Największa radość, jaka nas spotkała

Czasem muszę odpocząć od napięcia i grozy związanej ze ściganiem morderców, ale są książki, które i tak czyta się z zapartym tchem. Czyż zwykłe codzienne życie nie dostarcza nam całego wachlarza emocji? Bardzo lubię powieści obyczajowe, które dokonują głębokiej analizy życia rodzinnego i wszystkich jego odcieni. A że przy okazji bardzo ciekawią mnie debiuty, połączyłam dwie te rzeczy za sprawą książki Największa radość, jaka nas spotkała.

Marilyn i David poznali się w dość młodym wieku i stwierdzili, że odnaleźli swoją połówkę jabłka. Zakochali się w sobie do utraty tchu i postanowili wspólnie iść przez życie i rozszerzyć rodzinę. Zostali przez los obdarowani samymi córkami: Wendy, Violet, Lizą i Grace. Każda ma inny charakter i wszystkie w dorosłym życiu borykają się z różnymi poważnymi problemami. Gdy wydawało się, że małżeństwo Sorensonów osiągnęło bezpieczną i pożądaną stabilizację i jedyne, na co mogą narzekać, to nadmiar wolnego czasu i syndrom pustego gniazda ich życie znów wywróciło się do góry nogami. Na ich drodze pojawił się wnuk, o którym przez piętnaście lat nie mieli zielonego pojęcia…

Z ogromną przyjemnością zanurzyłam się w świecie dość specyficznej i osobliwej rodziny Sorensonów. Powieść liczy sobie prawie 700 stron, co niektórych może zrazić lub przerazić, ale największą niedogodnością był rozmiar książki i niewygoda w jej trzymaniu, bo sama lektura mnie po prostu urzekła. Nie chciało mi się wierzyć, że to jest dopiero pierwsza książka Claire Lombardo. Autorka sprawnie i dojrzale poprowadziła mnie ścieżkami życia tej niezwykłej rodziny. Śledziłam ich wzloty i upadki, radości i smutki, sukcesy i porażki, chowane urazy i otwarte konflikty, dobre i gorsze dni oraz zawirowania, jakie miały miejsce po odkryciu sekretów niektórych córek. W powieści poruszone zostały ważne społecznie tematy, kłopoty, które mogą spotkać każdego z nas lub kogoś z naszego otoczenia. Jest więc uwypuklony problem uzależnienia, rozluźnienia więzów rodzinnych, poczucia krzywdy i odsunięcia na boczny tor, rozterki związane z macierzyństwem i związkiem. Mamy cały wachlarz charakterów i postaw życiowych. Z niektórymi możemy się utożsamiać, niektóre trudno będzie pojąć, ale dla mnie to kolejny plus powieści. Jest jak życie: raz gorzko, raz słodko, raz zabawnie a czasem niezwykle wzruszająco. Na przykładzie tej konkretnej rodziny Autorka ukazała złożoność życia codziennego, jego blaski i cienie, różne postawy, które można przyjąć, gdy coś zaczyna się źle układać lub nie idzie zgodnie z oczekiwaniami.

Claire Lombardo stworzyła bardzo szczegółowy portret rodziny Sorensonów. Mimo iż powieść przez ową drobiazgowość momentami się dłużyła, to jednak po przeczytaniu ostatniego zdania żałowałam, że to już koniec historii. Myślę, że przyjemnie byłoby z tą rodziną usiąść przy jednym stole.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty] oraz dzięki uprzejmości Wydawnictwa Świat Książki

„Największa radość, jaka nas spotkała” Claire Lombardo to piękna, słodko – gorzka historia, która przedstawia losy zwyczajnej, kochającej się rodziny. Niemal każdy czytelnik będzie mógł podczas czytania powieści znaleźć choćby namiastkę własnego życia i utożsamić się z wybranymi wydarzeniami, które miały miejsce w ich rodzinie.

