Niewidzialna

Niewidzialna to poruszająca książka będąca zapisem osobistych doświadczeń autorki, która porusza problem choroby, ale głównie relacji między matka a córką.

„Alzheimer uśmierca człowieka jeszcze za życia. Moja mama niby jest, a jakby jej już nie było”

Każdy, kto miał do czynienia z tą straszną chorobą wie jak trudna ona jest zarówno dla chorych jak i ich bliskich. Trudno nam zrozumieć jak czuje się ktoś, kto kawałek po kawałku znika, gubi się zarówno we wspomnieniach jak i codzienności. A my często nie dostrzegamy pierwszych objawów zwalając winę na lenistwo, brak dobrej woli, złośliwość, a to mogą być po prostu próby zachowania normalności, udawania przed sobą i innymi, że wszystko jest ok. Autorka opisuje zmagania z chorobą matki od jej pierwszych, przeoczonych przez nią objawów. Opowiada o poczuciu winy, o żalu do samej siebie za brak cierpliwości, ale przede wszystkim o tym jak trudno stanąć na wysokości zadania, gdy ma się żal do mamy o brak miłości, zaangażowania, ciepła, zrozumienia. Jej rozterki wybrzmiewają w tej książce bardzo mocno. Wyrzuty sumienia zjadają ja od środka, choć uważam, że zrobiła wszystko co dało się zrobić, stanęła na wysokości zadania i starała się jak mogła, aby jej mama skupiła się na życiu, a nie na powolnym odchodzeniu.

Bardzo prawdziwa, emocjonalna i potrzebna książka, która jasno pokazuje, że w tej chorobie nie ma jednego pacjenta. Dotyka ona w równym stopniu chorego jak i bliskich, którzy się nim opiekują. Pokazuje jak wiele wyrzeczeń, łez, bezsilności, żalu niesie ze sobą. Najgorszy do zaakceptowania jest fakt, że lepiej nie będzie, że czasem trzeba podjąć jedną z najtrudniejszych decyzji w życiu dla dobra wszystkich.

Jeszcze jedno w tej książce mnie ujęło – wybaczenie i dążenie do tego, by zarówno autorka jak i jej mama przestały być niewidzialne.

"(...) choroba Alzheimera nie jest wyłącznie chorobą pacjenta, w mózgu którego zachodzą zmiany.

W rzeczywistości zapada na nią cała rodzina."

Podobno na świecie żyje dziś ponad 50 milionów osób z chorobą Alzheimera i w każdym roku przybywa około 10 milionów kolejnych.

Ta nieuleczalna i postępująca choroba jest niezwykle trudnym doświadczeniem nie tylko dla osoby nią dotkniętej, ale również dla całej najbliższej rodziny...

Osoba chora mierzy się z utratą zdolności poznawczych takich jak pamięć, orientacja, myślenie, mowa, a w zachowaniu może pojawić się ogólna dezorientacja, rozdrażnienie i apatia...

Członkowie rodziny doświadczają utraty przeszłości jaka łączyła ich z osobą chorą, muszą nauczyć się radzenia sobie i zarządzania trudnymi emocjami w obliczu zmian w zachowaniu osoby chorej...

"Niewidzialna" jest książką trudną, ale niezwykle potrzebną.

Autorka oddaje w nasze ręce własną historię zmagania się z chorobą matki - od momentu postawienia diagnozy, aż do trudnych decyzji o oddaniu rodzicielki do domu opieki.

Poznajemy bolesne doświadczenia i rozterki autorki w zmaganiach z chorobą i własnymi uczuciami, trudne emocje i reakcje, ale też możemy obserwować przejmującą drogę pełną poświęcenia i miłości, która ( mimo trudów) wybacza...

Serdecznie polecam!

Niewidzialna to w pewnym sensie pamiętnik. Autorka opisuje jak choroba Alzheimera postępowała i nadal postępuje u jej mamy. Przedstawia nam to co działo się wcześniej i teraz. I choć motywem przewodnim jest choroba mamy to jednak mam wrażenie, że bardziej autorce chodziło o pokazanie jaką walkę muszą stoczyć najbliżsi, ile kosztuje ich to wysiłku, nerwów i poświęceń, a także przede wszystkim cierpliwości. Autorka nie ubarwia niczego, wręcz przeciwnie. Momentami dosadnie i brutalnie opisuje swój brak opanowania w sytuacjach trudnych w stosunku do mamy. Przez to historia nabiera jeszcze większej autentyczności bowiem pokazuje, że każdy ma swoje granice i nikt nie ma cierpliwości anioła. 

Książka jest też swego rodzaju wyrzuceniem z siebie głęboko skrywanego żalu i poczucia odrzucenia przez matkę w dzieciństwie. Autorka przytaczając różne sytuacje ze swojego życia pokazuje jak brak czułości i zainteresowania ze strony mamy wpłynął na nią, jej życie i wyrażanie przez nią emocji. 

Książka jest krótka, ale w bardzo przyjemny i obrazowy sposób napisana, że ciężko było mi się oderwać. Styl pisania jest bardzo przyjemny, a ilość emocji ogromna. Książka skłania również do refleksji i przemyśleń, zastanowienia się co tak naprawdę w życiu jest ważne i istotne. Uważam, że taką książkę powinno przeczytać jak najwięcej czytelników, bo nigdy nie wiadomo komu z nas przyjdzie się mierzyć z chorobą alzheimera.