Nie oddam dzieci! Z życia wzięte. Tom 3

Wspaniała ksiażka...juz z pierwsza strona rozerwała me serce na kawałki,losy bohaterow sledzi sie z zapartym tchem...goraco polecam i ostrzegam ,ze nie da sie o niej szybko zapomniec.

Książka przeczytana jednym tchem. Porusza i wzrosła do łez. Obowiązkowa pozycja dla osób które chcą przeczytać coś mocnego i wzruszające. Polecam

Dawno, dawno żadna książka tak mnie nie wciągnęła. Poruszająca historia rodziny, jej dramatu. Dzięki tej książce można uświadomić sobie jak ważne jest ustalenie piorytetów życiowych. W pogoni za (i tu każdy niech sam sobie dopowie za czym goni) ..nie dostrzegamy tego co najważniejsze a gdy dostrzegamy może być już za późno. Wstrząsające wrażenie robi opis zatracani się w bólu po ukochanej osobie. Nie będę opisywać więcej, żeby nie opowiedzieć całej historii. Ja przeczytałam w niecałe 3 godziny, siadając z kawa na "chwilę przerwy" , ale tak jak bohater zatracił się w bólu, ja zatraciłam się w książce

Jeszcze tak nad książką to w życiu nie płakałam jak nad tą NIE ODDAM DZIECI przeczytałam ją w trzy godziny, jest przecudowna i czyta się ją z wielką ciekawością... więc nie zastanawiajcie się nad kupnem tylko kupujcie i czytajcie

"Nie oddam dzieci!" to tragiczna opowieść o lekarzu oddanym swojej pracy, który zaczyna doceniać swoją rodzinę po tragedii, której doświadcza. Michał Sokołowski jest lekarzem chirurgiem, oddanym swej pracy i pacjentom bez reszty, czasem aż za bardzo, co odbija się na jego rodzinie. Jego żona Marta porzuciła marzenia o pediatrii, aby zająć się domem i trójką, prawie czwórką, ich dzieci. Kocha męża, ale ma już serdecznie dość samotności i odpowiedzialności za rodzinę, podczas ciągłej nieobecności męża. Kiedy Michał zapomina o urodzinach ich trzylatka, czara goryczy przelewa się. Wracając do domu ze szpitala, z Antosiem, oboje giną w wypadku, ocalone zostaje tylko nienarodzone dzieciątko. Michał załamuje się i topi smutek w alkoholu. Teściowa usiłuje odebrać mu dzieci, a jego własni rodzice ją wspierą. Spotykają się w sądzie. Michał nie ma już rodziny, ale ciągle ma przyjaciół i dzieci, które go kochają.....

Dawno żadna powieść nie wywołała we mnie tyle silnych emocji, wzruszeń i gwałtownych uczuć. Brak słów by to opisać! Dlatego wybaczcie, jeśli moja recenzja będzie nieporadna. Po prostu w głowie mam chaos myśli, zaś moje serce nadal bije jak szalone od nadmiaru przeżyć. Fabuła jest jakby żywcem wyjęta z realnego świata. Chwila nieuwagi, głupota, nieprzemyślany manewr, może kosztować czyjeś życie. Taka sytuacja miała miejsce w przypadku Tadka i Alberta, dwóch mężczyzn odpowiedzialnych za kraksę samochodową, w której zginęła żona i trzyletni synek doktora. Obaj panowie ''na haju'' pędzili z zawrotną prędkością 180 km/h, niczym kostucha zbierając śmiertelne żniwo. Jakby tego było mało, ironia losu sprawia, że niczego nieświadomy doktor Sokołowski ratuje życie jednemu z nich. Rozmach tej tragedii został nakreślony niezwykle sugestywnie. Miałam wrażenie, że jestem w samym środku wydarzeń. Koszmarne doznania. Prawdę mówiąc ryczałam jak głupia. Scena wypadku była tak przerażająca, że brakowało mi tchu. Niestety na całym świecie jest mnóstwo podobnych zdarzeń. Nieznany nam, ale ktoś bliski komuś, czyjś ojciec, matka, syn, córka etc. Również prawdziwą gehennę przechodzą rodziny ofiar. Nie dość, że straciły bliskich i zawalił im się w jednej sekundzie cały świat, to jeszcze niekiedy muszą borykać się z trudnościami natury prawnej. W takim położeniu znalazł się doktór Sokołowski, który po stracie żony, z każdym dniem coraz bardziej staczał się na samo dno, aż w pewnym momencie sąd postanowił odebrać mu dzieci. Czy pogrążony w rozpaczy mężczyzna podda się bez walki? Nic nie zdradzę.

