Onyks. Lux. Tom 2

Recenzja również na [Adres usunięty]

Emocje i tajemnice.

Intrygi i niebezpieczeństwo.

Śmierć, miłość, przyjaźń.

Nadzieja i gasnące światło.

Życie, więzienie, ratunek.

" -Ciasteczko?

-Jasne.

-Chodź i weź.

Daemon umieścił połowę ciastka między tymi pełnymi, stworzonymi do pocałunków ustami. [...] Daemon chwycił ciasteczko. W jego oczach był błysk, jakby właśnie wygrał jakąś bitwę.

-Czas minął, Kotek. "

Kiedy Daemon i Katy nieodwracalnie połączyli się kosmiczną więzią, w ich życiu wiele się zmieniło.  Musieli uważać na wszystko, co robili, bowiem Departament Obrony mógł wpaść w każdej chwili i się nimi zając.

A żeby im nie było mało problemów, do szkoły przychodzi nowy chłopak, który ma wiele tajemnic.

Życie wszystkich zostaje zagrożone. Pojawia się wiele tajemnic do odkrycia, intryg i sytuacji kryzysowych. Wszystko się zmienia i nic już nie jest takie samo.

" Szybko przebrałam się w spodenki do spania i gładką, różową koszulkę. Niezbyt seksowna bielizna, ale podczas mycia twarzy i zębów stwierdziłam, że to najlepszy wybór. Wszystko inne przysporzyłoby Daemonowi pomysłów. Do diabła, jego zachęciłaby papierowa torba. "

Serię "Lux" pokochałam podczas lektury pierwszego tomu. Wiedziałam, że jest to coś dla mnie, chociaż z początku sceptycznie się do niej nastawiałam. No i cóż. Tom pierwszy pochłonęłam w mgnieniu oka, więc przyszła kolej na kontynuację.

Kiedy zaczęłam czytać "Onyks", poczułam pewien zawód. Czytało się przyjemnie, w końcu to Jennifer, która potrafi oczarować czytelnika swoim piórem, ale przez ponad połowę po prostu czytałam bez napięcia, jakichkolwiek emocje. Czytałam, bo tak. Brakowało mi takiego mocnego kopniaka, tych wszystkich fajerwerków, które towarzyszyły mi podczas czytania pierwszego tomu. I kiedy myślałam, że moja ocena dla te książki to będzie takie 5/10 i moja miłość do serii "Lux" ulotni się, to nagle dostałam takie wielkie BUM! Zaczęło się dziać, ja siedziałam jak na szpilkach, a oderwanie od książki było niemożliwe. Były emocje, była akcja, strach o życie bohaterów i ogromna ciekawość "Co będzie dalej?". Nareszcie dostałam to, czego chciałam, a nie tylko kłótnie i irytującego Kotka.

Kiedy zaczęło się już dziać, to działo się konkretnie. Intrygi, tajemnice, nieznajomi ludzie. Powstała jedna, wielka, cudowna bomba emocjonalna, która mi się niesamowicie podobała. Przez całą książkę działo się też wiele między Daemonem i Katy. Oczywiście kłótni między nimi nie zabrakło. Były sprzeczki i to jeszcze jak zabawne! Uwielbiam zaczepki Daemona. Gościu jest genialny!

A najlepsze w tej książce jest to, że było o wiele więcej Daemona, tego kochanego, jak i aroganckiego dupka. Ogromnie mi się to spodobało, bo to właśnie ON ratował tę całą książkę przez jej większa połowę, gdy myślałam, że w końcu usnę z nudy. To dzięki niemu miałam ochotę czytać dalej. On po prostu zmienia wszystko.

A Katy? Irytowała mnie. Jak ona mnie w tej części wkurzała! Trochę ją lubię, nie powiem, że nie, ale to jej niezdecydowanie i ślepe upieranie się przy swoich racjach było mega wkurzające. Zaprzeczała swoim uczuciom, jakby od nich miało spaść na nią słońce i spalić.

Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, prawda? I kiedy przyszedł moment kryzysowy, durna Katy nareszcie się obudziła, chociaż nie zmienia to faktu, że przez większość czasu zachowywała się jak bezmyślna lalka.

Jednak wracając do Daemona, chciałam wam tylko przekazać, że jest ON niesamowicie uroczym facetem, czasami wybuchowym, ale za to wspaniałym i to właśnie chociażby ze względu na niego warto przeczytać tę książkę. Uwielbiam jego zmiany imion jednego bohatera, którego wyjątkowo nie lubił - Bilbo, Biff, Brad, uśmiałam się przy tym bardzo.

" Słowa to najpotężniejsze narzędzie. Proste i zazwyczaj niedoceniane. Potrafią leczyć. Potrafią niszczyć. "

"Onyks", to książka, która potrafi zaskoczyć swoją fabułą i rozwojem akcji. Nie zabrakło w niej emocji, chociaż pojawiły się dość późno. W sumie może to i dobrze, bo co za dużo to nie zdrowo, prawda? Końcówka całkowicie wymiata! Nieodwracalnie zachęca do przeczytania kolejnej części.

Zapewniam was, że mimo wszelkich zgrzytów i irytacji, książka spodoba się wam. I szczerze mówiąc, cieszę się, że Katy mnie wkurzała tym swoim niezdecydowaniem i durnym zachowaniem, ponieważ nie było zbyt idealnie.

Mam nadzieję, że w kolejnych częściach pojawi się więcej siostry Daemona, Dea, bo bardzo ją lubię, a tutaj niestety jej było mało.

Polecam wam tę książkę, bo spędza się z nią miło czas i zdecydowanie jest warta uwagi. Jeśli macie dobre poczucie humoru, to zapewne przez większość czasu będziecie się śmiać, no bo cóż, Daemon ma swój urok.

Gorąco zachęcam do sięgnięcia po nią!

" Wykrzyczane z gniewem "KATY ANN SWARTZ!" i męski śmiech były tym, co wyciągnęło mnie z satysfakcjonującego, głębokiego snu. [...] Mama stała w drzwiach mojej sypialni ubrana w szlafrok, z rozdziawioną buzią. [...]

- Co? - wymamrotałam. Moja twarda poduszka się poruszyła. Spojrzałam w dół i poczułam, jak moje policzki płoną. Daemon był... ciągle w moim łóżku. I częściowo na nim leżałam. [...] O mój Boże nie...

- To nie to, na co wygląda.

- Nie? - Mama założyła ramiona na piersi. [...] Zaczęłam się podnosić, ale ramię Daemona zacieśniło się na tali [...] Miałam ochotę umrzeć na tysiąc sposobów. Odepchnęłam go. Nie dał się. Nieznacznie uchylił powieki.

- Mmm, z czym ty masz problem? - Popatrzyłam znacząco na przejście. Zmarszczył brwi, odwrócił głowę i zamarł. - O, wow, niezręczne. - Odchrząknął i puścił moją talię. - Dzień dobry, pani Swartz."

Nie mogłam sobie odmówić natychmiastowego sięgnięcia po kontynuację serii Lux. "Onyks" funduje nam zdecydowanie więcej akcji niż "Obsydian", a także swoistą przejażdżkę na emocjonalnym rollercoasterze, zwłaszcza, gdy na horyzoncie pojawia się z pozoru słodki i nieskomplikowany Blake, a Deamon pokazuje się ze swojej dosyć zaborczej strony. Jak się okaże jego nieufność była w pełni uzasadniona. Niemniej głupio uparta Katy musiała się przekonać o wszystkim na własnej skórze. No właśnie. Katy. Katy wciąż odpychająca Deamona pomimo oczywistego przyciągania. Katy w niebezpieczeństwie, odkąd odkryła więź powstałą po uleczeniu, a także niepewną i nie w pełni kontrolującą swoje moce, które dzięki temu zyskała. Katy nieustannie pakująca się w kłopoty. Irytuje czasami, czyż nie? Jednak wciąż godne podziwu wydaje się jej oddanie nieziemskim przyjaciołom i pewne poczucie odpowiedzialności za ich los. A Deamon? Nie jestem pewna, czy taki partner w rzeczywistości byłby kimś dobrym na całe życie, ale na kartach powieści? Czemu nie? Jest cholernie przystojny, silny oraz przekorny aż miło, a przy tym troskliwy. Swoją drogą, czy tylko ja zastanawiałam się, czy kiedyś skończą mu się imionami, jakimi z premedytacją określał Blake'a? Nieważne. Dajcie mi "Opal". Teraz. Natychmiast. Nie wytrzymam bez niego.

