Spętani przeznaczeniem. Naznaczeni śmiercią. Tom 2

Niedawno nakładem wydawnictwa Jaguar w księgarniach pojawił się ostatni (drugi) tom, opowiadający historię Akosa i Cyry. Seria Veronicy Roth to fantastyka skierowana głównie do młodzieży. Mimo, iż autorka zdobyła sławę dzięki serii Niezgodna, to nad warsztatem pisarskim musiała jeszcze popracować. Ową pracę widać w serii Carve the Mark. Jak zatem wypadł tom zatytułowany "Spętani przeznaczeniem"?

Tyran powrócił

Na planecie Thuvhe żyją dwa rywalizujące ze sobą ludy. Lud, z którego pochodzi Akos miłuje pokój, natomiast Cyry - chaos i bezwzględność. Od urodzenia tych dwoje zostało obdarzonych losem, który skrzyżował ich drogi. Wzajemne uczucie i zaufanie pomogło im przetrwać najgorsze momenty i uwolnić się od okrutnego władcy. Jednak to nie koniec ich zmagań. Okazuje się, że ojciec Cyry - Lazmet Noavek żyje i zdeterminowany powraca, aby zniszczyć życie mieszkańców planety.

Oryginalne uniwersum

W pierwszym tomie serii Veronica Roth skupiła się na wykreowanym świecie, prezentując wymyśloną przez nią galaktykę oraz prawa rządzące światem Cyry. Dlatego jeśli ktoś zdecyduje się z jakiś przyczyn sięgnąć po tom drugi, bez znajomości pierwszego, to będzie miał problem zrozumieć istniejące uniwersum. Przez każdą planetę przepływa nurt, który determinuje ruchy świata, a wybrani otrzymują los. Los sprawia, że życie Wybrańców jest z góry określone i nie mają wpływu na swoją przyszłość. Uniwersum stworzone przez Roth jest ogromną zaletą dylogii, niezwykle ciekawym, lecz nie do końca idealnie przedstawionym przez autorkę.

Fabuła i narracja

"Spętani przeznaczeniem" podobało mi się bardziej niż "Naznaczeni śmiercią". Autorka poszerzyła fabułę o nowe elementy wszechświata i postaci oraz przyłożyła się do ich kreacji. Powieść jest przedstawiona z perspektywy nie tylko Cyry i Akosa, ale także nowych postaci - Cisi i Eijeha. Cisi wyszła z cienia i okazała się naprawdę ciekawą bohaterką, która urozmaicała fabułę. Za to rozdziałów z perspektywy Eijeha było jak na lekarstwo, co niestety mnie rozczarowało. Sięgając po serię Roth trzeba przygotować się na eksperymentalną narrację, gdzie niektóre rozdziały pisane są narracją pierwszoosobową (Cyra), inne trzecioosobową (Akos) a jeszcze inne w liczbie mnogiej (Eijeh). Naprawdę można się w tym pogubić.

A co do samej fabuły, to początek historii zaczynał się naprawdę obiecująco, gdyż od pierwszych stron działo się wiele, ale podobnie jak to było w przypadku pierwszego tomu, po dobrym początku nadszedł czas na znacznie spokojniejsze tempo i dobrze napisaną końcówkę. Ogólnie całość wypadła nawet dobrze.

Akos i Cyra

Postacie Akosa i Cyry rozwijają się, podobnie jak ich związek. Już nie tylko poświęcają się dla siebie nawzajem, ale także mają indywidualne cele i motywacje. Uczą się zaufania i otwartości wobec siebie. Nie są to idealni bohaterowie. Nie brakuje zgrzytów, kiedy ich związek zostaje wystawiony na próbę. Cyra uważa, że nie zasługuje na szczęście, bo nie jest w stanie wymazać swoich czynów z przeszłości. Za sprawą Akosa jest w stanie uwierzyć, że przeszłość nie zawsze musi determinować to, kim jesteśmy.

Podsumowanie

"Spętani przeznaczeniem" to powieść skierowana głównie do młodzieży lubiących fantastykę.Veronica Roth pokazała, że jest w stanie stworzyć ciekawy wszechświat, który intryguje od pierwszej strony. Mimo iż historia nie jest bez wad, to spędziłam z nią przyjemnie czas. Historia oprócz wątku romantycznego pokazuje także jak trudne są relacje rodzinne, kiedy to chęć zdobycia władzy staje się priorytetem. Tym tomem Roth zakończyła dylogię opowiadającą o Akosie i Cyrze.

[Adres usunięty]

Szczerze muszę przyznać, że z tą Autorką spotykam się po raz pierwszy. Wiem, że napisała serię Niezgodnej, ale jakoś ta historia nie urzekła mnie, nie miałam okazji jej przeczytać. Teraz tego bardzo żałuję, ponieważ uważam, że jest to jedna z najlepszych pisarek z jakimi miałam do czynienia. Talent Roth nie przejawia się jedynie w jej stylu, sposobie tworzenia świata, fabuły, ale tego w jaki sposób to robi, zachowując przy tym oryginalność.

Na pierwszy rzut oka zaciekawił mnie właśnie obraz miłości pomiędzy bohaterami z motywami fantastycznymi, bardziej w stylu sciene-fiction.

Od razu na samym początku muszę zaznaczyć również, że nie jest to tylko zwykła młodzieżówka dla mało wymagających. Według mnie, czytając te książki należy naprawdę się skupić i wziąć pod uwagę dosłownie wszystko, ponieważ Veronica stale atakuje nas nowymi pomysłami, nowymi postaciami, a fabuła nie zwalnia, stale nabiera tempa i to w obu książkach.

,,Dlaczego spodziewasz się, że świat pójdzie ci na ustępstwa?(...) Nikt nikomu nie obiecywał, że będzie łatwo, miło i uczciwie. Pewne są tylko ból i śmierć."

Pomysł na fabułę jest według mnie niezwykle oryginalny i nietuzinkowy, przynajmniej ja nie spotkałam się jeszcze z takiego rodzaju tematyką.

Bohaterowie żyją w świecie, w którym rządzi los. Nie jest to przypadkowe, wszystko jest narzucone z góry, zaś nikt z nich nie ma na to wpływu. Ponadto na świecie pojawiają się pewnego rodzaju wyrocznie, które w pewien sposób potrafią odczytać i wpływać na to co narzucone jest z góry. Cała akcja ogólnie zaznacza się na tle dwóch "państw", które są negatywnie do siebie nastawione. Są to - Shotet i Thuvae. Są to kraje, które zdecydowanie różnią się od siebie. Jedno z nich stawia na walkę i obronę państwa zaś drugie na losy, wizje i ich ochronę.

Główną bohaterką pierwszej części jest Cyra, która posiada niezwykły dar. Potrafi zadawać ludziom ogromny ból, ale jest jeden minus. Sama nie potrafi go kontrolować, przez co na co dzień sama również musi zmierzać się z tą ogromną magią, sama odczuwa ten ogromny ból. Posiada brata - Ryzeka, który za wszelką cenę próbuje nią manipulować. Wykorzystuje jej moce i jej dar po to, aby straszyć ludzi, bo wie, że dzięki temu zyska władze i przychylność innych.

Drugim bohaterem w książce jest Akos, chłopak który wraz z bratem zostaje porwany przez wojska Ryzeka. Oboje dostają się do miejsca, z którego szukają ucieczki, nie jest to jednak takie proste, ponieważ brat Akosa ma dar widzenia przyszłości, co z kolei chce wykorzystać Ryzek.

I tak też pomiędzy Akosem i Cyrą zaczyna rodzić się znajomość, ponieważ oboje są na jednym dworze, przez co zmuszeni są spędzać ze sobą coraz więcej czasu. Z początku nie lubią się, są wobec siebie nieufni. Jednak z czasem się to zmienia, oboje zaczynają dostrzegać w sobie coś więcej niż tylko wzajemnych wrogów. Jak się okazuje, łączy ich szczególna więź, ponieważ Akos pokazuje Cyrze jak może walczyć ze swoim bólem. Pragnę tylko dodać, że zakończenie tej książki pozostaje na długo w pamięci i jeżeli ktoś dotrwa do końca, to z pewnością będzie chciał sięgnąć po drugą część.