Książka ta jest skarbnicą różnych refleksji dotyczących istoty życia i śmierci, poczucia winy, nieodwołanych wyroków boskich oraz ułomności ludzkiego wymiaru sprawiedliwości. Podczas czytania wielokrotnie analizowałam i interpretowałam poszczególne aspekty fabuły. Najbardziej dręczyło mnie pytanie: "co by było gdyby?" np. gdyby zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami Michał pożyczył żonie swój potężny samochód typu SUV, który został zastawiony przez inny pojazd, albo gdyby policjant z drogówki, który chwilę przed wypadkiem widział podejrzanie zachowujących się uczestników ruchu, należycie zareagował. Czy Marta i Antoś nadal by żyli? Tego nie wiemy.

''- Przeszłości nie zmienimy żadnym ''gdybym''. Mamy wpływ tylko na tu i teraz. I czasami na swoją przyszłość. To wszystko''.

Wiadomo natomiast na pewno, że ciężko wrócić do normalności, gdy poczucie winy dosłownie zżera od środka, robiąc z człowieka psychiczną wydmuszkę. Czy jest na to lekarstwo? Przekonajcie się o tym sami.

Jestem nieco zdumiona niskim (według mnie) wyrokiem za spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym, będąc dodatkowo pod wpływem narkotyków, alkoholu czy innych używek. Sprawcy grozi maksymalnie 12 lat pozbawienia wolności. Czy to wystarczająca kara? Osobiście uważam, że morderstwo jest morderstwem bez względu na to, kto je popełnia, czy trzeźwy zwyrodnialec z nożem, czy pijany pirat drogowy. Jaki zatem zastosowano środek represyjny wobec osób odpowiedzialnym za śmierć Marty i małego Antosia? Pozbawię Was złudzeń przytaczając pewną anegdotę:

''Sędzia kończy rozprawę, zapada wyrok. Pozwany krzyczy:

- To niesprawiedliwe! To niesprawiedliwe!

Sędzia bierze go pod ramię, wyprowadza przed budynek sądu, stawia przodem do niego i mówi:

- Niech pan czyta, co jest napisane nad drzwiami?

- Sąd Najwyższy.

- A widzie pan gdzieś tu słowo ''sprawiedliwość''?''

Reasumując. Nie ma sprawiedliwości na tym świecie. Wielu bezkarnych przestępców cieszy się wolnością. Ale z drugiej strony, jak mówi stare ludowe przysłowie: "Pan Bóg nierychliwy, ale sprawiedliwy". Warto więc czasem poczekać na Jego działanie.

O tej lekturze mogłabym pisać w nieskończoność, ponieważ dosłownie wstrząsa i poraża realizmem naszej obecnej rzeczywistości. Wszystko tu jest idealnie dopracowane, każda sytuacja i działanie jest przedstawione w sposób wiarygodny i przekonujący, bez przesadnego kombinowania. Autorka posługuje się prostym, konkretnym i klarownym językiem, wolnym od zbędnych, szczegółowych opisów. Żwawa akcja dosłownie wciąga w wir wydarzeń, które zmieniają się jak w kalejdoskopie. Bohaterowie zostali wykreowani z iście mistrzowską precyzją, w szczególności Michał, świeżo upieczony wdowiec. Bardzo czytelnie i przejrzyście obserwujemy jego głębię psychologicznych przeżyć. Dzięki temu możemy lepiej zrozumieć to, co niepojęte- jego ból i poczucie beznadziei, cierpienie, krzyk tęsknoty, bezsilność, udrękę i załamanie. W skrócie-najlepsza, jak dotąd powieść w dorobku pisarki.

To emocjonalna petarda sama w sobie. Dramatyczna, wzruszająca, wstrząsająca, ale jakże prawdziwa. Powinna zawierać ostrzeżenie o treści: ''Przed przystąpieniem do czytania książki należy zawczasu zaopatrzyć się pudełko chusteczek''. Ja wiem na pewno, pozostanie w moim umyśle na bardzo długo, być może i na zawsze. Gorąco polecam!

Książka przeczytana w dwa dni.. z chęcią czytałoby się jeszcze i jeszcze... :) Strasznie wzruszająca i życiowa.. Polecam gorąco !!

