Na ostrym ogniu

"Na ostrym ogniu", to książka o wszystkich smakach życia. Historia nastoletniej mamy, która stara się pogodzić opiekę nad dzieckiem, szkołę, pracę i pasję kulinarną. Nie jest to łatwe zadanie, ale Emoni się nie poddaje. Przy pomocy cudownej Buni, każdego dnia dokonuje niemożliwego. Tylko czy wystarczy jej czasu, na spełnienie swoich marzeń? Czy da się pogodzić macierzyństwo z doskonaleniem pasji? I czy w tym wszystkim znajdzie się miejsce na miłość? Cudowna, lekka i bardzo pozytywna historia, nie stroniąca jednak od tematów tabu i trudnych pytań. Polecam każdemu- nie tylko młodym czytelnikom.

Twórczość Elizabeth Acevedo święci tryumfy za granicą, więc w końcu trafiła także do nas. Cieszę się, że polskie wydawnictwa sięgają po tak zachwalane tytuły zagraniczne, ponieważ lubię sprawdzać, czy mój gust bardzo różni się od większości. Oczywiście najczęściej jest totalnie rozbieżny, ale chyba zaczynam delikatnie przyzwyczajać się do tego...

Emoni to licealistka, która uwielbia gotować. Jest totalnym samoukiem, potrafiącym przyrządzić potrawy, jakich nie powstydziłby się żaden profesjonalny kucharz. Dziewczyna chciałaby kształcić się w tym kierunku, jednak jej życie wygląda nieco inaczej niż rówieśniczek. Emoni jest wychowywana przez babcię, a do tego ma dwuletnią córeczkę. Brak czasu, ogromna odpowiedzialność związana z posiadaniem dziecka oraz problemy finansowe utrudniają głównej bohaterce realizowanie marzeń...

"Na ostrym ogniu" to przyjemna młodzieżówka, ale na pewno po tak solidnych zachwytach spodziewałam się dużo lepszej historii. Elizabeth Acevedo niby porusza trudne tematy, takie jak bycie nastoletnią matką, trudy macierzyństwa, problemy z godzeniem wszystkich sfer swojego życia, niemożność spełniania swoich marzeń ze względu na brak pieniędzy, pierwszą miłość, starość, utratę bliskich, ale... robi to w nieco zbyt wyidealizowany sposób, przez co cała opowieść traci na realności. Bezapelacyjnie owa fabuła idealnie nadaje się na ekranizację - byłby to typowy lekki, niezobowiązujący film młodzieżowy, który nie zapadłby w pamięci, ale pozwoliłby na odetchnięcie po ciężkim dniu. Niemniej preferuję bardziej przyziemne historie, ponieważ gdy komuś wszystko nagle układa się jak w bajce, a wszystkie kłody rzucane pod nogi nagle znikają, to moja realistyczna dusza zaczyna cierpieć.

Na pewno sięgnę po kolejne tytuły tej autorki, jeżeli ukażą się u nas albo przeczytam je w oryginale, tak jak "The Poet X". Jestem także ciekawa tłumaczenia reszty jej utworów, co nie jest najłatwiejsze, ponieważ twórczość Acevedo słynie z licznych hiszpańskich wstawek - na szczęście w tym przypadku wydawnictwo zaoferowało mini-słowniczek na końcu, ułatwiający zrozumienie konkretnych wypowiedzi. Szkoda tylko, że w książce znajduje się tak wiele literówek, utrudniających czytanie... Nad tym przydałoby się jeszcze popracować.

Ta lektura miałaby do zaoferowania dużo więcej, gdyby pisarka nie skupiła się tak mocno na wątku miłosnym, a bardziej na relacjach rodzinnych czy zmaganiach z macierzyństwem w bardzo młodym wieku. Owszem, każdy z tych elementów pojawia się w książce, ale ewidentnie na głównym planie znajduje się romans, dlatego jestem zawiedziona i nieusatysfakcjonowana. Nadal uważam, iż "Na ostrym ogniu" to urocza i niezobowiązująca historia, która skradnie serca wielu czytelnikom, ale mojego nie posiadła.

