Nasza część nocy

Mamy tutaj niebezpieczną Argentynę pod rządami wojskowej junty oraz człowieka o imieniu Juan, który za wszelką cene pragnie uchronić swego syna Gaspara przed przeznaczeniem. Chłopak, ma zostać medium na usługach tajnego stowarzyszenia, które para się niebezpiecznymi i zakazanymi rytuałami by kontaktować się z Ciemnością. Ojciec jednak, nie chce takiego życia dla syna, więc postanowia go wywieźć z Buenos Aires. Czy mu się uda? No tego już dowiecie się sięgając po "Naszą część nocy".

.

Była to dla mnie niesamowita przygoda, gdyż historia okazała się zupełnie czymś nowym i świeżym. Im dalej brnęłam, tym bardziej byłam zaskakiwana przez autorkę i właśnie to, przyczyniło się do tego, że od książki nie mogłam się oderwać. W ogóle, to sam styl był bardzo taki płynny ale do najprostszych nie należał. Nie mniej jednak, mi osobiście język odpowiadał, wiec nie mam tutaj nic do zarzucenia. Ponadto, cała historia była przepełniona magią, tajemnicami i oczywiście mrokiem, co jak wiadomo bądź nie - ja bardzo takie coś lubię. A co do klimatu, to był ON tutaj niesamowicie duszny i taki przerażający, przez co niejednokrotnie miałam ciarki na ciele. I dlatego mega doceniam autorki takie jak Mariana Enriquez za to, że tak umiejętnie potrafią wpleść przeróżne emocje, dzięki którym, przeżywam całą historię tak samo jak bohaterowie.

.

Kończąc już ten mój wywód, ja jestem zachwycona tą książką. Prześladowała mnie jeszcze przez pare dobrych dni po skończeniu, a to może zaczynać tylko jedno - książka była genialna!

Jeśli lubicie mocniejsze klimaty z fascynującymi bohaterami, to sięgnijcie po "Naszą część nocy"

Nigdy, ale to przenigdy nie przypuszczałabym, że ja zachwycę się taką książką, miksem fantastyki z horrorem i odrobiną czegoś jeszcze. Niewiarygodne.

Ale tak, jestem zachwycona. Sprawiła to genialna fabuła, niezwykły mrok wyzierający z każdej, najmniejszej nawet litery i ten wyjątkowy, magnetyczny, niezwykły bohater.

Książka jest jakby szkatułkowa. Przypomina trochę utkany materiał albo wieloelementowe puzzle. Całość złożona jest z wielu, bardzo wielu fragmentów. Wśród nich przewodnią nicią jest bardzo mroczna i mocno zagmatwana historia traktująca o więzi ojca z synem, o pragnieniu ochronienia syna przed losem ojca, o niezrozumieniu i o tym, co z tego wyniknie. To także pełna napięcia, miłości i cierpienia opowieść o tym, co łączy syna z ojcem, o tym, jak bardzo go kocha i jak bardzo jednocześnie nienawidzi. Wymieszanie relacji obu mężczyzn, skomplikowane uczucia do tego mroczna argentyńska historia, wydarzenia z okresu junty, religia, mroczne wierzenia. To wszystko tworzy szaloną, iście wybuchową mieszankę.

Przy tym i syn i ojciec są niezwykli. Ojciec jest medium i ma jako jedyny zdolność przywoływania Ciemności. Syn...no cóż, sami się przekonacie.

Ojciec z synem chcę udać się, a właściwie uciec z Buenos Aires do północnej granicy z Brazylią. Chcą schronić się przed Bractwem, które z Gaspara ma uczynić swoje medium. Akcja rozgrywa się w Argentynie, ale nie tej znanej z przewodników czy wycieczek z biurem podróży. To kraj mroku, duchów, wspomnień, innych wierzeń, krwawych rytuałów. Książka jest tymi elementami wręcz przesiąknięta.

Fabuła podzielona jest na kilka części i rozgrywa się w okresie od lat 60. XX wieku aż do XXI wieku.

Poznajemy Argentynę na przestrzeni tych dekad, sposób życia i myślenia ludzi, to jak zmieniały się poglądy, wierzenia, zachowania, a może w ogóle się nie zmieniały...

Są takie książki, które zachwycają, ale o których jednocześnie bardzo trudno się pisze. Nasza część nocy jest właśnie taką książką. Nie da się choćby w najmniejszym nawet stopniu zrecenzować treści, nakreślić fabuły. Jest ona skomplikowana i jednocześnie wymyka się jakimkolwiek opisom, podsumowaniom.

Mogę wam tylko zagwarantować, że książka absolutnie was zaskoczy. Jestem pewna, iż mimo nawet mojego krótkiego opisu nie jesteście świadomi tego, co was czeka. Zaskoczenie i czytelnicza satysfakcja gwarantowane.

Nasza część nocy to opowieść niezwykła, wymykająca się wszelkiej charakterystyce. To także historia, która na bardzo długo pozostanie w waszej pamięci. Polecam.