Zabrzmi nieco feministycznie, ale nie potrafię inaczej. Jest mama, która każdego dnia od rana do wieczora dba o dom, o męża, a przede wszystkim o dzieci. Mama, która trzyma wszystko w ryzach, mimo że sama już ledwo daje radę. Jest również ojciec, który od rana do nocy tkwi w pracy i nawet urodziny syna nie są pretekstem do wcześniejszego powrotu. Są także dzieci, które kochają ojca, choć praktycznie go nie widzą, więc największą więź czują z mamą. I ona nagle znika. Śmiertelny wypadek pozbawia dzieci matki. Wszystko się sypie. Ojciec, który nigdy nie przełożył ręki do opieki nad nimi, jest zmuszony nauczyć się wszystkiego na raz. Nie robi tego. Żyje swoim egoizmem i nienawiścią do świata, pozbawiając dzieci miłości, stabilności, bezpieczeństwa. Małe dzieci w jednej chwili muszą stać się dorosłe, opiekować się ojcem, który coraz częściej sięga po alkohol.

Niesamowicie przeżyłam postawę ojca. Może brakuje mi empatii, ale jego zachowanie było tragiczne. Rozumiem, że śmierć żony odebrała mu chęć do życia, ale gdzie w tym wszystkim są dzieci? I tu powstała fontanna łez. Mimo, że książka jest krótka, pisana prostym językiem, to jest pełna bólu, cierpienia, trwogi. Sześcioletni synek, który czeka na jutro. Wierzy, że jutro wróci jego mama. Trzynastolatka, która w strachu przed domem dziecka chroni całą ich rodzinę najlepiej jak potrafi. Na szczęście zakończenie jest takie, jakiego oczekiwałam i bardzo mnie to cieszy.

Poza tym jestem zła. Nie na książkę, ale na system, który po latach wygląda tak samo. Sprawca wypadku często ponosi niewspółmierną karę do przewinienia. Gorzej. Sprawca z kasą, czy celebryta ponosi jeszcze mniejszą odpowiedzialność. Zawsze cierpią ci najsłabsi. Jestem zła także na postawę wielu ojców, którzy pieniędzmi tłumaczą swoją nieobecność w życiu rodzinnym. Autorka pokazuje również, jak w łatwy sposób plotkami można zniszczyć czyjeś życie. Tak łatwo jest powielać kłamstwa, tak trudno jest myśleć samodzielnie. Mimo tak krótkiej fabuły mam masę różnorodnych przemyśleń. Książka jest warta uwagi, dlatego jeśli jeśli jeszcze nie czytaliście, to oczywiście polecam.

"Cisza pęka nagle. Świat wokół rozpada się na kawałki wśród krzyków (...) niedowierzanie zamienia się w przerażenie, nadzieja pryska, a jej miejsce zajmuje bezbrzeżna, bezgraniczna rozpacz."

Świat Michała Sokołowskiego, szanowanego chirurga, kochającego męża i ojca, rozpada się z chwilą, w której otrzymuje wiadomość o tragicznej śmierci ukochanej żony oraz trzyletniego synka Antosia. A przecież jeszcze nie dalej jak godzinę temu, tuląc go do piersi, obiecał mu, że niedługo wróci do domu... Do niewyobrażalnego bólu i cierpienia dochodzi ogromne poczucie winy. Gdyby odebrał synka na czas z przedszkola... Gdyby zatrzymał żonę choć na kilka sekund dłużej... Gdyby nie był takim pracoholikiem i poświęcał swym bliskim więcej czasu, był z nimi w tym ważnym dla jego dziecka dniu, zamiast w pracy... Marta i Antoś być może by żyli. Ale to nie ostatni cios, jaki spada na Michała. Ktoś "życzliwy" pragnie za wszelką cenę odebrać mu pozostałe dzieci. Czy uda mu się ocalić rodzinę nim będzie za późno?

"Przeszłości nie zmienimy żadnym "gdybym". Mamy wpływ tylko na tu i teraz. I czasami na swoją przyszłość. To wszystko."

Brakuje słów, by opisać wszystkie targające mną uczucia, jakie towarzyszyły mi podczas lektury powieści "Nie oddam dzieci!". To chyba najbardziej emocjonalne i wzruszające dzieło autorki w całym dotychczasowym jej dorobku. Przebija pod tym względem nawet "Nadzieję", która swego czasu odcisnęła głęboki ślad w mym sercu. Podczas lektury łzy same cisnęły się do oczu. Bo jak nie płakać, kiedy mowa jest o śmierci małego dziecka, które miało przed sobą całe życie, a straciło je przez głupotę innych ludzi? Jak nie wzruszyć się, kiedy czyta się o zostawionym w pogruchotanym aucie Misiu Puchatku, którego jeszcze chwilę temu tulono z miłością, a teraz zbryzgany jest dziecięcą krwią? Nawet teraz, pisząc te słowa, jako żywe stają mi przed oczyma obrazy z powieści, a ja ponownie się wzruszam i mam ochotę się rozpłakać...

