Nikomu nie powiem

Dwadzieścia lat temu ciało siedemnastoletniej Amandy zostało znalezione w łodzi na terenie obozu letniego Camp Macaw. Do dziś nie wiadomo kto stoi za tą brutalną zbrodnią.

Po nagłej śmierci państwa MacAllisterów, przyszedł czas na odczytanie testametu głowy rodziny. Ostatnia wola ojca powoduje ogromne zaskoczenie. Aby móc zdecydować o dalszych losach posiadłości, rodzeństwo musi najpierw odkryć tajemnicę sprzed dwudziestu lat. Czy po tylu latach uda im się odkryć tożsamość mordercy?

"Nikomu nie powiem" Catherine McKenzie czyta się lekko i przyjemnie. Jest to jedna z nielicznych zalet tej historii. Niestety, spotkało mnie ogromne czytelnicze rozczarowanie. Opis wydawcy mówił, że jest to trzymający w napięciu thriller psychologiczny. No nie wiem, mnie nic w napięciu nie trzymało. Owszem, autorka z pewnością się starała, spodobał mi się zabieg ciągłego mylenia tropu, gdyż momentami miałam w głowie prawdziwy mętlik. Gdy byłam już niemal pewna kto stoi za morderstwem, następny rozdział niwelował tę pewność do zera. Kolejną z niewątpliwych zalet tej powieści jest osadzenie fabuły w sielankowej scenerii letniego obozu. Rozległe tereny Camp Macaw są otoczone zielenią oraz jeziorem z uroczą wyspą na środku. Liczne retrospekcje przenosiły nas w czasy dzieciństwa głównych bohaterów, co wprowadzało w uroczą, wakacyjną atmosferę. Dzięki nim mogliśmy również bardziej poznać ducha obozu i indywidualność każdej z postaci.

Ostatecznie wady okazały się tak rażące, że niestety przyćmiły pozytywne aspekty tej historii. Przede wszystkim od dobrego thrillera psychologicznego oczekuję wnikliwej i szczegółowej charakterystyki bohaterów. Tutaj niestety tego zabrakło, wykreowane postacie okazały się płytkie i szablonowe. Zabrakło również „pazura”, czegoś co intensywniej pobudzi moją wyobraźnię i sprawi, że książka zostanie w mojej pamięci na dłużej.

Jeśli miałabym opisać „Nikomu nie powiem” dwoma słowami, byłyby to: zmarnowany potencjał. Mogło być tak dobrze… Gdyby tylko kreacja bohaterów zrobiła większe wrażenie i gdyby pojawiło się trochę niespodziewanych zwrotów akcji. Miałam jeszcze nadzieję, że zakończenie zwali mnie z nóg i dzięki niemu całość nadrobi w moich oczach. Może i delikatnie zaskoczyło, ale zabrakło większego efektu WOW. Dlatego też całość oceniam na przeciętną.

Ta powieść to wciągające połączenie thrillera, tragedii rodzinnej i zawiłych relacji rodzinnych. Od samego początku opowieść trzyma w nerwowym napięciu, zaskakuje i intryguje. Nic tu nie jest jednoznaczne, ani oczywiste. Domysły, tajemnice, rodzinne sekrety, brak szczerości we wzajemnych relacjach.

„Życie zaczęło być dla niego jak pętla zaciskająca na szyi, której nigdy nie mógł się pozbyć”.

Autorka snuje swoją opowieść w sposób bardzo intrygujący, stopniowo daje nam strzępy informacji, które kompletują skomplikowaną układankę. Fabuła jest swoistą zagadką i przykuwa uwagę. Krótkie rozdziały, ciekawe retrospekcje i duże emocje powodowały ogromną przyjemność z czytania. Teraźniejszość idealnie połączona z przeszłością. Wykreowani bohaterowie są niepodzielnym atutem powieści. Złożoność charakterów, ich pokomplikowane i niejednoznaczne osobowości, odrębność każdego z nich tworzą wybuchową mieszankę. Momentami miałam wrażenie, że ta rodzina, po prostu się nie lubi. Narracja toczy się naprzemiennie z perspektywy z każdego z nich i jednocześnie każdego potencjalnego sprawcy zbrodni. Bardzo ciekawie połączenie, mamy pełen wgląd w ich serca i szczerość intencji. Widzimy, co chcą ukryć, przed czym uciekają, czego się boją. Ciekawie to wyszło.

