Na plaży Chesil. Wydanie filmowe

Książka pozostawiająca sporo przestrzeni do interpretacji.Mamy dwoje bohaterów spędzających noc poślubną w jakimś hoteliku na wybrzeżu.Autor dokładnie przedstawia nam historię ich rodzin, poznania się,uczucia , potem dość szybko opisuje sytuację, która doprowadza do ich szybkiego rozstania - jeszcze tej samej nocy. I na kolejnych kilku stronach opisuje w skrócie ich dalsze życie. Przyznam,że jak dla mnie to proporcje te są dość zwichnięte. Nie wiemy, na ile ta nieudana noc oddziaływała na ich późniejsze życie, na ile okazała się aż tak ważna. ,że -jak autor sugeruje - zapamiętali ją na zawsze. Mało to dla mnie przekonujące. Podobnie jak postać Florance.. Chyba,że autor mruga okiem : "kto zrozumie kobietę ??" Interpretacji może być dużo, nie twierdzę,że moja jest właściwa. I to jest chyba siła tej książki, bo poza tym jest raczej krótka i bywa irytująca.Ale może o to chodziło ?

"Na plaży Chesil" poznałam oglądając ekranizację utworu. Teraz opowieść doczekała się lektury. 📖

Książka jest krótka i jeśli będziemy mieć wystarczająco dużo czasu, przeczytamy ją w jeden wieczór. Niecałe 200 stron, duża czcionka. Szybko mkniemy przez treść.

Mimo wielu negatywnych opinii, na jakie wcześniej trafiałam przeżyłam miłe zaskoczenie. Powieść czyta się szybko, łatwo i przyjemnie. Niektórzy zarzucają jej męczące dialogi i nudną fabułę. Nie mogę się z tym zgodzić. Inteligentny czytelnik zauważy, że pod płaszczem zwykłej historii skrywa się dramat wielu ludzi. 🤷‍♀️🤷‍♂️

Oziębłość, czy też aseksualizm jest rzadkim, lecz występującym zjawiskiem. Możemy spotkać osoby, które z różnych przyczyn nie odczuwają popędu seksualnego, a na myśl o odbyciu stosunku czują obrzydzenie. I choć większość z nas może to zaskakiwać, musimy przyjąć to do wiadomości.

W XXI wieku, gdzie mówimy o seksualności w sposób otwarty wszelkie tego typu odstępstwa nie zawstydzają i nie oburzają. Jednak ponad 50 lat temu młodzi ludzie często nie mogli sobie pozwolić na otwarte dyskusje i próby otrzymania odpowiedzi na dręczące ich pytania. 😕

"Na plaży Chesil" to doskonała opowieść również z tego względu, że pokazuje, w jaki sposób brak rozmów wpływa na nasze związki. Miłość to nie wszystko. Jeśli nie poświęcimy swojemu partnerowi wystarczająco dużo czasu, szybko może się okazać, że żyjemy z człowiekiem, którego praktycznie nie znamy. 😟

Autor w zręczny sposób skrytykował realia dawnych czasów, gdy młodzi ludzi pobierali się również dlatego, by wreszcie społeczeństwo widziało w nich poważne, dojrzałe osoby. To nie ich czyny, lecz ślub decydował o społecznym poważaniu. 🤦‍♀️

Pisarz krytykuje także bezsensowne związki, w których ludzie nie potrafią mówić o swoich potrzebach. To aż niewiarygodne, że dopiero po ślubie małżonkowie rozmawiają o własnej seksualności i przyszłości. Jak to możliwe, że panna młoda nie wiedziała nawet, ile partnerek miał wcześniej jej mąż? Pod płaszczykiem wstydu i dobrego zachowania powstał dramat, którego nawet miłość nie mogła przezwyciężyć. 🤷‍♀️

Książkę gorąco Wam polecam. Nie tylko szybko przez nią przebrniecie, ale i skłoni Was ona do wielu przemyśleń. 😊📚

[Adres usunięty]

„Na plaży Chesil” to spokojna, prosta, kameralna historia, zamknięta za drzwiami hotelowego pokoju. Akcja powieści toczy się na przestrzeni kilku godzin. Autor skupił się na ukazaniu nocy poślubnej pary zakochanych, w międzyczasie pokazując nam ich myśli, przeszłość i doświadczenia. Coraz lepiej poznajemy bohaterów i motywy, jakimi się kierują.

Edward Mayhew i Florence Ponting to małżeństwo z kilkugodzinnym stażem. Ona to młoda, 22-letnia skrzypaczka. Pochodzi z wyższych sfer – matka jest wykładowczynią filozofii na uniwersytecie, a ojciec biznesmenem. Flo marzy o występach z kwartetem smyczkowym, który współtworzy razem ze znajomymi ze studiów. On natomiast ukończył historię na uniwersytecie, marzy o wydaniu książki. Pochodzi ze wsi, z niezamożnej rodziny. Oboje stoją na progu dorosłości i z pewnym niepokojem patrzą w – od tej pory wspólną – przyszłość.