Druga część z kolei wygląda już nieco inaczej. Według mnie jest bardziej rozbudowana, nieco bardziej zagmatwana. Pojawia się w niej więcej specjalistycznego języka, przez co momentami ciężko czytało się tę historię.

W tej części wiele się zmienia, pojawiają się również nowe fakty i nagłe zwroty akcji, które całkowicie odmienią losy bohaterów. Okazuje się, że ojciec Cyry, który w pierwszej części miał umrzeć, jednak żyje. Wszystko było ukartowane, ponieważ trafił do więzienia przez swojego syna, który wtedy chciał objąć władze. Od razu jasny jest fakt, że pragnie ON przejąć władzę i odzyskać to co jego. Dodatkowo dochodzi bardzo wiele innych sytuacji, z którymi będą musieli zmierzyć się główni bohaterowie - Cyra oraz Akos.

Zgromadzenie, które wcześniej odsuwało się od sporu pomiędzy ziemią Thuvhe a Shotet, nagle zaczęło dostrzegać ten konflikt, na niekorzyść bohaterów. Jeden z głównych dowódców, kanclerz tej grupy, pragnie od razu wyeliminować cały lud Shotet. To powoduje, że w kraju pojawia się coraz więcej konfliktów, przez co po woli zaczyna dochodzić do wojny. Wszyscy wiedzą, że nie będzie to łatwa wojna, ponieważ Cyra oraz Akos muszą zmierzyć się z większą ilością wrogów.

Podsumowując, uważam że obie książki zasługują na bardzo wysoką notę. Są naprawdę genialne, dopracowane, oryginalne w fabule, specyfice oraz bohaterach. Jeżeli jednak miałabym się głębiej zastanowić, to uważam, że druga część jeszcze troszkę gorsza od pierwszej. Dosyć sporym minusem jest to, że Autorka dodała kolejne osoby opowiadające (narratorów) - dodatkowo dochodzi nam postać Cisi. Według mnie jest to w ogóle nie potrzebne, jednak jeżeli Veronica zastosowała taki zabieg, to trudno, już tego niestety nie zmienimy. Twierdzę jednak, że wprowadzenie rozdziałów skupionych jedynie wokół Cisi było niepotrzebne i wręcz banalne.

Najważniejszym jednak plusem drugiej części jest fakt, że książka jest niebanalna i nieprzewidywalna, nawet w stosunku do pierwszej części, która i tak według mnie była ogromnym zaskoczeniem.

Jestem również bardzo pozytywnie zaskoczona tym co poprzez te historie pokazuje nam Autorka. Veronica dodała w książce wiele sentencji oraz cytatów, które naprawdę mnie zaskoczyły, ponieważ wiele z nich jest naprawdę przemyślanych i dobrych.

I ostatnia kwestia, to główni bohaterowie, którzy według mnie byli wręcz perfekcyjni. Od początku pierwszej części, do końca drugiej, stale się zmieniali, pokazywali swoje ukryte oblicza, przechodzili różnego rodzaju metamorfozy.To chyba jedna z nielicznych par w literaturze, która mnie aż tak zaskoczyła.

Ryzek i Eijeh zostali zabrani przez grupę bohaterów w charakterze zakładników. Cyra pragnie zabić swojego brata, ale Akos powstrzymuje ją tłumacząc, że tylko ON może przywrócić wspomnienia jego brata. Wszystko jednak wymyka się spod kontroli. Lazmet Noavek wraca i pragnie wojny z Thuvhe. Kanclerz Isae chce zemsty i ukarania Shotet. A gdzieś pomiędzy nimi jest Ogra, na której chronią się bohaterzy i banici; buntownicy i uchodźcy. To trudny czas dla Cyry i Akosa, oboje doskonale zdają sobie sprawę ze swoich losów i to może być dla nich utrudnieniem. Dopóki nie pojawia się kolejna wyrocznia i wywraca wszystko do góry nogami. Cyra chce zabić ojca. Wszyscy szykują się na nadchodzącą wojnę. Kto wyjdzie zwycięsko?

W tej części więcej bohaterów dostało możliwość narracji, a przy tym u każdego z nich jest ona inna. I osobiście uważam, że zostały one dobrane nie dlatego, że autorce tak się zachciało, a dlatego, że ma to jakiś sens. Akos, który opowiada w narracji trzecioosobowej w czasie przeszłym jest chłopcem rozdartym, który nie wie za czym podążać i jaki jest jego cel – jak dla mnie jest również trochę głupiutki. Cyra w narracji pierwszoosobowej czasu przeszłego jest osobą, która pragnie się zmienić i zostawić za sobą wiele rzeczy, a jednocześnie chwyta życie garściami i to ona decyduje, gdzie podąży. Cisi, słodka, niewinna dziewczyna, dzięki darowi potrafiąca uspokoić każdego, opowiada w narracji pierwszoosobowej czasu teraźniejszego, który sprawia, że jej rozdziały wydają się ta spokojne, jak ona sama. Zwróciłam na to uwagę, choć z pozoru to jest nic i myślę, że to naprawdę fajny akcent, na który aż musiałam poświęcić jeden akapit.

Możemy teraz poznać więcej bohaterów oraz obserwować ich zmiany. Ja, jako typowa romantyczka i wszędzie doszukująca się romansu, trochę pocierpiałam przez trudne chwile u zakochanych i chciało mi się płakać wraz z Cyrą. Przez wyjazd zostałam „zmuszona” przeczytać tę książkę w parę godzin, ale nie powiem, żeby to było złe, ponieważ naprawdę się wkręciłam. Spotkałam się z kilkoma negatywnymi recenzjami na jej temat i nie uważam, żeby to była zła książka. Nie jest perfekcyjna, ale utrzymuje poziom pierwszej części.

Podczas czytania autorce udało się mnie bardzo zaskoczyć obrotem wydarzeń, zdenerwować i zasmucić. Myślę, że jeśli książka wywołuje we mnie tyle emocji, odbieranych pozytywnie, to jednak jakoś do mnie dotarła i nie potrafię jej komuś odradzić. Akcja może trochę zwolniła, ale nie przypominam sobie, by w pierwszym tomie jakoś szczególnie pędziła. Ta część skupia się bardziej na bohaterach, relacjach między nimi, uczuciach. Nie jest jednak pozbawiona akcji, oczywiście, że nie. Tutaj od samego początku wiedziałam, do czego wszystko zmierza, a i tak byłam zaskoczona i usatysfakcjonowana zakończeniem.

Nie uważam tej książki za bóstwo, nie wiem też, czy jest najlepszą książką Veronici Roth, ale, jak dla mnie, jest naprawdę dobra i świetnie się bawiłam podczas jej czytania. Z pewnością będę ja przyjemnie wspominać i polecać. Nie jest to rollercoaster, ale parę chwil odprężenia i wypoczynku.

Niektóre książki mają to do siebie, że pochłania się je błyskawicznie i z utęsknieniem czeka na kolejny tom. Tak właśnie było z pierwszym tomem serii Veronici Roth pt. ,,Naznaczeni śmiercią". Niestety, na kontynuację przyszło nam czekać 1,5 roku.

Nie chcę za wiele zdradzać, więc napiszę tylko, że Cyra i Akos będą musieli mierzyć się z dalszymi konsekwencjami swoich decyzji. Jeden z bohaterów zostanie zabity, na innego wielu będzie miało chęć. Nie jest to książka tylko o zabijaniu, ale także o tym, jak decyzje pojedynczych ludzi wpływają na całe społeczeństwa.

Nie będę ukrywać, że nie mogłam się wciągnąć w tę lekturę. Przerwa między tomami była zbyt długa i pomimo tego, że książka jest świetnie napisana i tak czuję pewien niedosyt. Myślę, że dobrym posunięciem byłoby przypomnienie na początku najważniejszych faktów z pierwszej części. Wtedy bardzo szybko można by odświeżyć pamięć i czytać z jeszcze większym zainteresowaniem.

