zaczęli samodzielnie myśleć. Musicie wiedzieć, że początkowo te opowiastki czytali ludzie chorzy, którzy mieli problemy z własną osobowością, z rozwojem umysłowym i samym życiem, które dla niektórych było prawdziwym wyzwaniem. Co ciekawe, to trzecia książka autora, choć faktycznie była debiutem jeszcze na długo przed wydaniem pierwszej, gdyż autor nie zamierzał jej wydawać. Była tylko szkicem przekazywanym z rąk do rąk przez wcześniej wymienionych przeze mnie ludzi. Jednak ktoś kiedyś zainteresował się tym istniejącym i nieistniejącym jednocześnie dziełem, że wydawnictwo na prośbę czytelników postanowiło je wydać. Sam autor zaznacza, że nie jest już osobą, którą był pisząc ten zbiór, jednak cieszy się, że ktokolwiek jeszcze o tym pamiętał na tyle, by się o tą pozycję ubiegać.

Książkę czytałam bardzo szybko, gdyż opowiastki miewają od strony do kliku stron wydrukowanych dość dużą czcionką. Trzeba przyznać, że każda historia skłania do przemyśleń, każda ma drugie dno i każą z nich inny człowiek może zrozumieć inaczej. Najbardziej w pamięci zapadła mi historia na stronie 29 ,,Groźny wróg". Była to również najdłuższa opowieść. Ukazała jak człowiek mądry potrafi sterować niedowiarkiem na tyle, że ten jest w stanie uwierzyć mu we wszystko. Z ich przygody przepełnionej kłamstwami zrodziła się nić porozumienia. Przerodziła się ona w przyjaźń tak silną, że spełniła przepowiednię rzuconą w obronie swojego życia. Bardzo się przy niej wzruszyłam.

Ogólnie, jeśli liczyć każą historię z osobna, nie dotarły do mnie zaledwie trzy, choć czytałam je po dwa razy. Teraz pytanie brzmi, czy były na tyle inteligentne, że mój rozum ich nie pojął, czy miały zwrócić uwagę, że wśród tylu mądrości da się przemycić coś, co reszta również uzna za mądrość, a tak naprawdę nią nie jest?

Pewien argentyński pisarz skradł moje serce. Nieoczekiwanie, zbyt szybko, żebym mogła się zorientować. Napisał zbiór opowiadań a ja jak zaczarowana pochłonęłam każde z nich. "Pozwól, że ci opowiem... bajki, które nauczyły mnie, jak żyć" okazało się dla mnie strzałem w dziesiątkę jeśli chodzi o wybór antologii dlatego nie mogłam przejść obok kolejnego zbioru autora, tym razem zatytułowanego "Opowiastki do przemyślenia".

Najnowsza antologia autora jest bardzo krótka, liczy sobie bowiem sto pięćdziesiąt stron. Przeczytacie ją więc za jednym razem, przy kubku dobrej herbaty. Warto jednak pochylić się nad tekstem i porozmyślać nad jego konkretnym przesłaniem, ponieważ między wierszami kryje się wiele wartości, mądrości oraz ponadczasowych prawd.

Autor bardzo trafnie dostrzega to co dzieje się w świecie. Analizuje w lekkim stylu i bardzo błyskotliwie otoczenie i przekłada to na swoje charakterystyczne opowiastki. Udowadnia, dokładnie tak jak we wcześniejszym zbiorze, że opowieści mogą mocno wpłynąć na postrzegany przez nas świat. Z morałem i pouczeniem pokazuje, że prosta sprawa potrafi bardzo mocno wpłynąć na odbiorcę.

Jorge Bucay wykorzystuje w zawodowym życiu pracę na pouczających historiach i to się czuje - wie o czym mówi, wie jak do tego podejść. Jego opowiadania są wnikliwe i bardzo dojrzałe a jednocześnie przedstawiony w sposób, który trafi do każdego. Przyznaję, że pierwszy raz spotykając się z twórczością autora byłam do tego wszystkiego dość sceptycznie nastawiona, ponieważ kocham wszelkie bajki i nie widziałam w nich nic leczniczego czy zmieniającego świat. A jednak Bucay zauroczył mnie swoją mądrością i pokazał, że wszystko można zmienić w lekcję życia.