[Adres usunięty]

MAGIA GOTOWANIA

Emoni zawsze była raczej niepozorną dziewczyną. Spokojną, może niezbyt przykładającą się do nauki, ale raczej grzeczną. Gdy zachodzi w ciążę w wieku czternastu lat, a do tego dołożymy jej ciemną skórę, wszyscy nagle zaczynają mieć o niej swoje zdanie. Czy znali ją wcześniej, czy też jest im zupełnie obca. I nagle Emoni staje się nie tylko uczennicą liceum, ale też i matką małej Emmy. Całe swoje życie musi przestawić tak, by otoczyć opieką małą istotkę. A szkoła i jej marzenia schodzą na dalszy plan. O czym marzy Emoni? Dziewczyna świetnie gotuje i marzy, by odnieść kiedyś w tej dziedzinie sukces. I ma nadzieję, że dodatkowe lekcje w szkole ze sztuki gotowania jej w tym pomogą. Zwłaszcza, że ważnym punktem zajęć jest wyjazd do Hiszpanii.

Historia Emoni jest o tyle nietypowa, że jej córeczka ma już dwa latka i wszystko skupia się bardziej na połączeniu szkoły, pracy i gotowania z wychowaniem dziecka, a nie na nastoletniej ciąży, jak mogło się to na początku wydawać. I takie rozwiązanie wydaje się ciekawsze, gdyż książek o ciążach była już cała masa, ale o tym, jak bohaterka radzi sobie po rozwiązaniu już niewiele. Autorka naprawdę ciekawie podeszła do tematu i przede wszystkim, bardzo realistycznie. Nasza bohaterka też nie jest jakaś kryształowa i nie podejmuje samych idealnych decyzji. Wręcz przeciwnie - w wielu kwestiach widać, że jest jeszcze nieznośnym dzieciakiem i denerwowała mnie. Co na plus? Jesteśmy świadkiem rozwoju bohaterki, która w końcu sięga po rozum do głowy. Podobało mi się również zgrabne połączenie wątku gotowania z pozostałymi wątkami - problemami Emoni, jej rodziną, przyjaciółmi. Aż mam ochotę wypróbować przepisy dziewczyny.

STRUKTURA

Książka podzielona jest na trzy części, nazwane rodzajami smaków, a do tego mamy jeszcze podział na krótkie rozdziały, o równie krótkich tytułach. Narrację powierzono głównej bohaterce, dzięki czemu od razu lepiej ją poznajemy. Zwłaszcza, że poza akcją rzeczywistą, pojawia się wiele jej wspomnień z czasów ciąży, czy też tego, jak poznała ojca swojej córeczki. Powieść jest również niezwykle przemyślana od strony estetycznej. Każda część ma piękną grafikę nawiązującą do okładki oraz rozpoczyna się przepisem Emoni, a każdy rozdział rozpoczyna drobny rysunek. Wszystko składa się na historię, którą zarówno dobrze i przyjemnie się czyta, jak i na którą miło się patrzy. Styl pisania autorki jest prosty i lekki w odbiorze. Nie miałam żadnych zgrzytów w czasie lektury. Pojawia się trochę hiszpańskich zwrotów, które nie są na bieżąco tłumaczone, jednak na końcu książki mamy mini słowniczek, co jest moim zdaniem lepszym rozwiązaniem.

PODSUMOWUJĄC

Na ostrym ogniu to wartościowa powieść dla młodzieży, która poza zapewnieniem miło spędzonego czasu przy lekturze, również niesie za sobą pewien przekaz i morał. Uwaga! Książka może również sprawić, że będziemy mieć ochotę coś ugotować. Nawet, jeśli wcześniej się do tego zupełnie nie rwaliśmy, jak to było w moim przypadku. Serdecznie polecam wszystkim, którzy nie lubią, gdy ocenia się ludzi po okładce, a nie po ich wnętrzu i tym, co mają do zaoferowania światu. Ta książka zdecydowanie stara się odczarować parę stereotypów. Serdecznie polecam!

Amanda Says

Koniecznie od deski do deski – „Na ostrym ogniu”, Elizabeth Acevedo

W świecie Emoni nie ma rzeczy niemożliwych… jest magia!

Naszą bohaterką jest Emoni Santiago, która mieszka z babcią. Jej ojciec to wolny duch, podróżujący po świecie. Nastolatka nie zdążyła jeszcze skończyć pierwszej klasy liceum, kiedy zaszła w ciążę. Babcia zwana Bunią pomaga jej w opiece nad dwuletnią córeczką, którą nazywa Dziecinką. Emoni cały czas chodzi do szkoły jak normalni nastolatkowie, ale całe jej życie kręci się wokół córeczki i … gotowania. Jej potrawy zachwycają każdego, kto ich skosztuje. W kuchni potrafi wyczarować wszystko. Bardzo ją cieszy, kiedy w szkole pojawiają się zajęcia z gotowania – sztuka kulinarna – hiszpańskie impresje. Ma wówczas możliwość podszlifowania swojego talentu kulinarnego.

