Niekochana

Przykra historia, ale bardzo przyjemnie się czyta 🙂

To książka która zapada w pamięć.

Zastanawiam się dlaczego wszem i wobec reklamuję się światowe bestselery które nie oszukujmy się kilka razy już odłożyłam w połowie ,a takie perełki jak nasza Polska Kasia Misiołek przechodzą bez tak jak tamte wielkiej zasłużonej uwagi.Po cudownej ''Ironii losu'' na którą wpadłam zupełnie prze przypadek po prostu musiałam sięgnąć po kolejną powieść pisarki.Przyznam się ,że przez autorkę zwróciłam uwagę na polskie powieści.

''Niekochana'' to książka min. o samotności w małżeństwie ..ile z nas żyje właśnie tak jak bohaterka powieści? To książka o bólu,nadziei,próbach,walce z samą

sobą ...Czytając ją przezywamy emocję,zastanawiamy się nad swoim życiem,związkiem..autorka tak realnie i prawdziwie piszę ,że nie raz zastanawiałam się czy można coś takiego wymyślić na potrzeby książki?

''I choć od miesięcy obiecywałam sobie ,że nie wyleję już prze męża ani jednej łzy,usiadłam na skraju łózka i wybuchnęłam gwałtownym płaczem.Minutę później wiedziona jakimś dziwnym impulsem,ponownie wybrałam numer męża,jednak jego komórka wciąż była wyłączona.Niewiele myśląc, nagrałam mu się na pocztę głosową.Jedno zdanie,które już sekundę później wydało mi się wyjątkowo żałosne . -Igor czy ty mnie jeszcze kochasz?(fragment.''Niekochana)

Książkę czyta się bardzo szybko ,niesamowicie wciąga,jest ciekawa i nie raz miałam ciarki na cielę..na pewno nie jest nudna i zdecydowanie warta uwagi.

POLECAM BARDZO SERDECZNIE.Aż wstyd ,że nie odkryłam tak wspaniałej autorki wczesnej.

Po cudownej "Ironii losu" obiecałam sobie, że jak najszybciej zapoznam się z pozostałymi książkami pani Katarzyny Misiołek. Postanowiłam, że kolejną powieścią, którą przeczytam i zrecenzuję będzie "Niekochana", która bardzo zaciekawiła mnie swoim opisem. Muszę przyznać, że znając już możliwości pani Kasi, miałam co do "Niekochanej" dosyć duże oczekiwania. Miałam nadzieję, że otrzymam od autorki historię tak dobrą jak ta opisana na kartach "Ironii losu", którą miałam okazję przeczytać całkiem niedawno. Czy autorka sprostała moim wymaganiom i zaspokoiła mój czytelniczy głód? Czy nadal uważam, że warto poświęcać swój wolny czas na twórczość Katarzyny Misiołek? Zapraszam do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Małżeństwo Agnieszki i Igora jest z pozoru idealne. Na zewnątrz tworzą piękną i kochającą się parę i mało kto wie jak ich życie wygląda naprawdę. Igor coraz bardziej oddala się od żony, nie okazuje jej praktycznie żadnych uczuć, a do tego często wszczyna awantury i krzyczy. Agnieszka bardzo go kocha i nie ma odwagi od niego odejść, choć już od dawna czuje, że coś jest nie tak. Woli jednak oszukiwać samą siebie i udawać, że nadal z małżonkiem tworzą perfekcyjny duet. Któregoś dnia kobieta przypadkiem odkrywa zdradę męża i nie potrafi tak po prostu mu wybaczyć. Unosi się dumą i honorem, zabiera najpotrzebniejsze rzeczy i bez większej sumy pieniędzy wyprowadza się w niezbyt przytulne miejsce. Odchodzi, ale tylko po to, aby za chwilę wrócić i nadal z utęsknieniem czekać na jakikolwiek czuły gest z strony Igora. Początkowo Igor stara się naprawią ich zrujnowaną relację, jednak szybko okazuje się, że nie zamierza ON wcale się zmienić. Wkrótce Agnieszka odkrywa nieznane jej dotąd upodobania małżonka i daje się wciągnąć w grę, która od początku wydawała jej się okropnie upokarzająca. Strach przed utratą bezpiecznej przystani jest jednak zbyt wysoki, dlatego kobieta godzi się spróbować dziwnych zwyczajów Igora. Pewien incydent sprawia jednak, że bohaterka decyduje się rozpocząć życie od nowa, bez sprawiającego jej przykrość męża. Czy Agnieszka odnajdzie szczęście?