Poznajemy dwoje ludzi Marilyn Connoly oraz Davida Sorensona, którzy jako młodzi ludzie zakochują się w sobie, a z czasem postanawiają ułożyć sobie wspólnie życie. Ich związek był zwyczajny, piękny, obdarzony płonnym uczuciem, a w domu, który stworzyli, zdecydowanie nie brakowało miłości i rodzinnej atmosfery. Małżeństwo doczekało się czterech córek, które jednak w dorosłym życiu nie ułożyły sobie do końca życia tak, jakby chciały. Każda z nich, zupełnie inna i każda boryka się z innymi problemami w dorosłym życiu. Wendy, która bardzo szybko została wdową, szuka ukojenia w alkoholu, ale również pocieszenia w ramionach młodszych facetów. Liza, która stawiała na karierę i zdobywanie wiedzy, nagle dowiaduje się, że jest w ciąży, jednak nie jest przekonana, czy aby na pewno tego w życiu chciała. Violet, która dla swoich dzieci porzuciła prawniczą karierę, zostaje pełnoetatową mamą. Grace, która skrywa przede wszystkim największą tajemnicę swojego życia. Każda z czterech córek poniekąd obwinia rodziców o zbyt idylliczny obraz rodziny, który otrzymali w domu, przez co nie potrafiły ułożyć sobie życia, wymagając od niego zbyt wiele. W tym wszystkim pojawia się syn jednej z córek, który przed piętnastoma laty został oddany do adopcji. Taki niespodziewany członek rodziny zdecydowanie namiesza w poukładanym i szczęśliwym życiu wszystkich jej członków.

Książka przedstawia historię życia zwyczajnej rodziny Sorenson, która jak każdy z nas boryka się z wieloma mniejszymi, czy większymi problemami. Niemniej jednak autorka przedstawiła ich historię w niezwykle budujący i ciekawy sposób. Historia została przedstawiona w dwóch perspektywach czasowych. Pierwsza z nich to czasy aktualne i to, co dzieje się teraz w rodzinie, natomiast wracamy również do przeszłości, która wyjaśnia nam wiele sytuacji, przedstawia minione wydarzenia z życia rodziny, które miały wpływ na późniejsze ich dzieje. Książka podkreśla to, jak wielki wpływ na nasze dorosłe życie ma dzieciństwo i to, co w nim przeżywamy.

Książka to cała paleta emocji od miłości, poprzez radość, życiowe wybory i rozterki, ale również i smutek, tajemnice i życiowe doświadczenia, które nie zawsze należały do łatwych. Mimo pokaźnej ilości stron książkę czyta się niezwykle szybko i przyjemnie. Autorka umiejętnie poprowadziła akcję, bez zbędnych opisów i detali, a stworzeni przez nią bohaterowie są ciekawi i doskonale przemyślani. Mnie ten tytuł urzekł, czyta się przyjemnie, ale nie przeszłam obok niego obojętnie. Takie książki niezwykle sobie cenię i bardzo polecam innym do przeczytania.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].

Claire Lombardo popełniła niezwykły debiut literacki „Największa radość, jaka nas spotkała”. To saga rodzinna małżeństwa Sorenson i ich czterech córek.

Każda z nich jest inna i każda przechodzi życiowy kryzys. Wendy, najstarsza córka, zmaga się z żałobą po śmierci męża i szuka pocieszenia w alkoholu i przelotnych związkach. Violet, była prawniczka, teraz pełnoetatowa mama, walczy z własnymi lękami. Liza, neurotyczna profesorka, dowiaduje się, że jest w ciąży, co budzi w niej mieszane uczucia. Najmłodsza Grace prowadzi życie, które jest zupełnie inne od tego, co pokazuje na zewnątrz.

Powieść przedstawia głęboki i poruszający obraz rodzinnego życia, życia pełnego problemów i codziennych wyzwań. Autorka świetnie oddaje skomplikowane relacje rodzinne i pokazuje, że mimo przeciwności losu, więzi te mogą być niezwykle silne. Wyciąga na wierzch największe ludzkie obawy, opowiada o potrzebie bliskości, chorobie, uzależnieniach, stracie ukochanych i dojmującej samotności, będącej nierzadko nieodłączną częścią życia. Nic nie jest tu czarno-białe. Lombardo przedstawia różne punkty widzenia swoich postaci, nie opowiadając się po żadnej ze stron. Namawia tym samym czytelnika do refleksji i zostawia go po lekturze targanego skrajnymi emocjami.