Historia Michała ukazuje niemożliwy do zniesienia ból oraz bezsilność człowieka w obliczu dotkliwej straty oraz trudność podźwignięcia się z niej. Cierpi nie tylko Michał, ale też pozostałe jego dzieci, których świat, dotąd szczęśliwy i bezpieczny, z dnia na dzień przestaje istnieć, rozsypuje się niczym domek z kart. Serce mi się łamało, kiedy sześcioletni Zbynio pytał o to, kiedy wróci do niego mamusia i dawał wiarę w zapewnienia zdruzgotanego ojca, że nastąpi to "jutro", choć to "jutro" nigdy nastąpić nie miało. Pełna podziwu byłam dla trzynastoletniej Mai, która w obliczu rodzinnej tragedii zmuszona była szybciej dorosnąć i wziąć na swoje barki obowiązki, które nigdy nie powinny przypaść żadnemu dziecku.

Katarzyna Michalak nie boi się poruszać w swych dziełach trudnych tematów. W "Nie oddam dzieci!" mowa o pracoholizmie, samotności we dwoje, przemocy w rodzinie, bezduszności systemu sądownictwa, niesprawiedliwych karach wymierzanych za popełniane przestępstwa, władzy pieniądza, niewydolności opieki społecznej, dziennikarskich hienach żerujących na ludzkiej tragedii, braku pomocy ze strony najbliższych, kiedy ta jest najbardziej potrzebna, ludzkiej "życzliwości", która niejednokrotnie prowadzi do kolejnych dramatów. Autorka pisze mocno, dobitnie, często używając brutalnego słownictwa, aby czytelnik zwrócił na to wszystko uwagę i by zrozumiał, że jeśli kiedykolwiek ma to wszystko ulec poprawie, trzeba zacząć działać w obrębie własnego podwórka, zmienić własne postrzeganie i codzienne postępowanie.

"Nie oddam dzieci!" to powieść, która dogłębnie wzrusza i odciska ślad w sercu oraz pamięci. To historia, której po prostu nie sposób zapomnieć. Opowieść o ludzkim dramacie, bólu, cierpieniu, ale też przyjaźni, sile miłości i więzach rodzinnych. Najlepsze dzieło Katarzyny Michalak!

Rewelacyjna książka, wiedziałam że jak będę ją czytać to będą łzy, złość i wiele innych emocji. Poruszająca historia, ale zakończona szczęśliwie.

Bardzo poruszająca ksiazka. Tragedia w rodzinie. Ojciec któremu życie nagle pisze nowy scenariusz, ksiazke czyta sie jednym tchem.

Dająca do myślenia... Życie choc piekne tak kruche jest...POLECAM

Współczesny świat niemiłosiernie pędzi do przodu, a my poddając się temu biegowi zdarzeń, niejednokrotnie nie zauważamy tego, co powinno być najważniejsze w naszym życiu. Częstokroć skupiamy się jedynie na powierzchownych sprawach, nie zagłębiając się w istotę naszego żywota. A później żałujemy, bo coś niezwykle ważnego omija nas, a świadomość tego, iż zapewne nie wróci, bardzo osłabia nasze wewnętrzne poczucie spełnienia...

Michał Sokołowski to wspaniały lekarz, szanowany przez wiele osób, którym uratował życie. Przez codzienną, bardzo ciężką pracę, mężczyzna bardzo niewiele czasu spędza ze swoją rodziną - ciężarną małżonką Martą oraz trojgiem dzieci - Mają, Zbysiem oraz Antosiem. Kiedy w dniu trzecich urodzin najmłodsza latorośl Sokołowskich wraz ze swoją mamą ginie w wypadku, całe życie Michała oraz jego dzieci legnie w gruzach. Poradzenie sobie z tą tragiczną sytuacją jest niezwykle trudnym zadaniem, z którego nie da się wyjść bez szwanku...

Utrata bliskiej osoby to straszne przeżycie dla wszystkich członków rodziny. Pogodzenie się z czyjąś śmiercią jest arcytrudnym wyzwaniem, szczególnie kiedy żyje się ze świadomością, iż można było temu zapobiec - wystarczyły ułamki sekund. Główny bohater nie potrafi stanąć na nogi, kiedy traci żonę i 3-letniego synka. Dodatkowe utrudnienia także nie pomagają mu - kilkuletni Zbyś cofa się w rozwoju; córka jest w szoku; rodzice wysyłają go do specjalisty, wyrzucając, że nie potrafi ogarnąć tego, co dzieje się wokół niego; teściowa i szwagierka obwiniają go, jednocześnie pragnąc odebrać mu dzieci, a do tego sąsiadka dobiera się do niego, a kiedy ten nie odwzajemnia jej uczuć, pragnie zemścić się na nim.