Ojciec jej córeczki, Tyrone nie spisał się jako chłopak, ale spisuje się jako ojciec. Czy Emoni uda się zrealizować swoje marzenia? Czy mimo braku finansów będzie musiała z czegoś zrezygnować?

Najlepsze, co ojciec może zrobić dla dziecka, to obdarzyć miłością jego matkę

Pochwała za przepiękną okładkę. Autorka w książce poruszyła temat nastoletniej miłości zakończonej nieplanowaną ciążą, szybkiego dorastania, kłopotów finansowych, podejmowania ważnych decyzji nie tylko z punktu widzenia matki, ale dziewczyny zmieniającej się w kobietę i mającej różne zamiłowania, pasje, podobnie jak rówieśnicy. Bohaterka pokazana jest jako osoba, dla której najważniejsza jest córeczka, i słusznie! ale najbliżsi starają się jej tłumaczyć, że musi również patrzeć na siebie. O czym wiele kobiet mających dzieci zapomina.

Ja osobiście polecam książkę. Czyta się ją bardzo dobrze. Jest napisana lekkim piórem, które świetnie zdaje egzamin, kiedy po lekturę sięgnie młodzież, dla której w głównej mierze jest ona dedykowana.

[Adres usunięty]

,,Świat jest jak płyta gramofonowa, która nigdy nie przestaje się kręcić. My, ludzie, jedynie wybieramy te utwory, przy których schodzimy z parkietu i te, które inspirują nas do tańca''.

Emoni to młoda dziewczyna, która szybko musiała dorosnąć. Mimo że ma przy sobie Bunię, została rzucona na głęboką wodę. W wieku siedemnastu lat myśli się o chłopakach, planuje perspektywy na przyszłość, marzy o podboju świata. Emoni w jakiś sposób została tego pozbawiona. Jednak nie żałuje swoich podjętych decyzji. Ma piękną córeczkę, której chce podarować namiastkę normalności. Na pierwszym miejscu stawia ją, a dopiero później siebie. Z drugiej strony chciałaby znaleźć, choć chwilę dla siebie i poczuć się tą zwyczajną nastolatką bez trosk, bez obowiązków, bez liczenia każdego grosza.

Historia jest lekka, przyjemna, idealna na letnie wieczory w ogródku. To opowieść o dziewczynie, która w pełni oddaje swoje serce potrawom, które przygotowuje. Sprawia, że po zjedzeniu posiłku ludzie łakną więcej. Dzięki niej jedzenie nie tylko wypełnia puste brzuchy, ale też ożywia wspomnienia, emocje. Z każdym nowym rozdziałem widać ile sprawia jej to radości, ile pasji przelewa w każdą potrawę. Z każdego składnika potrafi stworzyć wyśmienite danie, które zachwyca kupki smakowe. Przy nich człowiek się delektuje, smakuje każdy kęs z należytą czcią, nie chcąc stracić magii, którą można spotkać w Emoni potrawach.

Oprócz kulinarnego talentu w książce spotkać można temat samotnej matki, szybkiego dorastania, samodzielności, odpowiedzialności o drugie życie, miłości. Oraz o sile, determinacji, o spełnianiu marzeń. Emoni ukazana jest w taki sposób, że mimo przeciwności losu, różnych kłód pod nogami stara się iść do przodu z podniesioną głową. Jest mądra, rodzinę i jej dobro stawia na pierwszym miejscu. Wydawać, by się mogło, że ma poukładane życie, jednak nie wie, gdzie podąży dalej. Inni mają plany na przyszłość, jednak ona wciąż nie wie, gdzie chciałaby się dalej uczyć. Wie jedynie to, że kiedyś chciałaby mieć własną restaurację i być szefem kuchni.

Optymistyczna opowieść, podnosząca na duchu i wywołująca szeroki uśmiech na twarzy. Mówiąca o tym, że każdą górę jesteśmy w stanie pokonać jeśli, włożymy w to dużo czasu i pracy. Mimo młodego wieku bohaterka ukazana jest jako silna, odpowiedzialna, pracowita postać, dzięki czemu może się stać wzorem do naśladowania. Gdzie wszystko jest możliwe, marzenia można spełnić, jeśli się im w tym pomoże. Gorąco polecam.