Historia ukazana w powieści rozpoczyna się latem 1962 roku, czyli w czasach jeszcze przed rewolucją seksualną. Edward i Florence przyjeżdżają do hotelu położonego niedaleko plaży Chesil w południowej Anglii. Myśl o skonsumowaniu nocy poślubnej wzbudza w nich lęk. Ona boi się zbliżenia, ON – że nie sprosta czekającemu go zadaniu.

Florence to postać nieśmiała, pełna wątpliwości, jedynie na sali prób pokazuje swoje zdecydowanie i zdolności przywódcze. On za to ma wybuchowy charakter, czasem ulega zmiennym nastrojom. Oboje mają własne ograniczenia, które stoją na drodze do ich szczęścia. Nie są w stanie się porozumieć. Dopiero w dniu ślubu uświadamiają sobie, jak wiele ich dzieli i jak bardzo się od siebie różnią. Czy zdobędą się na kompromis? Czy są w stanie wyjść poza własne bariery? Czy zrezygnują z siebie dla drugiej osoby? Tego dnia Florence i Edward będą musieli odpowiedzieć sobie na pytanie, czego tak naprawdę chcą.

Główna oś powieści przetykana jest wspomnieniami z przeszłości, pokazując nam moment poznania głównych bohaterów, towarzyszące im przemyślenia i wątpliwości. W książce występuje mało dialogów, na próżno szukać też dynamicznej akcji. Istotą powieści było ukazanie ludzkiej psychiki i motywów, jakimi się kierujemy. Dużą wartością jest to, że skłania nas ona do refleksji na temat szczerości, dążenia do porozumienia z inną osobą. Zastanawiam się tylko, czy konsekwencje całego wydarzenia nie były lekko przesadzone. Książka pozostawia nas z pewnym niedosytem. Odmienne oczekiwania bohaterów doprowadzają ich do frustracji, nieporozumień, kłótni i nieprzemyślanych, wypowiedzianych pod wpływem emocji słów.

Książka ta pokazuje, jak ważna jest nie tylko rozmowa w związku, ale także umiejętność słuchania, szczerość, empatia i zaufanie. Jako czytelnicy towarzyszymy bohaterom, widzimy jak trudne jest budowanie związku – wymaga to ciągłej, ciężkiej pracy. „Na plaży Chesil” ukazuje ludzką mentalność – naszą skłonność do przywdziewania masek, niemożność komunikacji, strach przed ośmieszeniem, dostosowywanie się do czyichś potrzeb, czy niezgodę z samym sobą.

Spotykałam się z opiniami, że książka jest nudna, a tempo akcji jest wstrzymywane przez niepotrzebne retrospekcje. Nie zgodzę się z tym – cofanie się do wydarzeń z przeszłości pomaga nam lepiej poznać parę głównych bohaterów. Do tego autor posługuje się pięknym językiem, dzięki czemu całość naprawdę dobrze mi się czytało. Godne podziwu jest to, że tak krótką, prostą, jedną scenę potrafił przeistoczyć w coś znacznie głębszego, rozbudowanego i skłaniającego do myślenia. Jest to moje pierwsze spotkanie z tym autorem i być może w przyszłości sięgnę po resztę jego dzieł.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Albatros.

"Byli młodzi, wykształceni, w noc poślubną oboje bez doświadczenia "tych sprawach", i żyli w epoce, w której rozmowa o problemach seksualnych była po prostu niemożliwa. Nigdy nie jest zresztą łatwa." Tym zdaniem swoją powieść "Na plaży Chesil" rozpoczyna brytyjski prozaik Ian McEwan i zawiera w w tym zdaniu wszystko, wielką miłość i tragedię, która za chwile ma nastąpić.

Florence i Edward, zakochani młodzi ludzie pobierają się w purytańskiej Anglii w 1962 roku. Epoka rewolucji seksualnej jeszcze się nie rozpoczęła, Wielka Brytania traci swoje ostatnie zamorskie kolonie i pogłębia się w depresji. Kryzys przeżywa nawet brytyjska kuchnia, o czym nowożeńcy przekonują się w restauracji XVIII wiecznego hotelu w hrabstwie Dorset, w którym planują spędzić swoją noc poślubną. Tutaj nie zawinił jednak szef kuchni, a zdenerwowanie zakochanych przed tym co za chwilę ma nastąpić, gdy przekroczą drzwi sypialni.

Scena próby zbliżenia między to prawdziwy literacki majstersztyk. Pisarz prowadzi z czytelnikiem niespieszną grę wstępną, opisaną z chłodną precyzją, przerywaną licznymi retrospekcjami, zwracającą uwagę na najdrobniejsze szczegóły. Ta wyjątkowa noc powinna być nowożeńców fizycznym dopełnieniem ich miłości, jednak podskórnie czujemy, że to spotkanie nie może się udać. Przecież łączy ich szczere uczucie, więc co może pójść nie tak. Wydaje się cały świat sprzysiągł się przeciw nim, opór stawia zamek błyskawiczny sukienki Florence, łóżko żałośnie skrzypi, jednak przede wszystkim opór stawiają oni sami. Urokliwa plaża Chesil, bliskość i dotyk, zamiast miłości, czułości i pożądania, wywołują wstyd i wstręt.

