Ogród świateł

Kryszewo, mała miejscowość położona tuż obok Gdańska. Od roku mieszka tu rzeczniczka prasowa, Felicja Stefańska; kobieta odważna, uparta i lubiąca wyzwania. Kiedy w miasteczku dochodzi do makabrycznej zbrodni, Felicja postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Równolegle z policją prowadzi własne śledztwo, które staje się coraz bardziej niebezpieczne i zaczyna łączyć się z podobną historią z lat 90-tych. Kolejne osoby giną i są zastraszane. Jednak dziennikarka nie poddaje się i za wszelką cenę chce odkryć prawdę.

Książka zachęciła mnie intrygującym tytułem i opisem "trzeba mieć mocne nerwy". No i trzeba mieć, ale cierpliwość. Mamy tutaj małe, rozwijające się miasteczko na Pomorzu, okrutne morderstwo bogatej rodziny, trochę opieszałą policję, historię sprzed lat, która ma wpływ na obecne wydarzenia, zbiorową amnezję mieszkańców i mamy również energiczną, odważną rzeczniczkę prasową, która na własną rękę próbuje odkryć prawdę. To świetny materiał na mocny kryminał. Niestety autorka nie do końca udźwignęła temat. Zabrakło mi tych emocji, dreszczyku. Pierwsze kilkadziesiąt stron mnie nie porwało. Przeszło mi nawet przez myśl, żeby książkę odłożyć. Jednak dałam jej szansę, czego ostatecznie nie żałuję, bo im dalej w las, tym więcej się dzieje i pojawia nowych zagadek. Samo rozwiązanie sprawy mnie rozczarowało. Nie było z mojej strony aż takiego zaskoczenia i wielkiego wow. Nazwiska niektórych postaci trochę mi nie pasowały do charakteru tej historii i jakoś żadnej z nich szczególnie nie polubiłam. "Ogród świateł" ma zaledwie 265 stron, więc czyta się dość szybko. Pomysł na kryminalną historię był świetny, choć niestety nie do końca udało się oddać autorce jej charakter i emocje. Jednak mimo wszystko książka mi się podobała. Była dobra. Bez fajerwerków, ale dobra.

"Władze się zmieniają, czasy się zmieniają, a brudy żyją własnym życiem."

Pierwsze spotkanie z twórczością autorki nie zaliczam ani do złych, ani do dobrych, plasuje się pośrodku czytelniczej satysfakcji. Pomysł na wieczór z książką, pozwalający na odsunięcie myśli od problemów dnia codziennego, ale niepozostający długo w pamięci. Kryminał z gatunku spokojniejszych, z dramaturgią zdarzeń, jednak bazujący na niespiesznie rozwijanym napięciu. Pomysł na intrygę prosty, odwołuje się do zdarzeń z początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Dokonująca się wówczas w Polsce ogromna transformacja ustrojowa, gospodarcza i społeczna, której byłam świadkiem, zaważyła na moim dorosłym życiu, dokonywanych wyborach i realizowanych marzeniach. Tworzyły się masowe fale przedsiębiorczości, nie tylko kreatywnej i nowatorskiej, ale również przestępczej i mafijnej. Jak pokazuje powieść, przeszłość potrafi zdeterminować teraźniejszość, zaległe winy, kary i niewyjaśnione incydenty, po trzydziestu latach wypływają na światło dzienne, domagają się rozgłosu, prawdy i sprawiedliwości. Niestety, wiele kalek i odwołań do tych klimatów wciąż dostrzegamy we współczesnych deklaracjach i działaniach niektórych środowisk.

Przyjemny styl pisania, pozwala na płynne poruszanie się po scenariuszu zdarzeń, pozytywnie odbierałam przerywniki narracji w postaci wypowiedzi bohaterów, chociaż zdarzały się zbędne powtórzenia, które lekko hamowały akcję i wytrącały z rytmu poznawania przybliżanej historii. Brakowało mocniejszych akcentów kryminalnych, pogłębienia zagadki detektywistycznej, tak aby nie tylko odbierać echa rozgrywanych tajemnic, ale i uczestniczyć w grze snucia przypuszczeń. Nie można natomiast odmówić wątkom przejrzystości, strukturze fabuły logiczności, zakończeniu realności. Felicja Stefańska, rzeczniczka prasowa Kryszewa, prowadzi śledztwo dziennikarskie w sprawie wyjątkowo brutalnego zabójstwa bogatej rodziny, izolującej się od lokalnej społeczności, ale i tak zwracającej na siebie uwagę niepokojącymi zachowaniami. Czterdziestolatka nie zdaje sobie sprawy, jaki koszmar kryje się w kronice dziejów pozornie sielankowego miasteczka, jak potężna panuje w nim zmowa zmilczenia i w jakim stopniu naraża się na niebezpieczeństwo w docieraniu do ludzi za wszelką cenę unikających publicity.

[Adres usunięty]

„Ogród świateł”, był moim pierwszym spotkaniem z gdańską pisarką Anna Klejzerowicz. Zwiedziona blurbami z okładki oczekiwałam nie tylko mrożącej krew w żyłach historii, ale również emocji które sięgną Zenitu. Upalne lato, mała turystyczna enklawa i trupy w szafie, miały być podstawą do osadzenia wciągającej i pasjonującej opowieści. Jak to wyszło w rzeczywistości dowiecie się w dalszej części recenzji.

„Ogród świateł”, jest opowieścią, w której drzemał naprawdę duży potencjał. Już od pierwszych stron historia porywa niczym wiatr jesienne liście. W małym miasteczku, dochodzi do bestialskiego mordu, rodziny lokalnego biznesmena. Gdy policja próbuje zbagatelizować sprawę i zamieść wszystko pod dywan, do akcji wkracza ekscentryczna rzeczniczka prasowa urzędu gminy, Felicja Stefańska. Z pomocą uroku osobistego i prywatnych koneksji z jednym z funkcjonariuszy policji, zawzięcie drąży temat krwawej rzeźni w Kryszewie. Niestety sytuacja robi się bardzo napięta, gdy okazuje się, że w sprawę zamieszani są nie tylko lokalni biznesmeni, ale również politycy i szemrany półświatek z Trójmiasta.

„Ogród świateł” poza dość dobrą i spójną fabułą, ma nieco gorsze wykonanie. Styl autorki jak najbardziej jasny i czytelny, ale niestety nie porywał. Momentami miałam problemy z lokalizacją w czasoprzestrzeni. Raz Pani Anna opisuje wydarzenia z Kryszewa lat 90- tych, raz 2018, niepotrzebnie rozwodząc się nad Kryszewem obecnie,

Na całą recenzję zapraszam oczywiście na blog

[Adres usunięty]