To studium rodziny w kryzysie, ukazujące zarówno trudne momenty, jak i chwile wielkiej radości, a dla tych drugich warto żyć.

“Nie zawsze najbardziej logiczna decyzja jest tą właściwą”.

Marilyn Connoly i David Sorenson zakochali się w sobie dawno temu. Chcieli być razem na dobre i złe. Pobrali się, na świat przyszły ich cztery córki, dziewczynki rosły i coraz wyraźniej zaczęło być widoczne, jak bardzo się od siebie różnią. Każda z nich zmaga się z trudną codziennością, radzą sobie, jak potrafią najlepiej. Wendy szybko została wdową, smutki i swój żal topi w alkoholu i w spotkaniach z młodymi mężczyznami. Violet jest prawniczką, teraz jej codzienność wypełnia rola mamy, co nie do końca ją uszczęśliwia. Kobieta ma swoje lęki i mroczne tajemnice. Liza właśnie została profesorką i dowiaduje się, że jest w ciąży, musi podjąć trudną decyzję. I najmłodsza Grace, której codzienność jest daleka od tej, jak widzą ją bliscy. Nieoczekiwanie w życiu rodziny pojawia się oddany przed piętnastoma laty do adopcji syn jednej z sióstr.

Nie jest to łatwa opowieść… Genialna w swej prostocie. Wielowymiarowa, wnikliwa perspektywa, akcja powieści toczy się swoim rytmem, nieustannie zaskakuje i wywołuje ogromne, skrajne emocje. Fabuła zajmująco poprowadzona ukazuje skomplikowane relacje międzyludzkie, rodzinne, siostrzane, chwile pełne, radości i te gorsze, trudne. Styl Autorki jest bardzo płynny, barwny, naturalny, a przy tym lekki, powodował ogromną przyjemność z czytania. Czujemy wzrastające nerwowe napięcie. To było niesamowite i piękne! Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki.

Z książki mocno wybrzmiewa złożoność relacji rodzinnych. Siostry Sorenson są zupełnie różne, każda na swych barkach dźwiga inne życiowe doświadczenia. Walczą, próbują, testują, ulegają, smucą się , radują, na nowo się podnoszą. Dzieli je sporo, a łączy dążenie do zrozumienia samej siebie, znalezienie własnego miejsca na ziemi, ukojenia, spokoju. Krok po kroku poznajemy ich przeszłość, codzienność, która nie była usłana różami. Różne oblicza związku, potknięcia, zrozumienie, zaufanie, jego brak. Samotność, podejmowane decyzje nie zawsze te dobre, uzależnienia, depresja, samotne macierzyństwo, bolesne straty, niedopowiedzenia, kłamstwa, tajemnice, zdrada.

Zauroczyła mnie ta historia. Piękna, wzruszająca, mądra, słodko-gorzka, niosąca nadzieję i lekki uśmiech opowieść. O życiowych przeciwnościach, o trudnych relacjach rodzinnych, o tym, że zawsze można zacząć wszystko od nowa, o różnych obliczach miłości, o samotności. Daje do myślenia, trudno przejść obok niej obojętnie. Jest to dość pokaźne, ponad 700 stronicowe tomiszcze, ale czyta się szybko i przyjemnie. Z całego serca polecam, czytajcie! Tatiasza i jej książki :)

„Największa radość, jaka nas spotkała” to książka która bawi i smuci. Jak w prawdziwym życiu momenty radosne przeplatają się z tymi smutnymi. Jest to historia, która z pewnością skłania do refleksji. Autorka w swojej książce porusza wiele trudnych tematów jak uzależnienie, strata najbliższych, czy zdrada.

„Największa radość, jaka nas spotkała” jest książką, która pozostanie w pamięci na długo. Bardzo ją polecam, zwłaszcza na długie jesienne wieczory. Liczy sobie ona aż 700 stron, więc starczy na wiele godzin czytania, ale każda minuta z nią spędzona będzie tego warta.