Veronica Roth posługuje się naprawdę bardzo plastycznym językiem. Narracja jest prowadzona z kilku punktów widzenia, co dodaje całej historii jeszcze większego uroku. Jest to bardzo obszerna lektura, jednak z powodzeniem można się z nią zapoznać w jeden z wolnych dni.

,,Spętani przeznaczeniem" to wciągająca kontynuacja ,,Naznaczonych śmiercią". Warto zapoznawać się z poszczególnymi tomami w niewielkim odstępie czasu, by czerpać jeszcze większą radość z lektury.

Akosa i Cyrę połączyło coś więcej, niż przeznaczenie, jednak czy to wystarczy, by przetrwać w świecie, w którym rządzą ból i strach, a twój los jest z góry przesądzony?

Przyznam szczerze, że to pytanie, podobnie jak wiele innych, jest zagadką, która pozostaje nierozwiązana praktycznie do samego końca. Relacja na linii Akos-Cyra rozwija się, jednak nie zawsze w odpowiednim kierunku. Schodzi także na dalszy plan w porównaniu do pierwszej części. Akos i Cyra są bohaterami z przeszłością, co odbija się na ich wzajemnych stosunkach. Ich życiu do bajki jest wyjątkowo daleko. Nastolatkowie muszą odsunąć uczucia na bok, by poradzić sobie z presją, którą wywiera na nich otaczający ich świat.

Tak poprowadzony wątek miłosny był niczym miód dla mojej literackiej duszy. Veronica Roth nie słodziła. Pokazała relację młodych ludzi pełną niedopowiedzeń, nieśmiałych uczuć, niepewności, gdzie gorycz przepleciona była ze słodyczą; gdzie niczego nie można było być pewnym; gdzie bohaterowie nie mogli decydować o tym co chcieli, a robili to, co musieli. Nie wiem czy kiedykolwiek spotkałam się książką, w której wątek miłosny odgrywał tak dużą rolę, a jednocześnie był tak bardzo spychany przez inne wątki w cień, jednak jest to zdecydowanym plusem Spętanych.

Spętani przeznaczeniem to przez wielu długo wyczekiwany powrót do niesamowitej rzeczywistości wykreowanej przez Roth. Książka szybko porywa w wir wydarzeń i zabiera nas w pasjonującą podróż wśród planet galaktyki. Jeśli czuliście niedosyt po przeczytaniu poprzedniego tomu, jestem pewna, że ten zapewni wam to, czego pragnęliście. Wraz z bohaterami będziecie mogli odwiedzić Statek Zgromadzenia, zanurzyć się w wodach Pithy czy przebić przez mroczną atmosferę Ogry. Nie zapomnijmy także o wszechobecnym nurcie, którego wątek jest tu nieco bardziej rozwinięty. Autorka stworzyła wspaniałe uniwersum, w którym każdy najmniejszy szczególik jest istotny; wykreowała świat intrygujący i mroczny, posiadający wielki potencjał. I mimo iż Naznaczeni śmiercią i Spętani przeznaczeniem to jedynie dylogia, mam nadzieję, że Roth powróci jeszcze do tego uniwersum.

I to, co najważniejsze - fabuła! Spętani przeznaczeniem to zlepek wielu ciekawych wątków, które rozplatają się w jednym momencie, by na nowo spleść w innym. Autorka w umiejętny sposób pokierowała akcją i stworzyła historię wartą poznania. Całej powieści muszę wytknąć jednak pewną wadę - druga część cyklu, podobnie jak jej poprzedniczka, wypełniona jest opisami. Nie byłoby to złe, gdyby nie pojawiały się opisy nie mające żadnego sensu i nie zatrzymywały fabuły. Były momenty, gdy przez kilka stron autorka poruszała temat, który w żadnym stopniu nie był istotny dla całości historii. Jednak wadę tę wynagradza pozostała część fabuły, obfitująca w nagłe zwroty akcji, krwawe sceny walki czy dynamicznie rozwijającą się historię, dlatego nie ma co narzekać. Roth, mimo wszystko, spisała się wyjątkowo dobrze.

Warto poruszyć jeszcze kwestię narracji. O ile w pierwszej części rozdziały z punktu widzenia Cyry przeplatały się z tymi pisanymi w trzeciej osobie, podczas których mogliśmy towarzyszyć Akosowi, tak tutaj sprawa się komplikuje. Roth, by przybliżyć czytelnikom sytuację i móc wyjaśnić niektóre kwestie, dodała dwóch narratorów - Cisi i Eijeha. Cisi i rozdziały pisane z jej perspektywy były wyjątkowo istotne dla zrozumienia całej fabuły. Dzięki najstarszej z rodzeństwa Kereseth możemy śledzić na bieżąco ruchy kanclerz Benesit i zobaczyć sytuację z innej perspektywy. Inaczej sytuacja wygląda jeśli chodzi o Eijeha. Przyznam szczerze - to jedna z najbardziej skrajnych i wypaczonych postaci, jakie miałam okazję poznać. Najmłodszy z rodzeństwa przeżył wiele, co odbiło się także na jego psychice. Do tej pory mam ciarki, myśląc o tym chłopaku.

Czytając książkę, od samego początku towarzyszy pewnego rodzaju napięcie, które z czasem przeradza się w szybsze bicie serca, zaszklone oczy i chęć jak najszybszego poznania zakończenia. Autorka wyjaśnia wszystko powoli, a każda nowa informacja jest jakby kolejną igiełką wbitą w nasze serce. Spętani przeznaczeniem nie jest lekką książką na nudny, letni wieczór, lecz mroczną, brutalną historią o świecie, który w jednej chwili potrafi zniszczyć kogoś całkowicie. Myślę, że porównanie jej do Gwiezdnych wojen, Gry o tron czy Romea i Julii byłoby wielkim niedopowiedzeniem, bowiem jest ona niepodobna do żadnej z nich. To oryginalna i nieschematyczna opowieść, zaś z tymi sagami łączy ją jedynie tajemniczy klimat, ogromna brutalność i jednocześnie wartość historii, a także uniwersum o wielkim potencjale, które mogłoby zaistnieć w fantastycznym świecie na wiele, wiele lat.

Zazwyczaj nie sięgam po kontynuację od razu po przeczytaniu poprzedniej części. Tym razem było inaczej, postanowiłam zapoznać się z dwutomową serią bez przerw. Dzięki temu byłam przede wszystkim na bieżąco z fabułą. A jak podobało mi się samo zakończenie historii?

'Śmierć nie jest jedyną karą, jaką można wymierzyć ludziom. Można też zafundować im koszmary.'

Akcja toczy się od razu po zakończeniu wydarzeń z pierwszego tomu. Eijeh i Ryzek zostają uwięzieni na statku. Brat Cyry nie pozostaje więźniem zbyt długo, ponieważ Isae postanawia spełnić jego los, zabijając chłopaka. W związku z tym zostaje przeniesiona do kapsuły ratunkowej wraz z Cisi i opuszczają statek.

Cyra i Akos dążą do unormowania stosunków pomiędzy Shotet i Thuhve. Nie jest to jednak wcale takie proste, ponieważ okazuje się, że uznany za zmarłego ojciec dziewczyny żyje... Czy Lazmet przejmie z powrotem władzę nad Shotet? Czy los Cyry i Akosa spełni się i doprowadzi ich do miejsca bez wyjścia? Na te i inne pytania znajdziemy odpowiedź podczas wciągającej lektury.

'Nadciągała wojna. Bez względu na to, co powiedział Akos, albo co powiedzieliby inni, to ja ją przyspieszyłam.'

Rozbudowany świat przedstawiony wciąga swoimi szczegółami. Autorka stworzyła miejsca, które zostały dopracowane w najdrobniejszych szczegółach. Akos i Cyra wraz z pozostałymi osobami ze statku trafiają na najdalej wysuniętą planetę - Ogrę. W dalszym ciągu żyją w przeświadczeniu, że ich los nimi kieruje. Że nie mają wpływu na swoje życie, czy przeznaczenie. Jak sytuacja wygląda naprawdę?

Tym razem historia została opowiedziana nie tylko z perspektywy głównych bohaterów, ale też pokazana oczami Cisi - siostry Akosa, oraz jego brata Eijeha. Dzięki temu mamy szerszy obraz sytuacji, widzimy historię z różnych perspektyw.

