Niebo pod Śnieżką

Blog: [Adres usunięty]

**********************************************************

Lato się zaczęło, czas spokoju ciszy i wypoczynku. Jedni wypoczywają nad morzem, bo lubią piasek i szum wody, a inni wędrują po górach. My dzisiaj powędrujemy z Kingą w góry do Kowar, aby tam szukać zagadki i odpowiedzi na rodzinne tajemnice... Może tam uda się rozwiązać zagadkę życia smutnej mamy, która nie cierpi fiołków, a na znalezionym w młodości zdjęciu ma piękną bluzkę z fiołkiem. Wprowadzeniem do tej historii niech będzie informacja, że matka Kingi jest w szpitalu psychiatryczny, bardzo unika, a powiedziałabym nawet wręcz nie cierpi fiołków. Jak je zobaczy na sukience to chcę je drapać - pytanie jednak dlaczego?

Czytałam już niejedną książkę o kobiecie zakochanej w górach, ale ta była młodą, przepracowaną kobietą, która w Zakopanem pojawiła się po namowie przyjaciół. Tym razem poznałam Kingę - kobietę po rozstaniu z mężem - szukającej w Kowarach U szczytu Śnieżki rozwiązania rodzinnej zagadki. I połączenie obyczajówki z zagadkami było dla mnie wspaniałą lekturą na letnie deszczowe wieczory. Nie spodziewałam się tak dobrej treści, skrytej na kartach książki.

Joanna Sykat bawi się nie tylko historią, ale i kolorami. Żółta kościelna wieża na tle zieleni i błękitów, rdzawe pasemka, czy fioletowe fiołki. Dodatkowo na okładce znajdziemy informację o tkaniu nici i dywanów i o kolorach, ponieważ Kowary słynęły z produkcji dywanów.

Wracając jednak do głównej bohaterki... Kinga odnajduję w rzeczach matki pudełko, a w nim zdjęcie i bluzkę. Zdjęcie wskazuje na to, że mama kiedyś była szczęśliwa, kochała fiołki i o dziwo była w górach. To zdjęcie jest pierwszym kamykiem, wskazówką, który będzie podwaliną pod jej nowe życie. Lawina wspomnień, które nagle wyjdą na światło dzienne oraz wydarzeń, które zostaną podrzucone przez spotkanych ludzi staną się fundament dla dalszego życia, czy też może lawiną, która zasypie i zniszczy? Jak wiele wie dziadek, który szył suknie i ciocia, która wraca wraz z wspomnieniami?

W życiu nic nie jest czarno-białe, czy zawsze kolorowe. W tej książce mamy kamienie, które są żółte jak wieża kościoła, inne zaś wielokolorowe jak wspomnienia. Szare jak bluza przewodnika. Kamień przeszłego życia w kolorze buraczkowym i szparagowym, ale piękny błękitny jak niebo, zielony jak soczysta zieleń lasów i łąk Karkonoskich. Może uśmiechnięty jak przyjaciółka, ptysiowy jak Śnieżka w wyjątkowe dni. Dzięki takiemu porównaniu łatwiej nam wyobrazić sobie co mogło zajść, jak coś może wyglądać oraz jakie emocje towarzyszą bohaterom. Niebo pod Śnieżką to książka dzięki, której nauczymy się nowych porównań, ale też upewnimy się, że nasza przeszłość kształtuje przyszłość.

Joanna Sykat karmi nas pysznymi barwami świata jakie w Kowarach zaczyna przypominać sobie Kinga. Piękne opisy, bardzo ciekawe zwroty akcji, wciągające dialogi, odpowiadający mi humor autorki jest dopełniający zgrabnie napisaną historię, która odwraca do góry nogami życie prawie 40 letniej rozwódki. Rozwikłanie zagadki to nie tylko poznanie rodzinnej przeszłości, ale również dobra zabawa dla odbiorcy. Zakończenie tej historii jest bardzo zaskakujące i stanowi daje duży plus dla odbioru całości. Twórczyni tej opowieści wiedziała co chce osiągnąć i szczerze piszę - udało jej się to. Te emocje. Te słowa. Ten przekaz. Szacunek!

Jeżeli byłeś pod Ścieżką, wiesz o czym pisze autorka, jeżeli nie, to tym bardziej musisz przeczytać Niebo pod Śnieżką. Jeżeli tak jak ja myślisz, że autorka przejęzyczyła się w tytule to musisz przeczytać książkę. Zrozumiesz dlaczego "pod", a nie "nad".

Czasami jedno z pozoru niewinne zdarzenie otwiera drzwi do przeszłości, która zmienia zupełnie wszystko to, co znaliśmy i budowaliśmy od lat. Obdziera nas z poczucia bezpieczeństwa i sprawia, że znajdujemy się w miejscu, w którym nigdy nie chcieliśmy być, a wszystko wokół nabiera zupełnie innego znaczenia, okazuje się, że żyliśmy w świecie zbudowanym na iluzji i na nieszczęściu innych ludzi, patrzyliśmy na coś, co od początku było ułudą ubraną tylko w ładny papierek.