Ta powieść oprócz nierozwiązanej kryminalnej zagadki z przed lat, skupia się na dramacie rodzinnym. To morderstwo odcisnęło trwałe piętno na tej rodzinie i ich wzajemnych relacjach. Rodzina, najbliżsi sobie ludzie na świecie, a ich relacje pozostawiają wiele do życzenia. Brak w nich szczerości, zrozumienia, empatii. Wyraźnie czuć, że oni się ledwo tolerują, a dłuższe przebywanie ze sobą grozi katastrofą. Każdy z nich zamknięty w swoim świecie. Kłamstwa, tajemnice, niedopowiedzenia, nieustające ciągłe obwinianie. Spadek, który jest bardzo kuszący i rozwiązałby wiele problemów. Każdy z nich ma wiele do ukrycia i wydaje się być skrzywdzonym przez los.

Ta opowieść jest wstrząsającym dramatem rodzinnym, w którym dominują skomplikowane relacje między bliskimi. Zaskakujący thriller, w którym tajemnice z przed lat mocno wpływają na teraźniejszość. Zakończenie zaskoczyło mnie, wywołało niedowierzanie i zdziwienie. Nie tego się spodziewałam. Była to to bardzo poruszająca i zaskakująca wędrówka przez ciemne i głęboko ukryte ludzkie sekrety. Polecam :) Tatiasza i jej książki :)

To bardzo przyjemny, lekki thriller. Narracja podzielona jest na siedem osób – rodzeństwo, Seana, który jest stałym pracownikiem obozu oraz Amandę, która w narracji pierwszoosobowej przedstawia wydarzenia z tamtej tragicznej nocy. Lubię taki sposób narracji, przedstawienie wydarzeń z punktu widzenia każdego z bohaterów dodaje lekturze smaczku.

Sama zagadka jest ciekawa, a dodatkowo tą ciekawość podsyca sposób prowadzenia akcji. Obserwujemy bohaterów, którzy między sobą próbują dojść do tego, co kiedyś się tam wydarzyło. Każdy z nich na swoje sekrety, tajemnice, które nie powinny nigdy ujrzeć światła dziennego, każdy z nich w którymś momencie życia przyrzekał ‘nikomu nie powiem’. Każdy wydaje się też w jakiś sposób pokrzywdzony przez życie, nosi w sobie traumę, która wpływa na całokształt. Na plus zapisuję też delikatnie nawiązanie do kryminałów Agathy Christie – całość dzieje się na zamkniętym terenie w ciągu krótkiego okresu czasu, mamy wąskie grono podejrzanych, a każdy z rozdziałów jest tytułowany. Na tym podobieństwa się kończą, ale akcent jest całkiem miły. Ogólnie jestem całkiem usatysfakcjonowana z lektury!

Powrócili do przeszłości, by zamknąć to co już przeminęło. Nie spodziewali się, że to wydarzenia sprzed lat decydują ile należy poświęcić im uwagi.

Lubicie ekscytujące thrillery psychologiczne od których trudno się oderwać? Jeśli tak, to "Nikomu nie powiem" jest lekturą po którą koniecznie musicie sięgnąć. Tym razem z zaskoczeniem przyznaję, że wszelkie slogany opisujące akurat tą książkę nie kłamią, ponieważ to jedna z tych lektur, która wciąga na całego, zaskakuje treścią, zmusza do myślenia i sprawia, że bohaterowie stają się nam bardzo bliscy. Catherine McKenzie stworzyła wiarygodny obraz rodziny zmagającej się z wielką tragedią wplątując w to bardzo smaczną zagadkę.