'Człowiek nie może przecież uniknąć swojego losu. W ty rzecz! Los to miejsce, w którym zbiegają się wszystkie możliwe ścieżki życia - i kiedy wyrocznie mówią 'wszystkie', mają na myśli wszystkie.'

Czy jest to najlepsza książka Veronici Roth? Jednoznacznie nie mogę tego stwierdzić, jednak jestem pewna, że jest bardzo dobra. Wciągnęła mnie od początku do końca, a zakończenie w pełni mnie usatysfakcjonowało. Wiem też, że z pewnością wrócę do twórczości autorki!

'A przecież os nie stanowi potwierdzenia rzeczywistej wartości człowieka ani też dowodu jego sprawności... Tradycje zanikają zbyt powoli...'

Dzięki wielkiemu sukcesowi Niezgodnej, Veronica Roth stała się rozpoznawalna na całym świecie. Teraz próbuje wkupić się w nasze łaski nową dylogią, której finałowy tom reklamowany jest hasłem 'Najlepsza powieść Veroniki Roth'. Czy autorka, która już niejednokrotnie pokazała, że posiada niebywale bogatą wyobraźnię i talent do kreowania nowych światów wspięła się na wyżyny swoich możliwości? Jeśli tak, to jej wyżyny nie są niestety zbyt wysokie.

Spętani przeznaczeniem, jako że są bezpośrednią kontynuacją Naznaczonych śmiercią, zbierają swoje wątki w tym samym miejscu, gdzie pozostawił je tom pierwszy. Cyrze i Akosowi udało się uciec z Voa, ale to wcale nie koniec ich problemów. Lazmet Noavek, który dotąd był uznany za zmarłego, powraca aby przejąć kontrolę nad całą planetą. Wojna między Thuvhe a Shotet wydaje się nieunikniona. Czy Cyrze i Akosowi uda się ją powstrzymać, zanim rozpęta się na całego? Jak ukształtuje się ich uczucie w świecie, w którym rządzi los?

Dawno nie czytałam książki po której skończeniu towarzyszyłoby mi uczucie tak wielkiego zmarnowania potencjału. Już przy recenzji pierwszego tomu pisałam, jak bardzo podoba mi się świat wykreowany przez autorkę, mimo że nie był do końca dopracowany. W Spętanych przeznaczeniem nie zmienia się to zbyt mocno. Roth przybliża nam kolejne planety nowej, nieznanej galaktyki. Stworzona przez nią rzeczywistość zachwyca pomysłowością, rozmachem i rozwiązaniami. Tajemniczy nurt, który rządzi tym światem oraz nadaje unikalne zdolności ludziom budzi zainteresowanie oraz chęć poznania. Jednak czym jest nawet najlepsze uniwersum, gdy akcja kuleje? Pisarka postawiła na takie samo rozwiązanie, jak we wcześniejszej części - w pierwszej połowie książki praktycznie nic się nie dzieje, mamy do czynienia jedynie z mnóstwem opisów. Dopiero druga połowa oferuje wydarzenia, które wzbudzą jakieś emocje oraz zainteresowanie. Jednakże w ogólnym rozrachunku Spętani przeznaczeniem wypadają fabularnie dosyć słabo. Zwroty akcji nie są takimi zwrotami jakimi by się chciało, bo są po prostu przewidywalne, jak zresztą cała książka. Roth niczym nie zaskoczyła. Poszła po najmniejszej linii oporu, utartymi szlakami, mimo że świat jaki stworzyła dawał ogromne pole do popisu.

Bohaterów można zaliczyć do pozytywnych elementów powieści, chociaż nie skradli mojego serca. Autorka stworzyła dosyć ciekawe i barwne portrety głównych postaci, ale także tych drugoplanowych. W Spętanych przeznaczeniem w przeciwieństwie do tomu pierwszego mamy poza narracją Cyry i Akosa, również Cisi oraz Eijeha. Umożliwiło to niewątpliwie spojrzenie na fabułę z szerszej perspektywy oraz uczestnictwo w większej ilości wydarzeń, których i tak było stanowczo za mało. Dwójka głównych bohaterów nie do końca postępowała logicznie i tak jakby się tego oczekiwało. Nie rozumiałam czemu Akosa nie zainteresowało jego pochodzenie, gdy już na początku pierwszego tomu dowiedział się kilku ciekawych rzeczy o sobie. Tak samo zresztą jak Cyra, gdy jej brat zdradził jej istotne rodzinne fakty. Ta bierność kluczowych postaci w stosunku do własnej osoby kłóciła się z ich charakterami i zaangażowaniem jakie prezentowali w innych sytuacjach. Na domiar złego, żeby nie było zbyt pięknie, Roth odrobinę napięła stosunki w związku głównej pary. Jest to dość częsty ruch, żeby trochę pokomplikować i ubarwić lekturę, ale gdy powody takiego konfliktu są sensowne i wiarygodne, a tutaj niestety spadły one jakby z kosmosu na siłę wydumane.

Czy Spętani przeznaczeniem są najlepszą książką Veroniki Roth? Raczej nie. Z małą przewagą, ale jednak! Pierwszy tom był lepszy. Poziom obu część jest bardzo równy; osoby które zakochały się w Naznaczonych śmiercią nie powinny poczuć się zawiedzione kontynuacją, a komu się nie podobała wcześniejsza część, ten nie polubi i tej. Autorka wykreowała cudowny świat, którego poznawanie pobudza niesamowicie wyobraźnię, a sugestywne opisy są zdecydowanie mocną zaletą dzieła Roth. Jednak rozciągnięta akcja, mało zaskakujące zwroty wydarzeń i oczywisty finał sprawiają, że zakończenie dylogii jest co najwyżej lekturą przeciętną. Jednak jest tutaj zawarte wszystko to, co w dzisiejszych czasach młodzieżowy hit musi mieć - jest walka ze złym systemem, bohaterowie, którzy jako jedyni mogą go pokonać, mamy buntowników, negocjacje, zagrożenie wojną, zdrady, intrygi oraz oczywiście kuszący wątek romantyczny. Ta historia mimo wszystko będzie się sprzedawać.

Wyobraź sobie, że jedynym co potrafisz czuć jest ból. Podąża za Tobą wszędzie, nieodmienne

przeznaczonym Ci jest go zaznawać, bo jesteś przekonany , że zasługujesz na niego. Stajesz się narzędziem w rękach tyrana, potrafisz tym darem zabijać. Twoje przekleństwo nabiera ohydnego sensu.

Chcesz kochać, żyć bez lęku, być człowiekiem - nie marionetką.

Jedynym co przeszkadza Ci w ucieczce jest Twój los. Twoje przeznaczenie.

Akceptujesz je, z każdym dniem staje się bliższe.

Zakochujesz się . W swoim wrogu. W przeznaczonym Ci wrogu.

Jednak życie nie jest wcale prostsze i wymusza na Tobie walkę.

"Spętani przeznaczeniem" jest kontynuacją powieści Veroniki Roth "Naznaczeni śmiercią". W pierwszej części poznajemy Cyrę -wojowniczkę posiadającą dar niosący ból i śmierć, należącą do narodu Shotet - żołnierzy podbijających galaktykę z tyranem na czele (jak się okazuję bratem bohaterki), oraz Akosa - chłopaka będącego odwzorowaniem ludu Thuvhe, łagodnego mistrza w sporządzaniu mikstur, syna wyroczni. Oczywiście światy bohaterów zderzają się ze sobą, oboje godzą się z faktem, że by przeżyć muszą współpracować. Układ zamienia się w przyjaźń, która zapoczątkowuje miłość. W tle przewijają się nam wojny rasowe, międzygalaktyczne spory, polityczne ambarasy.

