Niekończąca się historia

Będąc dzieckiem nie wiedziałam, że film który za każdym razem oglądam i który mi się tak bardzo podoba jest na podstawie książki. Dowiedziałam się o tym dopiero będąc w szkole. Jednak oglądając film za każdym razem uwielbiałam początek, gdy Bastian zaczyna czytać książkę. Wtedy na ekranie działa się magia. Tą magię odnalazłam w książce, którą wydawnictwo Mamania wydała na nowo w pięknej okładce.

„Niekończąca się historia” to powieść o Bastianie, chłopcu który nie wierzy w siebie. Pewnego dnia całkowitym przypadkiem zagląda do antykwariatu pana Koreandera. Rozmawiając ze starszym panem zauważa książkę, którą czytał. Podczas nieobecności właściciela antykwariatu chłopiec zabiera książkę i ucieka z nią do szkoły. Chowa się na szkolnym strychu i zaczyna czytać. Czyta o niesamowitej misji Atreju, który razem ze szczęśliwym smokiem stara się ocalić Dziecięcą Cesarzową przed śmiercią, a tym samym przed zagładą całej Fantazjany. Nieoczekiwanie dzieją się jednak rzeczy, o których Bastian by nawet nie pomyślał. Czytając książkę słyszy jej bohaterów, a oni słyszą jego. W pewnym momencie sam przechodzi do książki, bo tylko on, jako wybrany, może uratować Fantazjanę.

Czytając książkę dla młodzieży jako dorosły czytelnik patrzę na nią zupełnie inaczej niż jak byłam młodsza. W tej chwili widzę, że książka jest wymagająca (jest dosyć gruba, jak dla młodzieży), ale mnogość przygód sprawia, że czyta się ją z zapartym tchem. To doskonała rozrywka dla każdej grupy wiekowej. Ta książka nie starzeje się z czasem, ją nadal świetnie się czyta. Przygody fascynują, chce się wiedzieć co będzie dalej.

Wydawnictwo Mamania wydało przepięknie „Niekończącą się historię”. Poza tym dwukolorowy druk sprawia, że czytelnik łatwo orientuje się czy czyta o świecie rzeczywistym, w którym żyje Bastian czy o Fantazjanie i jej mieszkańcach. Dodatkowo wiele osób na nowo może odkryć tą książkę, a jeszcze więcej ją poznać, ponieważ często to właśnie wznowienia sprawiają, że nowe pokolenia poznają klasyki. A to jest jeden z lepszych klasyków literatury dziecięcej.

Widzę nicość. Nie ma koloru i nie ma faktury, a wzrok buntuje się przeciwko temu, co rozciaga się przed nim. Jej plamy powiększają się i pochłaniają coraz większe części Fantazjany wraz z jej mieszkańcami.

Widzę niekończącą się kolejkę medyków, którzy odwiedzają Dziecięcą Cesarzową, by spróbować przywrócić ją do zdrowia. Wraz z jej słabością cierpi cała kraina, ale kolejni lekarze ponoszą klęskę.

Widzę chłopca, który zostaje wybrany, by uratować Fantazjanę oraz Dziecięcą Cesarzową. Przemierza kolejne niebezpieczne miejsca, by odnaleźć odpowiedzi.

I widzę innego chłopca, który przyciągany niezwykłą książką dopuszcza się kradzieży, by później zostać całkowicie wciągnięty w jej lekturę. Jego wpływ na rozgrywające się w niej wydarzenia jest znacznie większy, niż myśli.

„Można być przekonanym, że czegoś się pragnie – może latami – dopóki się wie, że pragnienie jest niemożliwe do spełnienia. Kiedy jednak człowiek staje nagle przed możliwością, że marzenie nabierze realnego kształtu, pragnie tylko jednego: żeby nigdy tego przedtem nie zapragnął."

Michael Ende tworzy opowieść o pokonywaniu swoich słabości, sile wyobraźni czy destrukcyjnym wpływie władzy, która zaślepia. Spełnianie pragnień nie zawsze jest dobrą drogą, a miłość, tłumiona egoistycznymi zachowaniami, stanowi najpiękniejszą wartość, której każdy potrzebuje, choć nie każdy potrafi otwarcie ją okazać, przyjąć lub czasami nawet zauważyć. Każdy czytelnik, w zależności od wieku, wyniesie z powieści trochę inne wartości, ale nikt nie zostanie wobec niej obojętny.

Nowe, piękne wydanie, które stworzyło wydawnictwo Mamania, stało się dla mnie pretekstem, by w końcu poznać tę kultową historię. Od pierwszych zdań zostałam nią oczarowana i choć dostrzegałam w niej niezgrabności, znalazłam się pod jej czarem. Pierwsza część podobała mi się zdecydowanie bardziej niż ta druga, która zaczyna się tam, gdzie większość opowieści miałaby swój koniec. Lektura całości jednak była zaskakująco przyjemna i odprężająca. Gdyby nie ta cudowna okładka pewnie do teraz nie wiedziałabym, o co tyle szumu z akurat tą powieścią, więc chwała za nią! Bo „Niekończąca się historia" w końcu ma wydanie, które ma sens — z czarnym i białym wężem, które pożerają swoje ogony i tworzą owal, co stanowi ważny symbol w fabule. Może i powieść Michael Ende nie zajmie w moim sercu tak dużo miejsca, jak sądziłam, że będę musiała jej ofiarować, ale już rozumiem wszystkie głosy zachwytu.

przekł. Sławomir Błaut

Niektórzy z Was z pewnością kojarzą film „Niekończąca się opowieść” z 1984 roku, ale… czy znacie książkę? Jak wiele mogła opowiedzieć Wam ekranizacja w niecałe 2h?