To właśnie wydarzyło się w życiu Kingi- która odnajdując zdjęcie matki z młodości, otwiera drzwi do przeszłości i tajemnicy, która miała nigdy nie ujrzeć światła dziennego.

Ruszając śladem rodzinnej historii, wyjeżdża na Dolny Śląsk, gdzie wszystko się zmienia, a ona sama musi pogodzić się z tym, że jej rodzina nie była tak szczęśliwa jak się jej wydawało...okazuje się, że musi odkryć niejedną tajemnicę dotyczącą jej przeszłości. Powrót do miejsca, w którym mieszkała jako dziecko, zmienia wszystko...

Czy Kinga dotrze do prawdy? Dlaczego jej matka postanowiła postąpić wbrew sobie? Czy jest jeszcze szansa na pojednanie? Czy każdy jest tym, za kogo się podaje? Czy warto postawić wszystko na jedną kartę i odkrywać tajemnice, które na zawsze powinny być skryte?

Tego nie napisze, nie odpowiem na te pytania, bo na każde z nich każdy z czytelników musi odpowiedzieć sobie sam po przeczytaniu tej przejmującej historii...

Przeczytałam tę książkę dosłownie w jedno popołudnie. Autorka napisała tę historię w bardzo przyjemny sposób- są chwile, w których można parsknąć szczerym śmiechem, ale i takie, w których warto się zatrzymać i oddać się refleksji nad tym, jakie mamy szczęście, znając historię swej rodziny, docenić to, co się ma tu i teraz, a także to, co już minęło, ale zostawiło piękne, ciepłe i prawdziwe wspomnienia.

Przepięknie opisuje Kowary- niewielkie, ale malownicze miasteczko leżące u stóp Śnieżki. Cudownie było się "przejść" wraz z bohaterami po jego uliczkach, poznać jego historię, zerknąć na zabytki, a także poznać lokalne zwyczaje, tradycje i legendy. Świetnie został oddany klimat takiej małej miejscowości, gdzie każdy z każdym się zna i niemal wszystko o sobie wie, pokazując tym samym, jak z jednej strony może być to czasami męczące i niemal pozbawione prywatności, ale także i tę drugą stronę medalu- że zawsze można liczyć na bezinteresowną pomoc, dobre słowo i wsparcie.

Akcja tej książki nie goni może na złamanie karku, ale pozwala czytelnikowi chłonąć swój klimat, wywołuje wiele emocji, fascynuje, zaskakuje, ale i intryguje. Zakończenie zgotowało mi totalny mętlik w głowie, przyznam, że gdzieś tam głęboko czułam, że to się tak skończy, ale nie przypuszczałam, że na bohaterkę spadnie aż taki cios (?)... Nie, nie podpowiem, co się stało:)

Bardzo się cieszę, że kontynuacja, czyli "Niebo nad śnieżką" czeka już na półce, bo jestem przekonana, że jednak nie wszystkie tajemnice zostały tutaj rozwikłane.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Sykat i bardzo się cieszę, że zaczęłam od historii, która urzekła mnie swą prostotą, a zarazem wywołała mnóstwo emocji i niezwykle poruszyła wszystkie struny ukryte głęboko w sercu. Dla mnie jest to jedna z tych historii, które mogłyby się przydarzyć naprawdę i dotknąć tak naprawdę każdego z nas, dlatego stała mi się ona niezwykle bliska.

Jest to opowieść nie tylko o odkrywaniu tajemnicy czy rodzącym się uczuciu, jest to także opowieść o wielkim poświęceniu, żalu i chorobliwą tęsknotą za straconą miłością, o najtrudniejszych wyborach życia, które zawsze kogoś skrzywdzą. Niesie ona także w sobie nadzieję na to, że wszystko da się jakoś poukładać, czasami trzeba tylko na to wielu lat...

Z dużą ciekawością podejdę do kontynuacji, jeśli okaże się tak intrygująca, wciągająca i ciepła jak pierwszy tom zdecydowanie sięgnę po inne książki Autorki.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Historia o przeszłości, która burzy dotychczasowy porządek, a w tle majestatyczna Śnieżka, która ma tu także pewną rolę do odegrania. Piękna poruszająca powieść.

Joanna Sykat ma na swoim koncie dość sporo powieści obyczajowych, jednak to ,,Niebo pod Śnieżką" zainteresowało mnie najbardziej. Postanowiłam sprawdzić, czy twórczość autorki przypadnie mi do gustu.

Ojciec Kingi zmarł kilka tygodni temu, a matka od kilku lat przebywa w szpitalu psychiatrycznym. Choć lekarz twierdzi, że z pacjentką nie jest aż tak źle, jak to sugeruje jej postawa, chora i tak nie wyraża chęci zmian. Od lat nienawidzi fiołków, ale nie wiadomo dlaczego tak się dzieje. Podczas poszukiwań innych rzeczy Kinga odnajduje bluzkę i fotografię matki, na której ma wpiętego pięknego fiołka. Co się stało, że bohaterka zaczęła je tak nienawidzić?