Część druga, to bezpośredni powrót w wir wydarzeń - Ryzek zostaje pojmany, brat Akosa uwolniony, cała ekipa leci w stronę Ogry w poszukiwaniu sojuszników. Zaczynają się schody rodem z piramidy. Okazuje się, że ojciec Cyry -Lazmet Noavek - żyje, sprzymierzeńców w wojnie przeciwko tyranii jest mniej niż zakładano, a spokój może być jedynie pobożnym życzeniem. Warunki porozumienia stają się nie do zaakceptowania, co zwiastuję wojnę, a Cyra czuję, że Akos został z nią z powodu wiążącego ich przeznaczenia, nie miłości. I jak tu zachować rozwagę i zdrowe zmysły?

"Spętani przeznaczeniem " zachwycają , porywają , wciągają, intrygują i mieszają niczym łyżka w kotle zupy stworzonej z wszechświatów.

Lubisz dystopie?

Śmiało, poznaj moc śmiertelnej trucizny szakwiatu, poczuj przeznaczenie wiążące Cię niczym sznur, walcz by ocalić planetę.

Kochaj, nienawidź, żyj.

"Naznaczonych śmiercią" przeczytałam rok temu i byłam naprawdę zachwycona nieszablonową fabułą oraz skonstruowanym przez Veronicę Roth światem, dlatego w napięciu oczekiwałam kontynuacji. Byłam pewna, że druga część oczaruje mnie równie mocno, ale nawet nie spodziewałam się, jakimi niezwykłymi niespodziankami zaskoczy mnie autorka.

Jestem zachwycona wyobraźnią pisarki, wykreowany przez nią świat jest oryginalny, fascynujący, dopracowany w każdym szczególe. To właśnie owa niepowtarzalność czyni z jej powieści pasjonującą, niezapomnianą przygodę, którą chciałoby się odbywać jak najdłużej. Na uwagę zasługują zarówno bajeczne planety, które różnią się od siebie środowiskiem, kulturą, językiem, ale także same nietuzinkowe zdolności bohaterów, jakich nie spotkamy w żadnej innej książce. Wątek miłosny i walka z przeznaczeniem czynią podróże i wojny kosmiczne bardziej fascynujące, niż kiedykolwiek mogłam przypuszczać.

Styl autorki jest lekki i przyjemny, z zapałem kroczyłam po kolejnych stronach, a kartki w zasadzie same przelatywały przez palce. Szczególnie oczarowały mnie cudowne, malownicze opisy, które przenoszą czytelnika na wspaniałe planety. Praktycznie czujemy się, jakbyśmy przebywali tuż obok bohaterów, możemy docenić piękno scharakteryzowanych miejsc, ale także dostrzec niestereotypowe niebezpieczeństwa, czyhające na ich mieszkańców.

Akcja książki jest niesłychanie wartka, nie daje czytającemu ani chwili wytchnienia. Cechuje ją również nieprzewidywalność, co chwila mamy styczność z elementami zaskoczenia, które dosłownie wbijają w fotel, dzięki czemu napięcie utrzymuje się niemal do ostatniej strony. Przygody bohaterów są wyjątkowo niebezpieczne, dopełniają je stale narastające konflikty oraz ich własne demony. Muszę przyznać, iż drugi tom wzbudza o wiele więcej silnych emocji niż poprzedni, a motyw walki z przeznaczeniem nadaje mu wyjątkowo tajemniczego klimatu.

Należy również wspomnieć o doskonale nakreślonych postaciach. Są wyraziste, ciekawe, a przede wszystkim autentyczne. Posiadają całą paletę zalet i wad, odczuwają niepewność, dokonują trudnych wyborów, cierpią z powodu niesprawiedliwości losu. Ból i lęk bohaterów jest niemal namacalny, czytelnik nie jest w stanie przejść obok nich obojętnie, chciałby zrobić wszystko, by ukoić ich katusze.

"Obydwoje nosili wiele blizn, lecz być może mogli pomóc sobie wzajemnie. Uporządkować je kawałek po kawałku."

Jestem również oczarowana sposobem, w jaki autorka naszkicowała wątek miłosny. Uczucie między Cyrą i Akosem jest niesłychanie dojrzałe, mimo młodego wieku emocje ich nie ogłupiają, na pierwszym miejscu stoją obowiązki. Są dla siebie niesamowitym oparciem, mimo że pochodzą z dwóch zwaśnionych rodów. Szybko okazuje się jednak, że tak jak każdy, odczuwają też wątpliwości. Cyra pragnie prawdziwego uczucia, nie chce, by chłopak był z nią tylko z powodu losu, marzy, by ktoś ją wybrał dobrowolnie, a nie z nakazu. To dziewczyna, która została bardzo skrzywdzona w przeszłości i nadal nie potrafi uwierzyć, że może być szczęśliwa. Kibicowałam tej dwójce od samego początku i trzymałam kciuki, by ich miłość była na tyle potężna, aby pokonać wszelkie przeszkody.

Nie mogę pominąć także postać Eijeha, który przejął wspomnienia Ryzeka i nie zawsze je kontrolował, dzięki czemu zaskakuje i wprowadza totalny zamęt w głowie czytelnika. Jest ON również wyrocznią, jaką nawiedzają mroczne wizje. Autorka wykazała się w tym wypadku nie tylko niesamowitą fantazją, ale i talentem do podsycania atmosfery, intrygowania czytającego.

"Dlaczego spodziewasz się, że życie pójdzie ci na ustępstwa?- skarciła go - Nikt nam nie obiecał, że będzie łatwo, wygodnie czy uczciwie. Pewne są tylko ból i śmierć."

"Spętani przeznaczeniem" to porywająca, angażująca, nieszablonowa powieść, która pochłonie was bez pamięci. Znany motyw zakazanej miłości, między członkami dwóch zwaśnionych rodów, został ukazany w kosmicznej, futurystycznej rzeczywistości, gdzie główną rolę odgrywają przeznaczenie i narzucone dary nurtu, co sprawia, że czytelnik nie tylko zatraca się w opisanej historii, ale i mentalnie przenosi się do innego, fantastycznego wymiaru. Doskonale nakreślone postacie, fascynujący, oryginalny świat, niesłychane dary i niebezpieczeństwo bijące niemal z każdej strony, zafundują wam pasjonującą podróż, podczas której staniecie się naocznymi świadkami walki dobra ze złem oraz uczuć z przeznaczeniem. Czy miłość jest w stanie przezwyciężyć każdą przeszkodę? Czy nieunikniona konieczność może zostać nieprawidłowo rozszyfrowana? Przekonajcie się sami! Czeka was niezwykła przygoda, o której długo nie będziecie w stanie zapomnieć. Polecam gorąco!

„Spętani przeznaczeniem” jest moim drugim spotkaniem z Veronicą Roth. Pierwsze miało miejsce przy okazji pierwszej części tej serii. Wiem, że jest najbardziej znana z książek z cyklu Niezgodna - jednak jakoś nie dane mi było ich ani przeczytać ani obejrzeć filmu. Być może kiedyś to nadrobię bo słyszałam, że są całkiem niezłe. Ale wracając do rzeczy - pierwszy tom mi się podobał więc kiedy nadarzyła się okazja, aby móc przeczytać drugi nie wahałam się ani chwili. Po lekturze byłam usatysfakcjonowana, jednak mam świadomość, że być może nie wszystkim ona przypadnie do gustu - ale o tym potem.

Perypetie pierwszego tomu maja swoją kontynuację również w tej części opowieści. Akos i Cyra sądzili, że największym zagrożeniem i niebezpieczeństwem jest jej brat Ryzek. Jak się jednak okazuje, tuż przed tym jak został zamordowany wyjawił siostrze długo skrywaną tajemnice. Ich ojciec Lazmet Noavek wielki, okrutny tyran pozbawiony duszy i sumienia nie umarł w wyprawie i wciąż żyje. Informacja ta zmienia wszystko. Dla bohaterów zapowiada bardzo ciężkie czasy i problemy jeszcze gorsze niż te, których się spodziewali.

„-Szczęście..- powiedziała Sifa -… to tylko prosty konstrukt, dzięki któremu ludzie mogą wierzyć, że kontrolują pewne aspekty swojego przeznaczenia.”