Akcja rozgrywa się współcześnie chociaż kluczowym punktem są wydarzenia sprzed lat. Chodzi bowiem o rodzinę MacAllisterów, która prowadziła cieszący się sławą letni obóz Camp Macaw na którego spadła klątwa tajemniczej śmierci jednej z obozowiczek. Co tak naprawdę stało się z Amandą nikt nie potrafił wyjaśnić, więc sprawę odłożono na drugi plan. Po dwudziestu latach, gdy rodzeństwo MacAllisterów ponownie spotkało się wspólnie, by omówić kwestie dziedziczenia pięknej posiadłości dowiedzieli się tylko jednego: kwestie majątku rozpatrzone zostaną dopiero, gdy wyjaśni się tajemnicza śmierć obozowiczki sprzed lat.

Plusem tej lektury jest jej powolna akcja. Zdziwieni? Również wolę dynamikę, szybkie zwroty i pęd, ale w tym przypadku przyznaję, że wszystko działoby się zbyt szybko. Powoli zatem, krok za krokiem, odkrywamy wszystkie karty, pobudzamy do działania szare komórki, łączymy znaki i tropy oraz pozornie nieważne (a jednak później kluczowe) wzmianki. Nie ma co się spieszyć, warto delektować się lekturą i podziwiać misternie skonstruowany profil psychologiczny tej powieści. Catherine McKenzie świetnie rozkłada na czynniki pierwsze to co dzieje się dookoła i z perspektywy różnych bohaterów prześwietla całą akcję.

Ile bohaterów, tyle tajemnic. Ile tajemnic, tyle przyjemności z czytania. Jeden brat, cztery siostry i dawny przyjaciel rodziny pojawiają się na spotkaniu, które rozpoczyna wstęp do ich głębokiej analizy. Powoli dowiadujemy się o demonach z jakimi się zmagają, wyłapujemy jaką rolę odegrali w wydarzeniach sprzed lat i obserwujemy jak to co było wpływa na to co jest teraz. Każdy ma więc wady, które odkrywa stopniowo lecz skrupulatnie co prowadzi nas nie tylko do dobrze skonstruowanego thrillera, ale otwiera jednocześnie mądrze poprowadzony, logiczny i wiarygodny wątek społeczno-obyczajowy.

Ja, wielka fanka thrillerów i kryminałów, piszę: czytajcie a nie będziecie żałować! Ależ to smaczny i dobrze napisany kawał wartościowej literatury. "Nikomu nie powiem" rozgrywa się w malowniczym miejscu będącym jednocześnie klaustrofobiczną klatką dla tych, którzy boją się stawić czoła własnym demonom i stanowi niezapomnianą przygodę dla czytelnika. Historia zmusza do myślenia a finał zaskakuje na całego!

Jako dzieciak zawsze marzyłam o spędzeniu, choć tygodnia na takim typowym amerykańskim obozie – wspólna stołówka, namioty albo domki, mnóstwo dzieciaków i beztroska. Oczywiście obóz byłby położony nad jeziorem i otoczony lasem. Choć lasów i jezior mam z racji miejsca zamieszkania dostatek, to nie dane mi było poczuć się jak na takim obozie. Na szczęście ten klimat poczułam dzięki lekturze książki Catheriny McKenzie – „Nikomu nie powiem”. Przeniosłam się do Camp Macaw i nadużyciem byłoby stwierdzenie, że nie mogłam myśleć o niczym innym, niż o tym, co tam się działo, ale intrygujący początek sprawił, że pojawił się dreszczyk i chęć przeżycia emocji.

Wspomniany obóz należy do rodziny McAllisterów i dwadzieścia lat temu na tej posiadłości zostało znalezione ciało jednej z obozowiczek – Amandy Holmes. Sprawy nie wyjaśniono, nikomu nie udało się postawić zarzutów, ale pozostała ciekawość, co się wtedy stało. Nagła śmierć rodziców zmusza dorosłe rodzeństwo do powrotu do tego miejsca. W Camp Macaw zostanie odczytany testament i po tym wydarzeniu dzieci mają zdecydować, co dalej z tym miejscem. Najstarszy Ryan chce jak najszybciej sprzedać obóz, Margaux nie jest przekonana do tego pomysłu, Mary jest temu przeciwna a bliźniaczki – Kate i Liddie mają odmienne zdanie. W Camp Macaw przebywa też Sean Booth, dla którego to miejsce jest domem. Każde z nich dwadzieścia lat temu znało zamordowaną Amandę i przebywało z nią wtedy na obozie. Okaże się, że prawda o tym morderstwie jest ściśle związana z dyspozycjami zawartymi w testamencie. Czy wśród rodzeństwa znajduje się osoba, która mogła zabić? Co się wydarzyło w 1998 roku?