Książka wciąga już od pierwszych stron, czyta się ją bardzo przyjemnie. Jako tako nie jest podzielona na duże rozdziały, ale co jakiś czas zdarzają się * jako zmiana myśli. Bardzo duża rolę odgrywają fiołki i dzieciństwo Ingi, z którego nie ma żadnych zdjęć! Do tego dochodzą malownicze Kowary, z którymi jej los jest nierozerwalnie związany. Tylko w jaki sposób?

Powieść jest bardzo ciekawa, przeszłość miesza się tutaj z teraźniejszością. Bardzo podobała mi się postać Oci i Maksa oraz odwzorowanie i jako takie przedstawienie pacjentów szpitala psychiatrycznego. Publikacja bardzo dobrze pokazuje, w jaki sposób jedna decyzja może zaważyć nie tylko na życiu naszym, ale także całej rodziny.

,,Niebo pod Śnieżką" Joanny Sykat to powieść z bardzo otwartym zakończeniem. Nie mam pojęcia, czy będzie kontynuacja, ale jestem usatysfakcjonowana z pierwszego spotkania z twórczością tej autorki. Polecam Wam tę książkę jeśli lubicie dobre powieści obyczajowe.

Sięgając po tę książkę miałam nadzieję na przyjemną opowieść, dobrze napisaną i niejednoznaczną. Nie zawiodłam się – “Niebo pod Śnieżką” to świetnie napisana powieść obyczajowa. Mamy tu wyrazistych bohaterów, tajemnicę z przeszłości i miłość, która okazuje się silniejsza niż upływający czas.

Kinga, bohaterka “Nieba pod Śnieżką” ma prawie czterdzieści lat, za sobą kilka trudnych doświadczeń – zakończone rozwodem małżeństwo, śmierć ojca i mamę w szpitalu dla nerwowo chorych. Matkę, z którą łączy ją dość trudna relacja. Kinga nie ma pojęcia, że ta kategoryczna, pozbawiona radości życia kobieta była kiedyś szczęśliwa i potrafiła cieszyć się życiem. Do czasu, kiedy wśród rodzinnych pamiątek odkrywa stare zdjęcie, na którym jej matka promienieje szczęściem. Co stało się później, że ta radosna dziewczyna ze zdjęcia stała się zgorzkniałą kobietą. Dlaczego przez całe życie nienawidziła fiołków, obsesyjnie pozbywając się ich z otoczenia? Przecież na zdjęciu ma na sobie bluzkę z fiołkiem. Kinga postanawia rozwikłać tajemnicę z przeszłości i zaczyna prywatne śledztwo. Ślady prowadzą ją do Kowar, małego miasteczka u stóp Karkonoszy. Okazuje się, że kiedyś już tutaj była…

Lubię, kiedy pisarz używa słów zgodnie z przeznaczeniem, nie nadużywając ich i nie dając im zdominować treści. Sykat to potrafi. Tu nie ma zbędnych opisów, tu nie ma karkołomnych konstrukcji zdaniowych – jest prosto, przejrzyście i ze smakiem.

Autorka nie szczędzi nam w powieści emocji. Umiejętnie prowadzi wątek fabularny, prowadząc nas razem ze swoją bohaterką na wycieczkę w przeszłość. I mimo, że można dość wcześnie domyślić się, jaką tajemnicę nosi w sobie matka Kingi – to zakończenie powieści zaskakuje. Czy mamy happy end? I tak, i nie. Tak, bo Kinga wreszcie rozwiązuje zagadkę przeszłości – a nie, bo w sumie zakończenie pozostaje otwarte. I nie wiadomo do końca, co z wiedzą na temat życia swojej matki zrobi teraz bohaterka.

To, co mnie osobiście w tej powieści urzekło – to sposób, w jaki autorka buduje bohaterów. Możemy się sprzeczać, czy fabuła jest wiarygodna, czy nie – czy takie historie zdarzają się w prawdziwym życiu. Ale bohaterowie są autentyczni i wyraziści. Widać, że autorka tworząc ich, zadbała o każdy szczegół. Aż by się chciało zjeść obiad z ciocią Ocią, pogadać przy herbacie z Johannem i posiedzieć na ławeczce z Maksem… Każdy z bohaterów mówi własnym językiem, za co jestem autorce niezmiernie wdzięczna – nie cierpię powieści, gdzie każdy używa tego samego słownictwa – a ostatnio trafiam głównie na takie. „Niebo pod Śnieżką” przywraca mi wiarę w pisarki. Pani Joanno – dziękuję! I czekając na wieści o kolejnych książkach, będę nadrabiać zaległości i czytać te, których jeszcze nie miałam okazji poznać.

Czy polecam? Zdecydowanie. Nie ma w tej powieści zbędnych słów i ozdobników, nie ma niepotrzebnych bohaterów ani lukrowanych zakończeń. Są prawdziwe emocje wyrazistych bohaterów – czyli to, co jest głównym atutem dobrej powieści obyczajowej.