Powrót Lazmeta wywołuję niepokój nie tylko w jego córce, która pamięta jego okropieństwa ale także na innych planetach. Również Sifa matka Akosa oraz Eijeh widzą niepokojące rzeczy w swoich wizjach. Bezduszny władca Shotet długo nie próżnuje i dokonuje zamachu na szpital w Shissie. Atak ten powoduje, że Zgromadzenie chce podjąć kroki aby zapobiec panowaniu rodu Noaveków nakłaniając kanclerz wrogiego rodu Thuvhe Isae by ta podjęła działania. Kanclerz Isae Benesit nie darzy sympatią rodu Noavek, gdyż to Ryzek odebrał jej ukochaną osobę – w akcie zemsty i chęci pokazania, że nie będzie stać biernie dopuszcza się wypuszczeniu pościsku antynurtowego na statek Voa, w którym ginie kilkaset ludzi. Rozpoczynająca się wojna zaczyna zbierać swoje żniwa, a Cyra obserwuję z przerażeniem sytuację. Wie, że jedynym rozwiązaniem jest zabicie jej ojca. Udaje się wraz z Akosem i resztą towarzyszy na Ogar, gdzie kontaktuje się z kanclerz by przedstawić jej swój plan działania. Tam dostaje niemalże niemożliwy czas na zgładzenie Lazmeta. W międzyczasie między Akosem a Cyra, którzy zostali poniekąd złączeni przez los rodzą się tak wielkie nieporozumienia, że to co ich łączy wydaje się dziewczynie nieprawdziwe. Zaczynają się od siebie oddalać, aż w końcu chłopak postanawia wyruszyć w misję i zostawić dziewczynę.

„Ale to przeszłość wiedzie nas w przyszłość. Często jednak ukrywa się i kształtuje nasze życia w sposób, którego nie rozumiemy. Niekiedy musi przebić się do teraźniejszości, by zmienić to, co nadchodzi.”

Cyra próbuję nie myśleć o tym, iż ukochany ją opuścił. Skupia się na zadaniu zaprowadzenia pokoju, jednakże nie wszystko pójdzie tak jak sobie zaplanowała. Okazuje się, iż nie jest jedyną której przyświecał ten sam cel. Wygląda na to, że będzie musiała stanąć do dużo poważniejszej misji. Jednak czy uda się zgładzić bezdusznego władce Shotet? I jaka przyszłość rysuję się dla Cyry i Akosa?

Podsumowując, dla mnie mistrzostwem w wykonaniu Roth było stworzenie tego wszechświata, od wymyślenia planet aż do określenia ich zwyczajów, kultury, cech charakterystycznych. Przy czytaniu te wszystkie szczegóły wydawały się być tak fajnie przemyślane, że miałam wrażenie że to wszystko istnieje naprawdę. W tej książce nie było jakiejś wartkiej akcji, wszystko toczyło się swoim własnym tempem - co poniekąd może przemawiać na niekorzyść tej książki. Tak jak pisałam wcześniej, może być nie dla wszystkich - niektórzy po fantastyce oczekują, że ciągle coś się będzie działo. Osobiście mi to aż tak nie przeszkadzało, jednak można by było podkręcić nieznaczenie akcję. Mimo to w historii nie brakuje momentów zaskoczenia najwyższej klasy – takich po których zaczyna się zadawać pytanie ale że co?! ale że jak?! Szczególnie jeden moment zapadł mi w pamięć na który - kompletnie bym nie wpadła, że mógłby się wydarzyć. Autorka w ciekawy sposób podzieliła rozdziały, gdyż każdy jest odpowiadany z perspektywy innej osoby. Dzięki takiemu zabiegowi możemy uczestniczyć w różnych wydarzeniach, ale także zobaczyć wiele perspektyw na toczące się wydarzenia. Taki wejście do głowy bohaterom by zobaczyć co nimi kieruje pozwala lepiej zrozumieć dynamikę wydarzeń i reakcje na nie. Co ciekawe mimo, że jest to fantastyka to tocząca się wojna, konflikty, polityka i targające bohaterami emocje można by z łatwością odnieść do świata realnego. Autorka wplotła w historie również i wątek miłosny - chociaż był ON w bardzo okrojony sposób potraktowany. W mojej opinii mogła poświecić mu trochę więcej miejsca i bardziej go rozwinąć. Książki może nie czyta się bardzo szybko, bo trzeba się wczuć w ten klimat - aby go zrozumieć trzeba się nieco skupić, wydaje mi się że warto. Dzięki temu można przeżyć przygodę w walce o nadzieję, wolność, miłość - a przede wszystkim o samego siebie i własną tożsamość.

Książkę "Spętani przeznaczeniem" zaczęłam czytać zaraz po przeczytaniu pierwszej części "Naznaczeni śmiercią". Tytuł ten jest opisywany jako najlepsza książka Veroniki Roth. I cóż, trudno mi się z tym stwierdzeniem nie zgodzić.

Mając na świeżo opisy bohaterów i wydarzeń z poprzedniej części już od pierwszych stron zatopiłam się w świat Cyry i Akosa. Spotykamy ich w drodze na planetę Ogra, gdzie dołączają do banitów, którzy walczą o sprawiedliwość na swojej planecie Thueve. Niespodziewanie jednak z zaświatów wraca ojciec Cyry, który został uznany za zmarłego i który chce razem ze swoim ludem Shotet przejąć kontrolę i władzę nad planetą.

Jakby walka z dwóch stron była za mało skomplikowana do walki staje również kanclerz Thueve Isae Benesit, która uważa się za prawowitą władczynię planety.

Walka na trzech frontach staje się bardzo skomplikowana, gdyż żadna ze stron nie chce iść na ustępstwa. Lazmet Noavek, ojciec Cyry, idzie po trupach do celu.Każda jego decyzja splamiona jest krwią niewinnych ludzi, natomiast Isae i Cyra dochodzą do wniosku, że muszą działać razem, inaczej nigdy nie wygrają a ich naród będzie rządzony przez tyrana.

W drugiej części poznajemy lepiej bohaterów drugoplanowych, Cisi - siostrę Akosa, Tekę i Jorka - banitów oraz Eijaha, brata Akosa.

Poznamy również tajemnicę, którą skrywały matki Akosa i Cyry. Tajemnicę, która przewróci ich świat do góry nogami, która będzie kazała zwątpić im w miłość rodzica do dziecka.

Oprócz rozbudowach wątków bohaterów drugoplanowych, jeszcze lepiej poznajemy Cyrę i Akosa. Czy ich miłość w tym pełnym nienawiści świecie przetrwa? Czy można kochać jednocześnie zadając ból? Czy można w imię wyższych celów poświęcić życie swoich najbliższych? Te i inne pytania Cyra i Akos będą zadawać sobie nieustannie.

Mogę śmiało stwierdzić, że twórczość Veroniki Roth z książki na książkę jest coraz lepsza. "Spętani przeznaczeniem" nie jest książką wybitną, ale czyta się ją bardzo dobrze. Plastyczne opisy bohaterów, stworzenie nowego świata, nowych jednostek miar i czasu idealnie wkomponowują się w treść książki.

Akcja ze strony na stronę przyspiesza, gdzie doprowadza nas do finału, i to jakiego! Nie mogłam wymarzyć sobie lepszego zakończenia. Książka nie kończy się happy endem, nie ma "i żyli długo i szczęśliwie". Każda ze stron walki o władzę liczy straty, żadna ze stron nie jest wygrana. I żadna pewnie nie wygra jeśli do głosu nie dojdzie rozsądek i chęć porozumienia się.

Zakończenie "Spętanych przeznaczeniem" nie jest jednoznaczne, dużo wątków nie znajduje zakończenia, więc po cichu liczę, że może kiedyś Veronica Roth napiszę trzecią część.

Po prostu fantastyczna :) przeczytana prawie jednym tchem, polecam każdemu z całego serca

Czasem to co niemożliwe okazuje się aż nazbyt rzeczywiste i nie ma przed tym ucieczki. Stawienie czoła przeznaczeniu wydaje się nieludzkim wysiłkiem, na jaki nie jest się gotowym, ale czy jest inne wyjście? Niektórzy wiedzą, że nie mogą się cofnąć, jedyne co im pozostało to podążanie do przodu i walka z fatum przy wsparciu kogoś bliskiego.