Bardzo lubię, gdy autorzy dopuszczają do głosu wszystkich występujących w książce bohaterów i tak postąpiła McKenzie – narrację prowadzi na przemian rodzeństwo McAllisterów plus Sean oraz zamordowana Amanda. Skoro pojawia się ofiara i jest jeszcze dopuszczona do głosu, to oczywiście należy wspomnieć o czasie książki, który tutaj podzielony jest na „wtedy w 1998 roku” i „teraz”. Taki zabieg – czas i narracja powoduje, że choć informacje są nam dawkowane, to możemy zajrzeć do głowy każdemu z bohaterów, a nasza ciekawość będzie rosnąć z każdym kolejnym rozdziałem. Akcja książki obejmuje tylko trzy dni i jedyne, co mogłabym zarzucić tej książce, to zbyt wolno rozgrywającą się fabułę. Zacznie się interesująco, ale później wszystko będzie rozgrywać się bardzo leniwie. Nie znaczy to jednak, że będzie wiało tu nudą! Przecież dostaniemy szansę, by przyjrzeć się każdemu z bohaterów i wraz z nimi odkryć przeszłość. Tutaj na pierwszy plan wysunie się dramat rodziny, bliskich sobie osób, które tak naprawdę nie mogą na siebie liczyć, brak im zrozumienia, a przede wszystkim rozmowy. Dopiero po latach, wraz z ujawnieniem faktów o śmierci Amandy, dostaną szansę, by stwierdzić, czy z rodziną najlepiej wychodzi się tylko na zdjęciu, czy za bliskimi zawsze i wszędzie stoi się murem. Dostaną możliwość naprawienia błędów, czy ją wykorzystają?

Choć mam wrażenie dominacji wątku rodzinnego, to trzeba wspomnieć także o wątku związanym z tajemniczą śmiercią Amandy. Autorka starała się dawkować mi informacje o tym, co zaszło i podobał mi się pomysł z tabelką, która na końcu każdego rozdziału związanego z wydarzeniami z przeszłości przedstawia informację, gdzie i o której godzinie był każdy z bohaterów. Była to dla mnie wskazówka, by samej zabawić się w detektywa i wytypować mordercę. Wielkim zaskoczeniem było to, że wytypowałam poprawnie, nie mogę Wam zdradzić, kto dokonał tego czynu, ale ta postać nie podobała mi się od samego początku. I choć zgadłam – nie jestem zawiedziona. Warto było spędzić czas na obozie w Camp Macaw i myślę, że książka spodoba się osobom uwielbiającym thrillery psychologiczne.

Niezły thriller, zwłaszcza dla osób, które lubią sekrety i zagadki z przeszłości. Akcja nie pędzi jak szalona, nie mamy nagłych zwrotów akcji, ale... mamy coś, co bardzo, bardzo lubię!

Mianowicie, powolutku, kawałek po kawałku bohaterowie są obnażani ze wszystkich tajemnic, z małych wstydliwych sekrecików i tego co jest ich największym strachem. Autorka pokazuje jak dużo rzeczy ukrywamy przed innymi. Jak bardzo różni się to, co powierzchowne, widoczne gołym okiem od tego, jak wygląda prawdziwe życie. Robi to bardzo umiejętnie. Czytelnik ma wrażenie, że poznaje nową osobę, po pierwszym spotkaniu ma o niej jakieś wyobrażenie a potem, z każdym kolejnym dniem znajomości dowiaduje się nowych rzeczy i okazuje się, że jak to w życiu bywa, to pierwsze wrażenie było mylne.

Podobał mi się również klimat książki, atmosfera obozu wakacyjnego. Często jako dziecko jeździłam na kolonie i uważam, że autorka świetnie oddała przeżycia obozowiczów, to jak spędzali czas i cały rytuał kolonijnego życia.

Książka nie była wybitnie zaskakująca, ale czytało się przyjemnie a do końca towarzyszył mi lekki dreszczyk emocji, całość dla mnie na plus! Polecam!