Przedstawiona historia budzi masę emocji, niekiedy bardzo skrajnych, a to uwielbiam w powieściach. Z tej historii można wysnuć wiele wniosków, co cenię w książkach. Wiele osób powinno uświadomić sobie, do jakiej tragedii może doprowadzić jazda samochodem pod wpływem środków odurzających. Człowiek może zniszczyć życie nie tylko sobie, ale także innym niewinnym ludziom! Poza tym, historia Michała ukazuje, jak istotne jest wsparcie bliskich osób w trudnej sytuacji. Nie wolno stawiać nadmiernych wymagań osobie, która pogrąża się w cierpieniu i bólu - należy jej pomóc wydostać się z marazmu, wspierać i pocieszać, a nie dobijać. Pomimo kilku wartościowych kwestii, znalazły się również pewne zabiegi autorki, które zupełnie nie przypadły mi do gustu. Niezwykle irytujące okazało się niejednokrotne tłumaczenie czytelnikowi błahych spraw, co w moim odczuciu wygląda, jakby autorka traktowała mnie jakbym była niespełna rozumu. Ponadto pani Michalak zamiast zaskoczyć i trzymać w niepewności, dokonuje wręcz przeciwnych czynności - uprzedza fakty, oznajmiając, co zdarzy się za kilka następnych stron. Rzecz jasna, także w "Nie oddam dzieci!" doszło do pewnych kontrowersyjnych sytuacji - dokonanie cesarskiego cięcia u nieżywej kobiety (oczywiście operacja kończy się szczęśliwie); wręcz błyskawiczne wypisanie się ze szpitala człowieka, który miał poważne urazy; typowo schematyczne podejście do ludzi. Nie wspominając o soczyście wulgarnych opisach prosto z życia Tadeusza i Alfreda - sprawców wypadku. Pruderyjna nie jestem, ale akurat takie wzmianki mogłyby znaleźć zastosowanie w literaturze erotycznej, a wręcz pornograficznej, a nie powieści obyczajowej przeznaczonej dla rzeszy kobiet.

Katarzyna Michalak to polska pisarka budząca masę kontrowersji. Jedni kochają jej twórczość, inni nienawidzą, a jeszcze kolejni sami nie wiedzą, co mają o niej myśleć... Osobiście podpisuję się pod tą trzecią grupą. Niektóre powieści autorki skradły moje serce, co stało się w przypadku chociażby całej trylogii "Sklepiku z Niespodzianką" (Adela, Bogusia, Lidka) czy "W imię miłości". Z kolei "Mistrz", "Ogród Kamili" bądź "Dla Ciebie wszystko" okazały się lekturami wzbudzającymi masę sprzecznych uczuć. Autorce często zarzuca się niezwykle powierzchowne podejście do poważnych tematów, które uwielbia poruszać - niestety często okazuje się to niezbyt umiejętnym działaniem, wszak czytelnicy nieraz łapią się za głowę, kiedy czytają historie stworzone przez Katarzynę Michalak. Ja mam spory problem z opowiedzeniem się "za" bądź "przeciw" twórczości tej pisarki. Na pewno gdybym traktowała jej książki jako skrajną beznadzieję, to nie przeczytałabym ich tak wiele. Jednak nie da się ukryć, że autorka często zbyt popada w przesadę i ogromną schematyczność, co nie pomaga jej w zdobyciu sympatii kolejnych czytelników.

"Nie oddam dzieci!" przedstawia tragiczną historię, którą niestety przeżywają setki osób każdego dnia. Nigdy nie możemy być pewni tego, co czyha na nas za rogiem. Nie mamy pewności, ile zostało nam czasu... Jedna sekunda może zmienić nasze całe życie, dlatego traktujmy każdy nasz dzień, jakby był tym ostatnim. Wyznawajmy miłość swoim bliskim, troszczmy się o nich, poświęcajmy im swój czas... bo nigdy nie wiadomo, czy nie jest to nasza ostatnia wspólna chwila.

[Adres usunięty]

Jedna z najlepszych książek jaką w życiu czytałam a przeczytałam wiele , porusza i trzyma za serce do samego końca , z całego serca gorąco polecam