Przepowiednia była jasna i wydawała się być wyrokiem od jakiego nie można się odwołać. Akos i Cyra zostali skazani na to co z sobą niosła – ból, wieczne zagrożenie i ciągłe spoglądaniu śmierci w twarz. Lud Thuvhe i lud Shotet toczą wojnę, od lat ci pierwsi nie zaznali spokoju, ci drudzy są nienasyceni w swym pragnieniu zadawania bólu i posiadania. Teraz jednak dochodzi do przełomu, lecz okupiony jest ON głębokimi ranami i pozostawia po sobie widoczne i niewidoczne blizny. Wydawałoby się, że miłość Cyry Noavek i Akosa Keresetha, doświadczonych przez los i ludzi, da im wytchnienie i wzajemne wsparcie, którego tak potrzebują, ale ich przeznaczeniem nie jest nic tak oczywistego. Lazmet dał się poznać od najgorszej strony i wraca by znowu przypomnieć jak potężnym był i wciąż jest, a wraz z nim to co najgorsze i przed czym nie da się uciec. Brutalny tyran nie oszczędza nikogo, więzy krwi mało dla niego znaczą, tak samo jak i lud Thuvhe, czy ktoś odważy mu się przeciwstawić? Nienawiść to potężne uczucie, dorównuje mu tylko miłość, jednakże w świecie gdzie demony przeszłości ożywają, a najbliżsi wydają się obcy łatwo pomylić przyjaciela z wrogiem i nie dostrzec tego co najważniejsze.

Fantastyka jest gatunkiem w jakim autorzy mogą dać się ponieść wyobraźni, nie ogranicza ich nic, no prawie nic poza umiejętnościami i fantazją. Veronica Roth dała się już poznać od najlepszej strony, w pierwszym tomie dylogii pokazała, że myśli z monumentalnym rozmachem i umiejętnie zamienia twórczą ideę w wielowarstwową opowieść. „Spętani przeznaczeniem” to nie tylko kontynuacja i dopowiedzenie pierwszej części, ale także pełnoprawna historia, w której pojawiają się nowe wątki, a te znane już okazują się mieć drugie dno i odkrywamy ich prawdziwe znaczenie. Autorka nie ograniczyła się do jednego miejsca, co więcej nawet do jednej planety, wykreowała na potrzeby swej książki cały wszechświat z burzliwą przeszłością, niespokojną teraźniejszością i zapowiedzią zagadkowej przyszłości. Znani już bohaterowie ewoluują, dojrzewają do podjęcia kluczowych decyzji i jednocześnie konfrontują się z prawdą i tym co było za nią brane. Tytuł drugiego tomu doskonale oddaje jeden z jej motywów, gdyż przeznaczenie odgrywa w nim kolosalną rolę, lecz nie jest to aż tak proste jak mogłoby się wydawać, kryje się w nim drugie dno, zagadkowe oraz przede wszystkim wieloznaczne. Veronica Roth splotła ze sobą kilka wątków, z jednej strony tworząc powieść w makroskali obejmującą całe Uniwersum, z drugiej będącą kameralnym dramatem rodzinnym. Tłem dla postaci i ich perypetii jest wielobarwny oraz pełen kontrastów wszechświat zachwycający, niekiedy złowrogi lub zwodniczo intrygujący. Na tym nie koniec, raczej początek niezwykłej historii w jakiej zło i dobro nie są zwyczajnie czarno-białe, wprost przeciwnie, łączą się, na krócej bądź dłużej, dając w efekcie emocjonalny węzeł, czasem brutalnie dający o sobie znać, a czasem delikatnie osładzający ból istnienia.

Ona – zabija dotykiem, ON – jako jedyny jest na ten dotyk odporny.

Spętani przeznaczeniem to pełna niezwykłych wyobrażeń historia o nadziei, walce i miłości, rozgrywana w kosmicznym uniwersum. Akos – syn podbitego narodu, jest sługą przeznaczonym księżniczce panującej nacji – Cyrze. Życiem dwojga od narodzin rządzi przeznaczenie, narzucone przez wyrocznie. Raz wypowiedziany los staje się nieodwracalny, a nad rodzącą się miłością ciąży fatum śmierci. W walczący o równowagę świat wkraczają dawne demony. Tyran – ojciec Cyry uważany za martwego – powraca z kosmicznej wędrówki, by zniszczyć życie mieszkańców planety Thuhve.

Po zekranizowanej Niezgodnej i bestsellerze Naznaczeni śmiercią nadchodzi wyczekiwany finał losów Cyry i Akosa. Czy bohaterom uda się obalić bezduszną tyranię? I czy będą w stanie odmienić to, co nieodmienialne?

Wydawnictwo: Wydawnictwo Jaguar

Rok wydania: 2018

Format : Książka

Liczba stron: 463

EGZEMPLARZ RECENZENCKI

Recenzja przedpremierowa.

Nie zapomnę emocji, które odczuwałam, kiedy znalazła się w mych dłoniach, piękna o bielusieńkich kartkach, do tego przechowująca na nich, jak najcenniejszy skarb dalsze dzieje Cyry i Acosa. „Splątani przeznaczeniem” to drugi tom nowej powieści Veronici Roth, znanej z serii „Niezgodna”. Czytelnik zostaje przeniesiony w zupełnie inny świat, pełen grabieży, podróży w nieznane po różnych rejonach galaktyki. Poznaje dobrze zarysowanych bohaterów, którzy są na siebie skazani, początkowo przez nurt, a następnie przez rodzącą się między nimi miłość.

Ponownie wracamy na planetę Thuvhe, którą zamieszkują dwa niezbyt za sobą przepadające narody, prawowici mieszkańcy Tuhve i najeźdźcy, poszukujący swojego domu Shotet. Między nimi nadal szerzy się nienawiść niosąc spustoszenie, jak wzajemne uprzedzenia, odmienne zwyczaje, inna polityka i dawne urazy.

„Mówił o tym, że żołnierz na własny terenie zawsze ma przewagę, bo go zna. Właśnie, dlatego żołnierze Shotet musieli szybko się adaptować, ponieważ nigdy nie byli u siebie. Nawet Voa nie jest naszym domem, powiedział. Shotet nie mają domu”.

Między całym tym chaosem balansują główni bohaterowie, Cyra księżniczka Shotet i Acos syn wyroczni

z Thouve, ciąży nad nimi niezbyt przychylny los, którym muszą podążać. Żyją w świecie, w którym przewodzi energia nazywana nurtem, przepływa także przez ludzi zapewniając im dary, które nierzadko okazują się przekleństwem. Tak jest w przypadku Noavek, która jest zmuszona na życie w ciągłym bólu, który przepływa przez każdego, kto ośmiela się ją dotknąć, z drobnym wyjątkiem, którym jest Acos. Dar, który ofiarował mu nurt jest niezwykły, uodparnia go na efekty każdej innej zdolności, dlatego nie tylko może dotykać Cyry, ale także przynosić jej ulgę w codziennym cierpieniu. Początkowo nieufni wobec siebie, doszukujący się wymierzonych ku sobie podstępów i zdrad, zaprzyjaźniają się, by następnie zakochać.

„Na człowieka można spojrzeć w pewien szczególny sposób tylko wtedy, kiedy nie zna się go przez całe życie”.

W drugim tomie bohaterowie musza zmierzyć się z następstwami morderstwa Ryzeka, szerzącym się galaktycznym chaosem, ale to nie wszystko, Lazmet Noavek ojciec Cyry, który uznany był za zmarłego sięga po koronę Shotet wprowadzając swoją tyranię. Decyzją nowego władcy jest poprowadzenie sił zbrojnych przeciwko wszystkim pozostałym nacjom. Wielka wojna całej galaktyki wisi na włosku, światy chylą się ku upadkowi, na drodze apokaliptycznej wizji stoją ramię w ramię Cyra i Acos, których wspomaga garstka przyjaciół, pragnących zmienić mroczną przyszłość. Dzieje się, więc bardzo wiele, ale to nie wszystko.