Fabuła książki choć z pozoru wydaje się mało oryginalna, szybko okazuje się, że posiada wiele innych zalet. To co najbardziej cenię w powieściach pani Kasi to sposób w jaki autorka opisuje życie głównych bohaterów. Po raz kolejny Katarzyna Misiołek stworzyła historię, która nie jest wyidealizowana, a raczej pokazuje prawdziwe problemy codziennego życia - takie, które mogą przytrafić się dosłownie każdemu. Losy Agnieszki są przedstawione bardzo realistycznie i łatwo sobie wyobrazić, że gdzieś na świecie rzeczywiście istnieje osoba, która boryka się z takimi trudnościami. To właśnie za tą prawdziwość i prostotę pokochałam twórczość tej autorki i z pewnością jeszcze niejeden raz sięgnę po jej książki.

Główna bohaterka jest dobrze wykreowana i wzbudza w nas wiele pozytywnych emocji. Za te negatywne odpowiada raczej Igor, który okazał się okropnym mężem. Muszę przyznać, że już od pierwszych stron bardzo zżyłam się z Agnieszką i przeżywałam razem z nią wszystkie wydarzenia. Ogromnie współczułam jej problemów, których doświadczała i jednocześnie miałam nadzieję, że wszystko dobrze się ułoży. Tak jak wspominałam już wcześniej - pani Katarzyna Misiołek posiada niezwykły talent do tworzenia bardzo wyrazistych, a przy tym realistycznych bohaterów i sytuacji. W końcu nie ma chyba nic gorszego niż przerysowana, wręcz mdła historia. Całe szczęście "Niekochana" zdecydowanie do takiej nie należy!

Katarzyna Misiołek posługuję się niezwykle przyjemnym i prostym językiem, który z pewnością przypadnie do gustu wielu czytelnikom. Książki Pani Kasi, pomimo niełatwych tematów jakie poruszają, czyta się po prostu błyskawicznie. To kolejna rzecz, za którą kocham twórczość tej autorki. Biorąc do ręki "Niekochaną" byłam niemal pewna, że jej lektura sprawi mi wiele radości i pozwoli całkowicie oderwać się od obowiązków. Tym razem moje wymagania zostały całkowicie zaspokojone i absolutnie nie byłam zawiedziona historią Agnieszki.

Podsumowując - "Niekochana" to powieść równie dobra jak "Ironia losu" i zdecydowanie mogę wam ją polecić. Mam wrażenie, że Pani Kasia odnalazła złoty środek na pisanie dobrych książek - jej powieści są niezwykle lekkie, ale pozbawione jakiejkolwiek infantylności, która często niestety wkrada się do tego gatunku.

Naprawdę dobra książka. Z zapartym tchem i niezwykłą ciekawością czytałam, by poznać tajemnice Igora. Uważam, że czas poświecony tej lekturze nie jest czasem straconym. Po raz kolejny przekonałam się, że warto czytać naszych rodzimych autorów.

Małżeństwo to piękno bycia we dwoje. Ale nie zawsze tak jest, bowiem w związku zdarzają się też kryzysy. Jak w takiej sytuacji się zachować? Czy walczyć o odzyskanie dawnego kontaktu i bliskości, czy może lepiej poddać się i poszukać szczęścia gdzie indziej? Spróbujemy się tego dowiedzieć na przykładzie powieści ''Niekochana'' Katarzyny Misiołek.

Agnieszka na pozór wiedzie wspaniałe życie. Ma przystojnego męża Igora, duży dom z ogrodem, grono wiernych przyjaciół i całkiem dobrą pracę. Jednak za tą sielską fasadą kryją się problemy. Pomimo czteroletniego małżeńskiego stażu dziewczyna czuje się samotna i niekochana. Mąż od dłuższego czasu odnosi się do niej chłodno i z rezerwą. Ale ona ciągle kocha, więc walczy o każde dobre słowo, czuły gest, czy odrobinę wspólnie spędzonego czasu, niestety, bezskutecznie. Dopiero kiedy przypadkiem przyłapuje męża na zdradzie, unosi się honorem i odchodzi. Niemniej po jakimś czasie postanawia dać mu jeszcze jedną szansę. Mimo to okazuję się, że ON wcale się nie zmienił. Cóż więc począć w takich okolicznościach? Czy Agnieszka przeczeka chwilowy kryzys w imię wspólnej przyszłości, czy może zadba wreszcie o teraźniejszość, myśląc głównie o sobie?