Drugi tom serii Lux. Dalsze losy Daemona i Katy. Dalsze losy Luksjan - kosmitów - na Ziemii. I w dalszym losu - ja - jestem zakochana. Cieszę się, że kolejny tom serii mnie nie zawiódł, a tylko wzmógł ochotę na kolejne, które czekają na półce.

I tym razem autorka genialnie buduje napięcie, pożądanie między dwójką głównych bohaterów. Oderwanie się od tej książki graniczy z cudem, bo po prostu chce się czytać dalej te przekomarzanki, przepychanki i flirt między Daemonem i Kat. I chociaż z początku miałam obawy, że nagle z Daemona zrobi się „mięka faja” i będzie usilnie zabiegał o względy Katy, to nie mogłam się bardziej mylić. I całe szczęście. Daemon pozostaje Daemonem - jest dalej wkurzającym dupkie, ale równoważy to momentami będąc naprawdę uroczym facetem. Nie da się ukryć, że przyciąganie między tą dwójką jest bardzo silne - nie tylko ze względu na powstałą między nimi więź, gdy Daemon uleczył Kat. Mimo to ciągle przyciągają się i odpychają, ale o dziwo, nie jest to wkurzające.

W poprzedniej części poznajemy głównego wroga Luksjan - Arumian. I mogło się wydawać, że jest to ich jedyny wróg, ale w tej części okazuje się, że jest kolejny i wcale nie jest mniej straszny. Czego może chcieć od kosmitów? Czego może chcieć od Katy? Dziewczyna się zmienia i nie wie co się z nią dzieje. Daemon nie ma pojęcia jakie konsekwencje przyniesie dla niego i dla niej, to, że ją uleczył. Wie tylko, że Luksjanie wzbraniają się od leczenia ludzi. I jak się okaże mają ku temu dobry powód. Mleko niestety już się rozlało, a tych dwoje musi odnaleźć się w nowej sytuacji. Na domiar złego w szkole pojawia się nowy chłopak i mąci w głowie Katy. Oj dzieje się, a Kat znowu jest w centrum tego wszystkiego. Czy i tym razem uda jej się wyjść z tego cało? Jakie odkryją tajemnice próbując dowiedzieć się co dzieje się z dziewczyną?

A zakończenie tej części? Powiem tak, z trudem się powstrzymuję, żeby nie sięgnąć od razu po trzeci tom, ale obiecałam sobie, że przeczytam w tym miesiącu kilka innych książek. Także, robię chwilową przerwę od Daemona, ale pewnie nie dam rady długo wytrzymać 🤤

"Czasami niektóre rzeczy... powinny zostać dla nas tajemnicą, wiesz? Ludzie szukają odpowiedzi i nie zawsze dostają takie, które im się podobają. Czasami prawda jest gorsza niż kłamstwo".

"Coś gorszego niż Arumianie przybyło do miasta... Departament Obrony przysłał swoich ludzi. Jeśli tylko dowiedzą się, co potrafi Daemon i że jesteśmy połączeni, już jest po mnie. Podobnie jak i po nim. Do tego w szkole pojawia się nowy chłopak, który posiada swoje własne tajemnice..."