„Jeśli ty nie dasz rady, nikt nie da, powtórzyłam sobie. Jeśli ty nie zdołasz tego zrobić, przegramy, więc i ty również”

Pokój między wrogimi s obie nacjami, jest możliwy, jednak droga do jego osiągnięcie niezwykle trudna i zwiła. Jak to w życiu bywa wiatr wieje w oczy z każdej strony, ale są cele, o które warto walczyć, nie ważne, jaką poniesie się za to cenę. Z jednej strony wojsko Lazameta, żądni krwi i władzy żołnierze Shotet, plastyczni na każdą manipulacje dyplomaci z poszczególnych planet, z drugiej strony owiane tajemnicą Zgromadzenie, którego celem jest wspólne dobro ludzkości. Zgromadzenie tworzy grupa przywódców politycznych, reprezentantów wszystkich cywilizacji zamieszkujących galaktykę.

„Świadomość, że nie opuścił mnie, by wrócić do domu i czekać na koniec wojny, nie ułatwiła mi złoszczenia się na niego. Przyjazd tutaj był głupotą, ale przynajmniej służył ważniejszemu celowi”.

Jest i miłość, bez, której upadają światy. Cyra, silna dziewczyna, kat Ryzeka emanuje dziewczęcą wrażliwością. Sen z powiek spędza jej obawa, że ukochany Acos jest przy niej tylko z poczucia obowiązku, a nie szczerego i żarliwego uczucia. No kotuś, jak to tak? Przepędź demony przeszłości daleko za siebie, bo ktoś, z kim prowadzi się tak głębokie rozmowy, pełne mądrości i emocji nie może być kimś, kto trwa z przyzwyczajenia czy poczucia obowiązku. Powiedzcie sami, nie mam racji?

„Jesteśmy setkami zwalniających serc.”

Uczucie między ta dwójka rodzi się stopniowo, zupełnie jak chodzi się po cienkiej warstwie lodu, oboje doświadczeni brutalnie przez los, pochodzący z wrogich nacji, starają się powoli otwierać na siebie i związek, który budują. Poznają lepiej, nie wszystkie odkrywane cechy charakteru są dla nich dobre, a mimo wszystko akceptują je. Na Cyrze silne piętno odcisnął nurt, a także czyny, których się dopuściła, a właściwie, które była zmuszona wykonać, co sprawia, że w jej odczuciu nie ma prawa do szczęścia. Powinna zostać z niego obdarta, bo przecież innym przysporzyła jedynie ból i śmierć. Co na to Acos? Próbuje ze wszystkich sił przekonać dziewczynę, że tkwi w błędzie. Walczy o tą miłość i o Cyrę, która bez jego pomocy stopi się w poczuciu winy, tłamszona przez wyrzuty sumienia.

,, Jestem tym wszystkim zmęczony(…) Zmęczony przez cały czas.(...) A najbardziej zmęczony tym, że nie jestem przy tobie.”

Fabuła, którą stworzyła Veronica Roth jest spójna i przemyślana od pierwszego tomu, akcja dzieje się płynnie utrzymując swój dynamizm. Napędza działania bohaterów w określonym celu. Z całą pewnością trzeba zaznaczyć, że jest najlepsza książka tej młodej pisarki, chociaż jestem przekonana, że nie jednym nas jeszcze zaskoczy, z częstotliwością czasową szkoli się przecież kunszt literacki. Wręcz ewoluuje.

Opisy przyrody na poszczególnych planetach są bogate, dzięki nim można sobie wyobrazić jak wyglądają kwiaty, a nawet, jakie są w dotyku. Magiczne miejsca, o których nie sposób będzie zapomnieć, jak planeta Ogra, której atmosfera jest tak gęsta, że nie przepuszcza słonecznego światła. Rośliny i zwierzęta na wskutek ewolucji wykształciły zdolność bioluminescencji, co musi wyglądać zjawiskowo. Świetny pomysł.

Bohaterowie, których zdążyliśmy poznać w pierwszy tomie są autentyczni, dobrze nakreśleni z wadami i zaletami swojego charakteru, dzięki czemu łatwo nam się z nimi utożsamiać. Głowa rodziny Noavek, jako czarny charakter została wykreowana po mistrzowsku, Ryzeak nawet w połowie nie był tak despotyczny, jak ojciec. Król manipulacji, łamania twardych osobowości niczym drobnych zapałek. Nie chciałabym go spotkać na swojej drodze, wy także nie. Uwierzcie na słowo lub przekonajcie się sami.

Nie jest to żadne mroczne fantasy, chociaż jest niewątpliwie książką z gatunku młodzieżowych, dobrze rozbudowaną, poruszającą wiele mądrych zagadnień.

Niezmierną radość sprawiło mi otrzymanie recenzenckiego egzemplarza od Wydawnictwa Jaguar, za wybranie mnie jedną z trzystu recenzentów pragnę podziękować. Jest to moja pierwsza książka, którą otrzymałam do recenzji, chociaż nie ostatnia. Czas, który spędziłam przy jej czytaniu był dobrze spożytkowanym, a egzemplarz po ostatecznej korekcie z całą pewnością zakupię, ponieważ warto. Z jednej strony odczuwam żal, że to finał i koniec przygód Acosa i Cyry, a z drugiej strony jestem pełna zaciekawienia, czym jeszcze nas zaskoczy Veronica Roth.

[Adres usunięty]

Początkowo ciężko mi było się wczuć w akcję, ponieważ historia rozwija się dość wolno. Dopiero z chwilą pojawienia się Lazmeta akcja wyraźnie przyspiesza. Dodatkowo autorka stosuje bardzo bogate opisy, które choć przenoszą nas w miejsce akcji, mogą być dla niektórych czytelników nużące. Sama nie przepadam za nimi, choć akurat tu mi nie przeszkadzały, bo wprowadzały w odpowiedni klimat. Wszystko jest tu niezwykłe: rośliny, zwierzęta, postaci. Planetę Ora spowija gęsta mgła, tak gęsta, iż nie docierają do niej promienie słoneczne. Czy to nie porusza wyobraźni?

Głównym wątkiem powieści Roth czyniła odwieczną walkę dobra ze złem. Motyw stary jak świat, ale w bardzo ciekawym otoczeniu. Lazmet sprawuje rządy twardą ręką, jest gotowy posłać siły zbrojne na wojnę przeciwko innym nacjom. Młodzi bohaterowie Cyra i Akos, wraz z grupką przyjaciół postanawiają zapobiec międzygalaktycznemu konfliktowi. Tylko czy zdążą, nim świat, który znają pogrąży się w chaosie?

Jak na powieść młodzieżową przystało, mamy tu również wątek miłosny. Początkowo Cyra uważa, że Akos jest z nią z obowiązku. Jednak z czasem pojmuje, że choć właśnie przeznaczenie splątuje ich drogi, na uczucia Akosa nie ma wpływu. Miłość między mini rozkwita w zupełnie naturalny sposób, oboje poznają się lepiej, zaczynają sobie ufać i z przyjaciół stają dla siebie kimś więcej.

„Spętani przeznaczeniem” miało być dla mnie powrotem do fantastyki. Miałam wobec niej bardzo duże oczekiwania, chciałam zaskoczenia i efektu WOW! Czy zostały spełnione? Połowicznie. Trudno tu szukać mrocznego fantasy, bo to nadal bardziej powieść młodzieżowa. Jednak jest kilka zaskakujących zwrotów, książka nie jest do końca przewidywalna, no i ten niesamowity świat, który autorka stworzyła – to zdecydowany atut powieści!

"Spętani Przeznaczeniem" druga części "Naznaczeni śmiercią" jest doskonała kontynuacją. Która porusza szokuje i trzyma w niepewności. Jest to książka z idealnie wykreowanym światem w którym wszystko ma przyczynę i skutek. Bohaterowie się rozwijają choć nie brakuje postaci które mogły by być troszkę bardziej rozwinięta i które bardziej interesowały się wydarzeniami. Książka jednak małych niedociągnięć wciąga i trzyma aż do ostatniej strony. Porusza również tematy trudne i dość ciężkie nawet w normalnym życiu. Mam nadzieję że będzie również kolejna część ponieważ wiele wątków można jeszcze rozwinąć. Fani tej autorki na pewno nie zawiodą się.