Wyobraźmy sobie, że jesteśmy na wielkim placu zabaw. W jednym miejscu spotyka się tyle małych charakterów, temperamentów i umiejętności. Tyle wzruszających nieporadności, przelęknień, niepewności i przyglądań. Są potyczki, rozgrywki, ledwo, ale widoczna hierarchia.
Są silniejsi i słabsi. Są też ci, których nie ma, bo nie mogą się wspinać i skakać albo udźwignąć na małych barkach tylu bodźców. Pełno tu słów, okrzyków, śmiechów i łez. Panuje wszech harmider, nieogarnialny rozgardiasz, tworzy się na kilka chwil lokalna wieża Babel. Pęka głowa, ale gęba się śmieje. Każdy tu jest inny i nikt inny nie jest...