"A co takiego im zawadzało? Ich osobowości i przeszłość, ich ignorancja i obawy, nieśmiałość, wstyd, brak doświadczenia i obycia, a także resztki religijnych zakazów, ich angielskość, pochodzenie klasowe i sama historia."

Oboje wychowani w domach w których nie mówiło się o uczuciach i cielesności, oboje pochodzą z klasy średniej, jednak dzieli ich przepaść. On jest studentem historii, pochodzący ze skromnej, ale wyzwolonej rodziny, ona ambitną skrzypaczką, córką biznesmena, który przyszłego zięcia "urządza" w swojej firmie. Oboje uciekają od rzeczywistości w swoje bezpieczne światy. On nie może doczekać się wspólnej nocy. W niej małżeński obowiązek wzbudza lęk i odrazę. Cała wiedza Florence o seksie pochodzi z podręczników, gdzie pojawiające się okrutnie brzmiące słowa "prącie" "penetracja" budzą w niej jedynie obrzydzenie. Oboje są dziećmi epoki wiktoriańskiej pruderii i ofiarami swoich urojonych wyobrażeń na temat miłości, a zderzenie rzeczywistością przynosi im rozczarowanie, rodzi agresję.

Ian McEwan stworzył kameralną i subtelną opowieść o obdartej z sentymentalizmu i romantyzmu miłości na przekór inności i niedopasowaniu, seksualności i niezrozumieniu drugiego człowieka, o słowach, które ranią boleśnie i dotkliwie i dramacie wynikającym z przemilczeń i niedomówień.

Subtelna i okrutna, surowa i pełna empatii, niepozorna, prosta, a kunsztowna. Zwyczajnie piękna historia miłosnego rozczarowania.

"Na plaży Chesil" to historia o dwójce, świeżo poślubionych sobie małżonków - Florence i i Edwarda. Jest czerwiec, rok 1962. Para młoda pojawia się w hoteliku, na jednym z wybrzeży Anglii, aby wspólnie spędzić noc poślubną. Obydwoje bez doświadczenia w kwestii seksu, żyli w czasach, kiedy rozmowa o łóżkowych sprawach była czymś krępującym. Jednak kochali się, obydwoje snuli wspólne plany na przyszłość i myśleli, że to im wystarczy. Jednak, kiedy dochodzi do kulminacji zdarzeń i emocji, wszystko przebiera nieoczekiwany obrót.

Chciałabym napisać, że ta książka bardzo mi się podobała, ale niestety nie mogę. Miałam cichą nadzieję, że będzie wciągająca, z odrobiną magii tamtych czasów, że będzie posiadać w sobie jakiś element, który mnie oczaruje. Jednak, to co tu zastałam zwyczajnie mnie rozczarowało. Pomysł na fabułę jest naprawdę ciekawy, zainteresował mnie od razu. Jednak wykonanie już kompletnie mi nie przypadło do gustu.

Autor całą fabułę skupił na zaledwie jednym dniu, często powracając do zdarzeń z przeszłości. Przeplatał je ze sobą w taki sposób, że mi po prostu zabrakło w tym płynności, jakiegoś przejścia z jednego czasu do drugiego, który nie byłby zbyt chaotyczny. Mała ilość dialogów, rozległe opisy, zwyczajnie mnie nudziły. Trudno mi było przebrnąć przez tę powieść i tym oto sposobem dawkowałam ją sobie. Przeczytanie jej zajęło mi prawie trzy dni, co o tyle jest dziwne, że "Na plaży Chesil" jest powieścią, która ma zaledwie dwieście stron. Nie jest do końca zła. Podobało mi się, że autor w dość ciekawy sposób zobrazował związki w czasach, kiedy rozmowy o własnych pragnieniach, preferencjach łóżkowych i pożądaniu były tematem tabu. Na przykładzie bohaterów pokazywał jak kończy się krążenie wokół siebie i omijanie tak ważnych rozmów. Bo wiecie co? Miłość owszem jest ważna, ale dopasowanie względem siebie, wspólne pasje czy nawet to, czego oczekujemy od drugiej połówki jest moim zdaniem ważniejsze, aby w zgodzie ze sobą i drugą połówkę spędzić wspólne życie. Florence i Edward nie odrobili tej lekcji, co skończyło się dramatem dla obu stron.

"Na plaży Chesil" to historia z interesującą fabułą i z bohaterami, którzy mają skomplikowane i złożone charaktery. Jednak ta książka nie należy do lekkich i przyjemnych w czytaniu, co moim zdaniem składa się na największy minus tej powieści i przesłania to, co jest dobre w tej historii. Jednak jest to też powieść, z której można wyciągnąć ważną lekcję, a nie brak w niej też odrobiny emocji, które tkwią w bohaterach. Myślę, że "Na plaży Chesil" znajdzie swoich wiernych czytelników, którzy docenią ją bardziej ode mnie.