Po raz pierwszy Małgorzata Potocka, przez dziesięć lat towarzyszka życia Grzegorza Ciechowskiego, opowiada o ich związku. Powstał niezwykły portret muzyka – ikony pokolenia lat 80., dla którego utwory Republiki, a potem Obywatela G.C. były wielkim przeżyciem.
Portret kreślony z wielką miłością, pełen opisów życia codziennego Artysty, uzupełniony o unikatowe zdjęcia.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii biografie i autobiografie
Osoby ceniące twórczość Grzegorza Ciechowskiego, a także Małgorzaty Potockiej, z pewnością jednym tchem przeczytają opowieść o dość burzliwym związku obu tych artystów.
Małgorzata Potocka, w rozmowie z Krystyna Pytlakowską, bez ogródek mówi o wspólnych latach spędzonych z Grzegorzem.
Przyznam szczerze, że czytając tę opowieść, byłam pod ogromnym wrażeniem z jakim sentymentem Małgorzata mówi o tych wspólnie spędzonych latach. A były to lata przepełnione szczęściem, które od początku przeplatało się z szaleństwem.
Miłość artystów zrodziła się przecież kiedy oboje byli już w związkach, niby przykładnych i ułożonych. Małgorzata długo nie mogła zdecydować się też na wspólne życie z Grzegorzem, to on zrobił pierwszy krok, wynajmując dla nich wspólne mieszkanie. Decyzję o rozstaniu podjął paradoksalnie mąż artystki, widząc jak Małgorzata męczy się w małżeństwie. Stać było go na tak wiele.
Związek artystów, pomimo wielkiej miłości, przetrwał dziesięć lat. Małgorzata szczerze opowiada w jaki sposób się zakończył, choć była to dla niej straszna trauma, ból, z którym nie jest się w stanie pogodzić chyba do dzisiaj. Pojawiła się przecież w ich życiu inna kobieta, kobieta, z którą artystka dobrze się znała, ponieważ do tej pory pomagała ona w opiece nad córka Małgorzaty i Grzegorza - Weroniką, potocznie nazwana przez nich Wierutkiem.
Ten i wiele innych wątków z życia artystów przeplata się przez całą opowieść. Mowa też o wielu przyjaciołach domu, Korze, Aleksandrze Kwaśniewskim itd., którzy do dziś są bliscy artystce, a w trudnych latach osiemdziesiątych, byli wspólnymi przyjaciółmi artystki i Ciechowskiego.
Książka traktuje też o ogromnym rozczarowaniu, kobieta, która dla kochanego mężczyzny poświęciła wszystko, myślę że nawet cząstkę siebie, nagle traci bezpowrotnie to, na czym jej do tej pory zależało.
Jest to piękna historia, smutna jednocześnie, ale warta by poświęcić jej chwilę i zastanowić się nad ulotnością tego, czego najbardziej pragniemy i nad tym, że czasem pomimo planów i tak życie napisze swój scenariusz, z którym będziemy musieli żyć, do końca się na niego nie godząc.