Camp Macaw to obóz, na który dzieciaki zjeżdżały się co roku by wspólnie z poznanymi już osobami przeżyć kolejne niezapomniane lato. Wiele nowych przygód, doświadczeń, ale również pierwsze pocałunki, zakochanie się czy nauka sportów wodnych, to tylko część tego co obóz położony w pobliżu jeziora miał do zaoferowania. Wszystko układało się świetnie aż do felernego dnia, kiedy przy ukrytej plaży w dryfującej łodzi znaleziono ciało Amandy. Nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał i nikt nic nie wie. Sprawa została zamknięta, gdyż nie udało się złapać sprawcy. Dwadzieścia lat później rodzina MacAllisterów będzie musiała zmierzyć się z wydarzeniami z przeszłości. Rodzeństwo znało Amandę, z którą wspólnie spędzali czas w obozie. Po śmierci rodziców muszę zdecydować co zrobić z posiadłością. Jednak odczytanie testamentu nie ułatwia sprawy. MacAllisterowie będą musieli się dowiedzieć co wydarzyło się przed dwudziestu laty. Kto skrzywdził Amandę? Czy, któreś z rodzeństwa okaże się winne?

"Nikomu nie powiem" to bardzo dobry thriller psychologiczny, który czyta się w ekspresowym tempie. Akcja może nie gna w nim jak szalona, jednak sama fabuła jak i złożone postacie sprawiają, że koniecznie chcemy wiedzieć co będzie dalej. Rodzeństwo MacAllisterów będzie musiało zmierzyć się z przeszłością, z której wydarzenia tak skrupulatnie próbowali trzymać w tajemnicy. Każde z nich ma coś do ukrycia, jednak nadszedł czas, aby uporać się z przeżyciami, które wciąż rzutują na ich codziennym życiu. Ta historia to przeplatanie się wątków z teraźniejszości, jak i czasów, kiedy wydarzyła się tragedia. Autorka świetnie wykreowała postacie, które mimo, że są rodzeństwem, każda jest zupełnie inna i zupełnie inaczej podchodzi do sprawy. Książka o próbie naprawienia błędów z przeszłości, o relacjach między rodzeństwem. O tym, że nie wszystko jest takie jak wydaje się na pierwszy rzut oka. Świetna książka trzymająca w napięciu, którą bardzo dobrze się czytało. Polecam.

Czytając książkę czułam się jak na polu minowym, przewracałam strony czekając na wybuch. Autorka po mistrzowsku utrzymuje napięcie! Fabuła jest kręta i niebanalna. Książka "NIKOMU NIE POWIEM" W 100% zaspokoiła mój apetyt na doskonały thriller! Ukazując również jak skrywane latami sekrety potrafią podzielić i zniszczyć rodzine...

Co przytrafiło się Amandzie?

Na to pytanie próbuje odpowiedzieć cała rodzina MacAllisterów. Tylko jeden z członków wie dokładnie co się stało. Ale wspólnie mogą opowiedzieć historię minuta po minucie.

Książka opowiedziana jest z perspektywy każdego z rodzeństwa, Seana który jest dozorcą obozu prowadzonego przez rodziców MacAllisterów i poszkodowanej - Amandy. Mamy możliwość zobaczenia co naprawdę im w duszy gra. Co nimi motywuje.

Chcemy się naprawdę dowiedzieć co się wydarzyło tego nieszczęsnego wieczoru. Do końca nie jesteśmy pewni czy osoba która obstawiamy jest sprawcą.

Dla mnie osobiście książka jest w porządku. Jest intryga, jest trochę romansu, jest zagadka i bardzo dużo tajemnic.

Czytało mi się ją dobrze, jednak nie tak żebym nie mogła się oderwać. Krótkie rozdziały pozwalały nawet na to dość często.

Książka jednak skłoniła do refleksji. Nie warto mieć tajemnice, nie warto być nie szczerym. Warto móc i umieć się otworzyć. Mam nadzieję że Wy też na tym pracujecie, jak ja. 😉

Nie zaskoczył mnie sprawca, podejrzewałam tę osobę chyba już od połowy książki, co później mnie tylko umocniło.