Dzisiaj mam dla Was recenzję książki „Niekończąca się historia”, której przyjemność miałam przeczytać.

Na prawie 500 stronach, przeplatającą się zieloną i fioletową czcionką, czytelnik poczuje się tak, jakby sam był na miejscu Bastiana.

Zaczynasz czytać i… przepadasz. Wsiąkasz w przygody, jakie mieli bohaterzy. Odczuwasz ich niepokój. Ich zaskoczenie, zauroczenie oraz radość. Chcesz czytać i czytać. Przewracasz kartki jedna za drugą, a historia się nie kończy.

Pierwsze pół książki przeleciało mi bardzo szybko. Kolejne… miałam wrażenie, że historia nie chce się skończyć. A może ja nie chciałam? Wracałam do niej chociażby na jeden, dwa rozdziały. Byłam ciekawa CO DALEJ? Ale bałam się, że niedługo dotrę do końca. A przecież ona miała się nie kończyć.

Opowieść jest NIESAMOWITA.

W roku 1979 Michael Ende stworzył coś, co myślę zostanie tą literaturą ponadczasową, która będzie nam towarzyszyć NIESKOŃCZENIE. Jak sama Fantazjana.

Gdy myślę o tej książce, wspominam dzieciństwo. To niesamowita sprawa, wiecie? Jeśli tylko macie możliwość to przeczytajcie ją. Zdecydowanie Wam się spodoba. Ja jestem zakochana i wiem jedno na pewno. Jeszcze nie raz do niej wrócę.

Ocena samych bohaterów jest ciężka. Nie chcę Wam spoilerować i pisać, czy uważam Bastiana (który gdy historia się „zaczyna” ma 11 lat) za postać pozytywną, negatywną itd. myślę, że warto abyście sami sobie zadali pytanie, co zrobilibyście na JEGO MIEJSCU.

W tym miejscu wręcz muszę wspomnieć o okładce. Bo nie powiecie mi… jest wiele cudownych, pięknych okładek, ale ta… ona skradła mi serce, jak tylko ją zobaczyłam! Czerń, gwiazdy, przeplatające się węże, które mogą moim zdaniem symbolizują przenikanie się Fantazjany i naszej rzeczywistości, lub nieskończoność samej historii.

Mocno w moich myślach pozostanie lew Graograman, który był postacią heroiczną i tragiczną. Z jednej strony wszystko niszczył, z drugiej… no właśnie. Zapraszam do lektury!

Magia. Przyjaźń. PRZYGODA. Dobro. Zło. Wszystko w tej książce się przeplata. Spodoba się i dzieciom i dorosłym.

Odkryjcie dzieciństwo na nowo. Przenieście się do Fantazjany.

Tłumaczenie: Sławomir Błaut.

Pytanie do Was: Czy chcielibyście przenieść się do magicznej, książkowej krainy, chociaż na… chwilę? Jeśli tak, to jaka książka byłaby dla Was idealna?

"Ludzkie namiętności stanowią nie lada zagadkę, a dzieci ulegają im w nie mniejszym stopniu niż dorośli. Ci, którymi zawładnęła namiętność, nie potrafią jej wytłumaczyć, a ci, którzy czegoś takiego nigdy nie zaznali, nie potrafią jej pojąć."

*

Dla jedenastoletniego Bastiana codzienność bywa okrutna, dlatego chłopak często ucieka do świata książek. Pewnego dnia w antykwariacie Pana Koreanbera, jego uwagę przyciąga "Niekończąca się historia". Zaintrygowany Bastian kradnie książkę i w tajemnicy przed innymi oddaje się lekturze ukryty na szkolnym strychu. Gdy chłopak zaczyna czytać historię magicznej krainy, której grozi zguba, niebawem odkrywa, że i ON może zostać bohaterem tej niezwykłej historii.

*

Jeśli ktoś mi powie, że "Niekończąca się historia" to książka dla dzieci, oczywiście mu przytaknę, jednak nie zapomnę też dodać, że historia ta jest w stanie oczarować każdego bez względu na wiek.

*

Zacznę od tego, że to była miłość od pierwszego wejrzenia. Wydawnictwo MAMANIA zaprezentowało nam wydanie, które już na pierwszy rzut oka obiecuje niezapomnianą i pełną magii przygodę... i rzecz jasna środek książki obietnicę tą spełnia.

*

Sam pomysł na fabułę, świat oraz koncept Fantazji są moim zdaniem bardzo oryginalne i sprawiły, że moja wyobraźnia musiała pracować na najwyższych obrotach. Na plus książki działają też liczne nauki i płynące z nich morały... zwłaszcza jeśli mowa o młodszych czytelnikach, których światopogląd dopiero się kształtuje.

*

Co więcej pierwszy raz czytałam o tym, jako ktoś inny czyta książkę!

*

Jedyną wadą, której nie da się przeoczyć, jest nierówne tempo akcji. Początek książki wciąga i zapewnia całą moc wrażeń. Niestety druga połowa, pomimo że nadal zachwyca opisami i kreacją świata jest również momentami mocno przeciągana.

*

"Niekończąca się historię" oceniam na 7½/10. Jestem pewna, że każdy, kto sięgnie po tę książkę pozna świat, o jakim mu się nie śniło.