Lata junty wojskowej. Wszędzie wokół uzbrojeni żołnierze, kontrola i ogólne napięcie. Rosario ginie w tajemniczych okolicznościach pozostawiając męża i syna. Ojciec Juan postanawia zabrać syna Gaspara i przedostać się z Buenos Aires do północnej granicy kraju z Brazylią. Ojciec za wszelką cenę stara się uchronić chłopca przed jego przeznaczeniem jakim jest zostanie medium na usługach Zakonu…

Horror z politycznym tłem - tego zdecydowanie było mi potrzeba. Niezwykle dobrze napisany, introwertyczny, z akcją dziejącą się swoim tempem. W dodatku inspirowany historią kraju i zapomnianych wierzeń. Widać, że dla Enríquez’a jego kultura, historia kraju są bardzo ważne. W świetny sposób przekazuje nam z niej to co ważne, ale i zapomniane.

Sama fabuła ma sobie coś tajemniczego, elektryzującego i brutalnego. Kult Cienia, fanatycy, rytuały, ofiary, bóstwa, demony to coś co towarzyszy nam przez cały czas i można powiedzieć, że jest także czymś… normalnym. Jednak ta książka to nie tylko cierpienie, ale i miłość, oddanie, a także poświęcenie.

Nie powiem, że jest to łatwa w odbiorze książka, a ilość stron (ponad 700) może przerazić. Akcja toczy się dość powolnie, ale w tym przypadku zupełnie mi to nie przeszkadzało. Klimat jaki się utrzymuje przez cały czas wynagradza wszystko. Jednak muszę przyznać, że całość mogłaby się skończyć troszeczkę szybciej bez konieczności powtarzania historii z perspektywy innego bohatera.

Macie tak, że jesienią sięgacie po książki z mroczną atmosferą, pełne tajemnic i niepokoju?

Jeśli tak, to “Nasza część nocy” Mariany Enriquez powinna się znaleźć w kręgu propozycji.

Nie bez powodu na okładce czytamy, że jest to najmroczniejsza argentyńska powieść ostatnich lat.

Historię poznajemy w momencie, w którym Juan i jego sześcioletni synek Gaspar wyruszają w niebezpieczną podróż. Jego matka kilka miesięcy wcześniej zginęła w podejrzanych okolicznościach. Celem ich wyprawy jest dom rodzinny dziadków chłopca, rodziców jego matki, którzy są jednymi z czołowych członków brutalnej sekty czczącej bogów ciemności. Juan, który okazuje się być wieloletnim medium, jest bardzo cenny w oczach bractwa, jednak jego umiejętności mają wysoką cenę. Próbuje ochronić swojego syna przed podobnym losem i okrutnymi planami sekty.

Cała powieść podzielona jest na kilka części, różniących się tempem, językiem, klimatem. Poznajemy historię z perspektywy kilku postaci - [Adres usunięty]. Juana, Gaspara, który z biegiem książki dorasta, Rosario - matki Gaspara, poprzez jej pamiętniki z młodości. Z tego względu wiele wydarzeń poznajemy po kilka razy, z różnych punktów widzenia, z większą ilością szczegółów. Jednak nie wszystkim może spodobać się ta chaotyczna fabuła, sposób pisania, który w momentach zamieniał się z normalnych dialogów w ściany tekstu (chociaż akurat to nadawało tempa i tajemniczości tej książce), a także to, że o większości wydarzeń dowiadujemy się już po fakcie - cały świat poznajemy bardzo fragmentarycznie, jesteśmy troszkę zagubieni w tej historii, nic nie jest do końca wypowiedziane.

Książka ta ma w sobie elementy horroru, mrocznego fantasy, troszkę historii junty wojskowej. Dużo scen mrocznego erotyzmu, brutalnych rytuałów, które w wielu momentach są po prostu straszne i ohydne. Natomiast mi osobiście najciężej czytało się o relacji ojciec-syn, jaka istniała między Juanem i Gasparem. Chociaż trzeba napisać o relacji antyojciec-syn - bo naprawdę istnieje granica, której nawet w imię “dobra” i ochrony dziecka nie powinno się przekraczać, gdyż krzywda może być jeszcze większa.

Bardzo, ale to bardzo mi się ta książka podobała, ale muszę przyznać, że (chyba) o wiele więcej bym z niej wyciągnęła, jeśli wiedziałabym więcej o historii Argentyny z tamtych lat, bo wydaje mi się, że jakieś koneksje, większe czy mniejsze, miały znaczenie. Mimo tego bardzo Wam polecam!

Pani Mariana Enríquez i książka jej autorstwa pod tytułem Nasza część nocy jest niezmiernie wymagającą lekturą. Książka jest ciężka i wymaga dużego skupienia aby zrozumieć niektóre jej fragmenty. Moim zdaniem powinny po nią sięgać osoby lubiące taki nieco przytłaczający styl w jakim została napisana. Zapewne gdybym teraz po jej przeczytaniu i odczekaniu tygodnia ponownie się za nią zabrała więcej bym z niej zrozumiała. W gruncie rzeczy pomimo iż nie jest to książka lekka i miła w czytaniu to jest w niej coś i uważam, że to wyjątkowa powieść. Dużym minusem według mnie jest brak chronologii oraz chaotyczna narracja. Gdyby nie te dwa aspekty byłoby o niebo lepiej, a tak jest niby fajna ale tak naprawdę ciężka dla czytelnika.