Niebezpieczne żądze

Pierwszym krokiem, kiedy otrzymała propozycję napisania recenzji prezentowanej książki, było sprawdzenie dorobku autorki. Lubię wiedzieć, czy miałam już do czynienia z twórczością danego autora. Okazuje się, że Monika Hołyk-Arora gościła już w moich rękach w postaci książki pt. „Uczycie o smaku Latte”. Pamiętałam, jakie wrażenie zrobiła na mnie ta książka, tak więc wiadome dla mnie było, że i w tym przypadku będzie to przyjemna czytelnicza uczta.

Pierwszy rzut oka na tekst pozwolił mi stwierdzić, że książka jest lekka, przyjemna, nie brakuje nutki niebezpieczeństwa i mroku, a wszystko to ubrane w bardzo „smaczne” sceny erotyczne. Pierwsze wrażenie potwierdziło się, kiedy przeczytałam całą książkę. Nie pomyliłam się w ani jednej kwestii.

Magdalena vel. Madeleine Smith jest czterdziestoletnią rozwódką, która swoje życie poświęciła fotografii. Jej życie, mimo wielu wzlotów i jeszcze większej ilości upadków, w końcu wróciło na prostą. W końcu poświęca się tylko sobie, wiodąc intensywne życie zawodowe oraz prywatne.

Postać głównej bohaterki jest bardzo tajemnicza, stopniowo odkrywane są kolejne karty, budując napięcie. Do tego autorka funduje czytelnikowi wiele pikantnych scen, które czytałam z wypiekami na twarzy. I choć były one opisane bardzo szczegółowo, a niektóre były naprawdę nieprzyzwoite, to nie zastawiały po sobie niesmaku, a wręcz przeciwnie. Posunę się nawet do stwierdzenia, że niektórzy mogliby brać przykład z autorki. BRAWO!

Nie zabrakło tajemnicy i napięcia, wspomnianego wcześniej. Okazuje się, że jedno spojrzenie może zmienić całe życie. Madeleine staje się ofiarą niebezpiecznego mężczyzny, a wydarzenia przypominają sceny z filmu. Sama nie może uwierzyć w swojego pecha. Sytuacje jednak pozwalają jej spojrzeć na wiele spraw z innej perspektywy, w tym także na miłość.

Często słyszę, że się „czepiam”. Tak więc i tym razem będę się czepiać faktu, że „Niebezpieczne żądze” w pierwszej kolejności wydane będą jako e-book. Czekam więc, aż zagoszczą w moim księgozbiorze w wersji papierowej.

Reasumując: Historia pochłonęła mnie bez reszty. Wszystkie obowiązki poszły w cień, gdyż nie mogła się oderwać. Ciągle powtarzałam sobie „jeszcze jeden rozdział” i nim się spostrzegłam, czytała już ostatni rozdział.

Tak więc nie czekajcie ani minuty dłużej, tylko zdecydujcie się na tę książkę. Na pewno nie pożałujecie. Zapewniam, że historia pochłonie was bez reszty. Będziecie chcieli więcej, na co sama czekam.

Papierowy Bluszcz