Odsiecz. Powieść historyczna z czasów piastowskich

Zakończenie wojny, które okazało się zwycięskie dla Polski dla bohaterów nie oznaczało wcale końca bitew. Na polecenie Bolesława Chrobrego ponownie wybrali się z pomocą do Mścisława, który był w potrzebie. Czekała ich pełna przygód podróż, a wszystko to na 300 stronach zostało okraszone sporą dawką przyzwoitej i prosto podanej wiedzy historycznej. Dzięki tej pozycji możemy przenieść się w czasy panowania Bolesława Chrobrego, przeczytać o tym, jak dawniej wyglądały zachowania, zwyczaje, poparcia, czy sojusze. Całość napisana jest przystępnym językiem i może przypaść do gustu miłośnikom powieści historycznych.

O ile ,,Opowieści połabskie" bardzo mi się podobały, o tyle ,,Odsiecz" wywarło na mnie nieco mniejsze wrażenie. Być może było to spowodowane krótszymi formami, które bardziej do mnie przemawiały. Powieść historyczna nie jest gatunkiem, po który sięgam zbyt często, jednak postanowiłam otworzyć się na nowe doznania czytelnicze. Jestem całkiem zadowolona z tej lektury. Jestem przekonana, że znajdą się osoby, które bardzo miło spędzą czas z ,,Odsieczą", jak i ,,Włócznią", która także została wydana nakładem wydawnictwa Novae Res. Jak podkreśla sam autor, w tym tomie fakty historyczne przeplatają się z fikcją literacką, dzięki czemu można chłonąć historię w przystępnej formie.

Z dużym zainteresowaniem sięgnąłem po książkę Roberta F. Barkowskiego pt. Odsiecz. Jak się okazało, książka ta jest kontynuacją powieści pt. Włócznia w cyklu Powieść historyczna z czasów piastowskich. To moje pierwsze spotkanie z piórem autora, mieszkającego za granicą u naszych zachodnich sąsiadów, w stolicy Niemiec, Berlinie. Pan Barkowski specjalizuje się w powieściach historycznych, a jego konikiem jest okres średniowiecza, a szczególnie upodobał sobie okres za czasów panowania dynastii Piastów.

Okres piastowski zawsze kojarzył mi się z Mieszkiem I, chrztem Polski, bitwą pod Cedynią, zjazdem gnieźnieńskim oraz koronacją syna Mieszka, Bolesława Chrobrego na pierwszego króla Polski. To utkwiło mi ze szkoły podstawowej i przyznam, że był to okres, który najlepiej zapamiętałem z edukacji historii. Dlatego też byłem ogromnie ciekawy, jak tamtejsze realia opisał autor.

Okładka książki przyciąga wzrok, ale bardzo ważną jej częścią po otwarciu jej, będzie zamieszczona mapka części Europy. Warto się z nią zapoznać, ponieważ ułatwi to śledzenie akcji powieści. Szczególnie gdy nie zna się dokładniej historii, nazw grodów czy wiosek słowiańskich. Warto również na początku prześledzić spis postaci historycznych oraz wymyślonych przez autora na potrzeby fabuły.

Odsiecz to dalsze losy bohaterów, poddanych Bolesławowi Chrobremu: Gromosława, Randulfa, Czambora i Bernarda. Przenosimy się do stycznia 1018 roku, gdy w Budziszynie (obecnie Niemcy), został zawarty pokój między Polską a Niemcami. Zakończył o trwającą 16 lat wojnę pomiędzy zainteresowanymi stronami.

Wydaje się, że losy głównych bohaterów w czasie pokoju będą sielanką, odpoczynkiem przed planowaną wyprawą wojenną na Ruś Kijowską. Nic bardziej mylnego! Rycerze muszą wykonać kolejną misję przyszłego króla Polski. Ruszamy z nimi na tereny, które zajmowali wtedy Obodryci, czyli plemiona słowiańskie, które należały do Słowian Połabskich. Na ich ziemiach trwa wewnętrzna wojna, a po wygnaniu Mścisława, władcy zwierzchniego kraju Obodrytów, kraj znów staje się ostoją pogaństwa. Kampania zaprawionych w bojach rycerzy rusza na odsiecz!

Bardzo podobały mi się opisy walk, uzbrojenia oraz wszechobecny... humor, którym autor obdarzył swoich bohaterów. A przecież do śmiechu zapewne im nie było. Trup ściele się gęsto, opisy są bardzo sugestywne, zapewne przeniesienie fabuły na szklany ekran zapowiadałoby klasowy hit.

Powiem szczerze, że książkę przeczytałem jednym tchem, a przygody bohaterów, ich bohaterska postawa, sprawność w walkach, operowanie bronią, bardzo przyciągnęły moją uwagę. Z chęcią przeczytam kolejny tom.