Na łasce brutali. Kobiety w świecie medycyny

Książka "Na łasce brutali" to ważne i potrzebne dzieło, które porusza ważny temat dotyczący sytuacji kobiet w świecie medycyny. Autorka skupia się na wyzwaniach i nierównościach, jakie kobiety muszą pokonać, aby osiągnąć sukces w swoim zawodzie. Książka jest napisana wstrząsającym, ale jednocześnie inspirującym stylu, co pozwala czytelnikom zrozumieć, jak ważne jest, aby zmienić obecne realia i zapewnić równe szanse dla kobiet w medycynie. Po jej przeczytaniu przez dłuższy czas pozostała w głowie oraz pozostawiła wiele refleksjii, jak najbardziej polecam :)

W świecie zdominowanym przez mężczyzn kobietom nigdy nie było łatwo. Autorka, przedstawiając historię kobiet w świecie medycyny, sięga do XIX wieku, czyli do czasów, gdy lekarzami byli jedynie mężczyzny, a kobietom zakazywano studiować medycynę. Wspomina pierwsze studentki medycyny, którym dopomogły determinacja i upór, czasem podstęp. Przedarcie się do męskiego świata zakrawało na cud, ale było też szansą na leczenie kobiecych chorób i uratowanie życia wielu kobiet, bo mężczyźni niewielkie mieli pojęcie o kobiecej anatomii. Dobrze napisana i wstrząsająca momentami lektura.

Polecam ją osobom, które kochają historie oparte na prawdzie, mało znane historie, które pokazują wartość powszechnie znanych argumentów. Tym razem: o pierwszych elektorach, kobietach walczących o dostęp do wiedzy medycznej i formalne prawo do wykonywania zawodu lekarza. Szczegółowo i w niezwykle przystępnej formie czytelnik dowie się z obszernej bibliografii o środowisku pracy XIX-wiecznych lekarzy, tak powściągliwych i niechętnych kobietom jak kobiety. Napisana bardzo przyjemnym, wciągającym i bogatym w treść językiem. Polecam!

Bardzo ciekawa pozycja. Olivia Campbell opowiada tu o przełomowych dla medycyny wydarzeniach za pośrednictwem trzech postaci - pionierek kobiecej medycyny w kręgach anglosaskich. Przytacza tu dużo faktów historycznych (momentami ma się wręcz wrażenie, że trochę się w tym przesycie informacji gubi), snuje opowieść o tym, jak mimo dyskryminacji i blokowania dostępu do wiedzy w zakresie medycyny, kobiety w końcu wywalczyły sobie możliwość pracy w zawodzie, a co za tym idzie - również bardziej komfortowe warunki jako pacjentki. Książka momentami trochę chaotyczna, ale na pewno inspirująca i dająca do myślenia.

W świecie nowożytnym mężczyźni rościli sobie prawo monopolu na wiedzę. A jak wszyscy doskonale wiemy, na stosach spalono tysiące kobiet, w tym mądrych babek, znachorek i akuszerek. Dopiero w 1847 r. Elizabeth Blackwell jako pierwsza kobieta w historii Stanów Zjednoczonych rozpoczęła studia medyczne, wcześniej ten przywilej zarezerwowany był tylko dla mężczyzn. Kobieta lekarzem, co za niedorzeczna myśl! Jej droga do przekonania profesorów i władze uczelni nie była prosta. Mężczyźni przekonywali ją, że jeśli bardzo chce zostać „medykiem”, może zostać położną lub pielęgniarką. Kiedy Elizabeth w końcu udało się zasiąść w studenckich ławach, napotkała kolejny problem. Aby móc ukończyć studia musiała odbyć staż, a lekarze rezydenci nie chcieli z nią pracować. „Kobieta, która ośmieliła się aspirować do ich z trudem zdobytej pozycji, była dla nich zniewagą, a jej motywy wydawały im się podejrzane. (…) Utrudniali więc jej naukę, zaprzestając notowania na karcie pacjenta u węzgłowia łóżka informacji o diagnozie, planie leczenia oraz przebiegu choroby.” Mimo tych przeszkód, Blackwell udało się zdobyć upragniony tytuł doktora. Wydawać by się mogło, że skoro jednej kobiecie się udało, to dla jej następczyń, drzwi uczelni medycznych w USA powinny stanąć otworem. Nic bardziej mylnego. Władze większości uczelni medycznych, uznały, że jedna to i tak o jedną za dużo. Dość powiedzieć, że zasada zabraniająca przyjmowania kobiet na wydział medyczny na Harvardzie obowiązywała, aż do 1945r!

O Blackwell rozpisywały się medyczne periodyki, nie zawsze w pochlebnym tonie, ale ona sama (pozornie) zdawała się tym nie przejmować i podróżowała po Ameryce i Europie z wykładami, w których zachęcała młode kobiety do domagania się prawa do nauki. Jedną z kobiet, które postanowiły pójść w jej ślady, była kolejna Elizabeth, angielka nazwiskiem Garrett. Panna Garrett, zwana przez rodzinę Lizzie, napotkała jeszcze większy sprzeciw niż jej starsza koleżanka. Większość mężczyzn, do których udała się po wsparcie, uważało, że „zawód lekarza oraz chirurga wymaga przymiotów, które posiadają wyłącznie mężczyźni.” Skostniałe angielskie społeczeństwo, uważało, że dobrze wychowana młoda dama, nie powinna myśleć o takich rzeczach, ale niej przeznaczone było życie żony i matki, żadna kariera! Jak pisała sama Elizabeth „Kobieta lekarka zderza się z murem społecznej i zawodowej niechęci, która skazuje ją na dojmującą samotność i pozbawia wsparcia, szacunku oraz profesjonalnej porady.” Kolejne strony książki, pokazują nam walkę zarówno obu Elizabeth jak i kobiet podążających ich śladem, do uzyskania wykształcenia i praktykowania medycyny.

„Na łasce brutali. Kobiety w świecie medycyny.” To połączenie reportażu, powieści historycznej i historii medycyny. Spotykamy tutaj szokujące terapie (leczenie rtęcią, tak rtęcią! to naprawdę świetny sposób), całkowity brak zasad higieny (prosto od sekcji zwłok do odbierania porodu, bez mycia rąk, przecież nic złego nie może się stać, prawda?), skostniały sposób myślenia zarówno mężczyzn jak i kobiet o społecznej roli kobiet. Jednak książka nie jest do tak do końca pesymistyczna, kobiety lekarki pomogły niezliczonej ilości innych kobiet, które nie mogły ze względów finansowych leczyć się u lekarzy mężczyzn, lub nie mogły być dobrze zdiagnozowane, gdyż wstydziły się lekarza mężczyzny, lub były przez niego niezrozumiane.

„Na łasce brutali. Kobiety w świecie medycyny.” polecam nie tylko przyszłym lekarkom, czy osobom zainteresowanym historią medycyny. To świetna pozycja także, dla tych, którzy „chcą wiedzieć więcej” lub lubią reportaże. Przeczytajcie, nie zawiedziecie się.