Ooooo tak kochani 😍 "Onyks" to zdecydowanie było to "coś" na co czekałyśmy z niecierpliwością 😁😁😁 akcja zaczyna nabierać tempa gdy okazuje się, że Kat i Daemon zostali połączeni. Jakby tego było mało w miasteczku pojawia się nowy zagadkowy ktoś kto jest zupełnie niepozorny i teoretycznie nie ma w sobie nic niezwykłego ale... no właśnie jest to ale. Chłopak kręci się wokół Kat co tylko zagęszcza atmosferę między naszymi głównymi bohaterami powodując, że staje się ona jeszcze bardziej napięta ale i... gorąca 🔥 ale co jest tego powodem? Jedynie zauroczenie? czy może jednak nieoczekiwana sympatia ma jakieś "drugie dno"...?

Na pewno kojarzycie zabiegi jakie autorzy stosują w książkach aby w czytelniku wywołać to niesamowite napięcie, które momentami wydaje się niemalże nie do zniesienia? 💥 Tak właśnie było i tutaj. Jennifer L. Armentrout zadbała o to abyśmy w trakcie czytania niemalże zaczęły obgryzać paznokcie modląc się aby do czegoś w końcu między Kat a Daemonem doszło gdyż atmosfera jaką dało się poczuć podczas ich spotkań powodowała, że miałyśmy wrażenie iż same jesteśmy całe naelektryzowane...🙈🤣

Tak jak pisałyśmy przy opinii pierwszego tomu jakim był "Obsydian", on i "Oblivion" są tak naprawdę wstępem do historii z jaką przyjdzie nam się zapoznać, która o ile wtedy nas już wciągnęła to przy powyższym tytule można mówić o absolutnym pochłonięciu 😍 Oprócz gorącej relacji pomiędzy Daemonem i Kat o której już wspominałyśmy a którą podsycały zaloty do dziewczyny pewnej nowej postaci, pojawia się wiele niewiadomych. Okazuje się, że nasi bohaterowie będą mieli nie tylko ściśle strzeżone tajemnice do odkrycia ale i... zdradę. W tej książce zdecydowanie okaże się, że nikt nie jest tym, na kogo wygląda. I nie każdy wyjdzie żywy z pajęczyny kłamstw...

My jesteśmy pod ogromnym wrażeniem i przyznać musimy, że takiej ekscytacji podczas czytania młodzieżówki już dawno nie czułyśmy 😍 nikogo zatem nie zdziwi, że zabieramy się natychmiast za czytanie kontynuacji a Wam tę powieść bardzo polecamy! 😁 #musthave #mustread

Jennifer L. Armentrout stworzyła serię, od której naprawdę trudno się oderwać. Zapraszam Was na wrażenia z drugiego tomu tego cyklu.

Katy i jej przyjaciele nadal znajdowali się w niebezpieczeństwie. Tak naprawdę bardzo mało osób wiedziało o tym, co to jest planeta Lux. W klasie pojawił się nowy chłopak. Czy miały z tego wyniknąć kłopoty? Dodatkowo pojawiły się nowe wiadomości o zmarłym bracie Daemona.

Seria LUX jest cyklem typowo młodzieżowym. Jest ona i on, niemalże zakazana miłość, powoli tworzy się trójkąt miłosny. Tak naprawdę najbardziej fascynująca jest cała otoczka związana z Luksjanami. Jennifer L. Armentrout z całą pewnością miała pomysł na ten cykl, co przysporzyło jej rzesze fanów.

Całość napisana jest bardzo prostym językiem. Książki są obszerne, jednak mimo to czyta się je naprawdę szybko. Są to tego typu lektury, od których nie sposób się oderwać. Narracja prowadzona jest z punktu widzenia Katy, której życie z dnia na dzień ulega znacznym zmianom.

,,Onyks" Jennifer L. Armentrout jest jeszcze bardziej wciągający niż ,,Obsydian", czyli pierwszy tom cyklu. Przygotujcie sobie dużo wolnego czasu i skompletujcie wszystkie tomy. Nie powinniście tego żałować.