Katarzyna Misiołek, z wykształcenia filolog polski, obecnie tzw. ''wolny strzelec''. Po krótkiej przygodzie z dziennikarstwem radiowym wyjechała do Włoch, gdzie przez parę lat uczyła się języka i pracowała. Po powrocie do kraju nawiązała współpracę z kilkoma wydawnictwami prasowymi, dla których pracuje do dziś. Zajmowała się głównie pisaniem kobiecych opowiadań erotycznych. Teraz przyszedł czas na powieść obyczajową.

Lektura ''Niekochanej'' przyniosła mi wiele emocji, przemyśleń i refleksji. Fabuła co prawda nie zaskakuje żadnym nowatorskim pomysłem, ale daje wrażenie autentyczności, podglądania prawdziwego życia i prawdziwych ludzi. Kryzys może dotknąć każdego małżeństwa, niezależnie od jego stażu. Rzuceni w wir codzienności często tracimy ze sobą kontakt. Wszelkie wspólne marzenia i namiętność schodzą na dalszy plan, a w ich miejsce pojawia się rutyna i codzienne zmaganie się z problemami, zaś rozmowy często sprowadzają się do krótkiej wymiany zdań na temat spraw bieżących. W podobnym położeniu znalazła się główna bohaterka powieści. Od dłuższego czasu w ich związku panuje oziębłość, oddalenie emocjonalne, lecz nie potrafi odejść od męża, woli żebrać o jego uczucia, uwagę i czas, ponieważ obawia się samotności, biedy, reakcji rodziny i utraty bezpieczeństwa. Jest przekonana, że sama nie poradzi sobie z najprostszymi życiowymi sprawami. Autorka w oparciu o perypetie Agnieszki pokazuje, że problem ten może dotknąć niemal każdego z nas. Takich par są tysiące. Żyjących w związkach z przyzwyczajenia. Choć po dawnej miłości pozostaje tylko popiół wspomnień, to z uporem maniaka tkwią po uszy w tym koszmarnym impasie, bo trudno zacząć od zera. Ale tak nie można!

''Dusić się i kochać jednocześnie- czy to nie najsmutniejsza opcja, jaką może sobie wyobrazić kobieta?''

Nie warto wegetować obok siebie przez lata, będąc tylko pozornie w bliskiej relacji. Trzeba wyrwać się z amoku przyzwyczajenia i posłuchać własnych żądań, potrzeb i oczekiwań. Tylko w taki sposób mamy szansę zawalczyć o własne szczęście.

Książka wywołała we mnie wiele skrajnych uczuć. W trakcie czytania odczuwałam złość, gniew, współczucie, rozczarowanie i nadzieję. Miałam ochotę potrząsnąć bohaterką i zmusić ją do działania. Wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że Igor nie jest jej wierny. Mimo to ślepo wierzyła, że się poprawi, że będzie taki, jak kilka lat wcześniej. Najgorsze jest jednak to, że kiedy któregoś dnia Agnieszka odkryła pewne skrzętnie do tej pory skrywane mężowskie upodobania, dała się wciągnąć w grę, która od samego początku była dla niej upokarzająca. Poprzez ten wątek pisarka uświadamia, że nie można być niewolnikiem czyiś perwersji seksualnych. Przeciwnie. Powinniśmy nawzajem szanować granice jakie stawiamy sobie w życiu intymnym.

Nie jest to literatura wysokich lotów, ale podobała mi się. Całość napisana jest poprawnym stylem, bez zbędnych ozdobników, wyszukanych form i drobiazgowych opisów. Akcja płynie spokojnie i miarowo, chociaż problemów głównej bohaterce nie brakuje. Postacie pierwszoplanowe, drugoplanowe i epizodyczne zostały wiarygodnie nakreślone, zachowując ludzkie cechy i emocje. W tle pojawia się także subtelnie zarysowany wątek miłosny, który podąża swoim naturalnym rytmem. W ogólnym rozrachunku jestem usatysfakcjonowana. Liczyłam na lekką, wciągającą kobiecą powieść obyczajową i takową dostałam.

To trzymająca w napięciu historia o poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi, potrzebie bycia kochanym, tęsknocie za bliskością drugiej osoby, miłości, zdradzie, odchodzeniu – i uwalnianiu się od przeszłości. Mądrze uświadamia, że nie warto być z drugą osobą tylko z przyzwyczajenia i dla wygody oraz udowadnia, że nigdy nie jest za późno, by zacząć wszystko od nowa. Wystarczy tylko chcieć i zacząć działać. Serdecznie polecam. Myślę, że każdy znajdzie tu coś dla siebie.