"Opowiastki do przemyślenia" to przyjemność z czytania i możliwość głębszego przenalizowania sensu poznanych wydarzeń. To książka krótka, ale za to bardzo treściwa, trafiona z prezentowaną treścią oraz ponadczasowa, oryginalna i odkrywcza. Jorge Bucay zajmuję wysoką pozycję na liście moich ulubionych autorów a Was koniecznie namawiam do poznania jego prac. Gwarantuję, że namiesza Wam w głowie - pozytywnie!

Jak sam tytuł wskazuje, jest to książka, która skłoni do rozważań. Takich psychologiczno- filozoficznych trochę 😉 Autor tej niepozornie zapowiadającej się książki jest psychoterapeutą, który szczególnie upodobał sobie różnego rodzaju opowiadania. Znany jest mi już, z poprzedniej swojej książki "Pozwól, że ci opowiem...", zawierającej terapeutyczne bajki, zasłyszane z różnych zakątków świata. Tym razem jednak opowiastki to jego własne interpretacje lub twory, pomagające zgłębić ludzką naturę. Będzie trochę o śmierci, obłudzie, przyjaźni, chciwości, miłości, lęku i samotności. Osobiście najbardziej zachwyciłam się opowieścią o lęku w ubraniu gniewu, oraz list od mordercy. Objętościowo nie jest to gruba pozycja, ale te 150 stron przekazuje sporo treści. Jeśli więc macie ochotę na chwilę zadumy, lub lekturę, która Was uspokoi to śmiało sięgajcie 😉

Siła opowieści

Z pięknymi historiami Jorge Bucaya miałam przyjemność spotkać się przy poprzedniej książce autora, czyli "Pozwól, że Ci opowiem...". Byłam zauroczona tymi opowiadaniami, dlatego z wielką przyjemnością sięgnęłam po kolejną jego książkę.

"Opowiastki do przemyślenia" to niewielka objętościową książeczka, która skrywa w sobie wiele cudnych treści. Czytelnik ma tu okazję przeczytać kilkanaście krótkich opowiadań, kilka jest w formie wiersza, co stanowi pewne urozmaicenie. Opowieści te są bardzo ciekawe, czyta się je bardzo szybko, i po zakończeniu lektury, żałowałam, że to już koniec. Każde z opowiadań jest na swój sposób wyjątkowe i piękne, i traktuje o czymś innym, ważnym w naszym życiu. Moje serce podbiły najbardziej te opowiadania: "Groźny wróg", które przedstawia historię pewnego króla i czarnoksiężnika i pokazuje, że ze strachu przed nieznanym czasem odrzucamy ludzi, którzy, jeśli sobie na to pozwolimy, mogą stać się naszymi oddanymi przyjaciółmi. Rozbawiło mnie opowiadanie "Jan Beznogi" zakończeniem, które jest przyprawione nutką czarnego humoru, historia o "Niedźwiedziu" spodobała mi się przez wzgląd na spryt krawca, który oddalił od siebie widmo śmierci w pomysłowy sposób, wzruszyła mnie historia pod tytułem " Wszystko z miłości", pokazująca, że czasem nasze poświęcenia w imię miłości okazują się niepotrzebne, a miłość jedną wielką mrzonką bądź pomyłką, ciekawymi opowiadaniami są także "Miasto studni", " Opowiadanie bez "Y", "Miejsce w lesie". Trudno wybrać jedno napiękniejsze czy najciekawsze opowiadanie, bo cały zbiór jest warty polecenia i lektury. Na uwagę zasługuje cudowne wydanie, które idealnie pasuje do "Pozwól, że Ci opowiem". Jest utrzymane w tym samym stylu i pięknie się prezentuje.

Polecam Wam gorąco lekturę tych opowiadań, warto je przeczytać by zatrzymać się na chwilę i zastanowić nad życiem. To wspaniała książka, jestem zachwycona tymi opowiadaniami, nie zawiodłam się i na pewno będę do nich wracać.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka.