Mów do mnie

"Mów do mnie" Michaliny Kowolik, to książka, która rozrywa serce na strzępy. Jest dosłownie naładowana emocjami tak, by czytelnik nie był w stanie nad nimi zapanować. Gdy słuchałam audiobooka w pracy, musiałam powstrzymywać się przed pęknięciem, szloch próbował wyrwać się z mojego gardła, a łzy nabiegały do oczu. W pewnych momentach z moich ust wychodził wręcz błagalny jęk, by to wszystko już się skończyło. Miałam szczęście, że nikt akurat obok nie pracował, bo zaczęłyby się pytania, co mi jest. Ta historia rozwaliła mnie emocjonalnie na wszystkie możliwe sposoby. Aż brak mi słów, by to opisać...

   Zaznaczę, że "Mów do mnie" to debiut Autorki i właśnie ta informacja zachęciła mnie do sięgnięcia po książkę. Nie sądziłam jednak, że zrobi ze mną coś takiego. Liczyłam na przyjemną lekturę, na jakieś niedociągnięcia, bo nie oszukujmy się, nie mogłam mieć za dużych oczekiwań. Także to, co tam się podziało, gdy tylko wkroczyłam do świata bohaterów rozwaliło mnie i sprawiło, że jeszcze bardziej pokochałam debiuty. Nie było nic, do czego mogłabym się przyczepić, no może poza informacją, by nie czytać w miejscach publicznych i zawsze mieć przy sobie chusteczki. No jak można było o tym nie wspomnieć?!

   Historia na pierwszy rzut oka wydaje się być czymś lekkim, może troszkę pikantnym, zważywszy na okładkę, ale nic mylnego! Ona jest bombą z opóźnionym zapłonem! Mimo, że opis mówi nam czego możemy się spodziewać, to nie oddaje w pełni tego, co dzieje się z nami wraz z przewróceniem pierwszej strony.

   Więc tak w skrócie, by nakreślić Wam fabułę - główna bohaterka znajduje się w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie, przez co budynek się zawala, a ona zostaje pod nim uwięziona. Pierwsze co przychodzi jej do głowy, to nie jest dzwonienie po pomoc, a do kogoś, kto był jej całym światem i komu musi wreszcie wyznać, że dalej go kocha. Ma ostatnią szansę, by to zrobić, ponieważ już pogodziła się z tym, że może tego nie przeżyć, a rozmowa z ukochanym jest ostatnią rzeczą, która daje jej siłę, by wytrzymać jak najdłużej. Podczas czytania dowiadujemy się, jak potoczyły się losy bohaterów, do momentu w których ich poznajemy na początku książki. Wszystkie te wspomnienia, jak i rozmowa wywołują całą masę emocji i sprawiają, że nie idzie się oderwać od tej historii nawet na moment. Autorka chciała pokazać tą książką, że zawsze musimy być szczerzy ze sobą, swoimi uczuciami, że lepiej wyznać komuś miłość będąc przeświadczonym, że druga osoba może ich nie odwzajemnić, ale lepiej zrobić to tu i teraz, nim będzie za późno. Przecież nie zawsze musimy mieć rację, a może okazać się, że cały ten czas żyliśmy w błędzie, cierpieliśmy z powodu miłości, z tęsknoty, która powoli zabijała w nas radość, a przecież tak nie musiało być.

   Dziękuję serdecznie Wydawnictwu oraz Autorce za egzemplarz recenzencki. Brak mi słów by opisać te wszystkie emocje, które kłębiły się we mnie podczas słuchania tej historii. Jestem zauroczona tym debiutem!! Gratuluję Ci droga Autorko tak udanego debiutu i już nie mogę się doczekać kolejnych historii, które napiszesz! Ze swojej strony gorąco polecam, jeśli lubicie książki, które wyciskają nam łzy z oczu!

"Mów do mnie" to książka, która zdecydowanie przyciągnęła mnie intrygującym opisem oraz zapowiedziami Wydawnictwa.. ale przekonała mnie do siebie treścią 🥰. To bardzo emocjonalna i poruszająca historia dwojga ludzi, którzy poznali się kilka lat temu, a teraz układają swoje życie osobno.. Jednak czasami, los, chwila czy impuls wystarczy do tego, by nawet po latach, chcieć nawiązać kontakt z drugą osobą..

Emilia i Mikołaj dwoje dorosłych ludzi, przebywających już na innych etapach życia. On planuje ślub z inną, ona nadal samotna.. Jednak jedno tragiczne wydarzenie skłania ją do tego by zadzwonić w środku nocy do Mikołaja.. a ten.. nie jest wobec kobiety obojętny.. odbiera telefon i próbuje zrozumieć sens wypowiedzianych słów przez Emilię, gdy tylko się to dzieje rzuca wszystko i ruszą na ratunek.. Czy się uda? Czy da się kogoś uratować na kilka sposobów? Przekonajcie się sami. ❤

Powiem Wam szczerze, że jestem ogromnie zaskoczona tą książką, i to bardzo pozytywnie.. nie spodziewałam się tylu emocji! Tylu wrażeń, których Autorka nam tutaj serwuje. Do tego bardzo przyjemny styl pisania, który powoduje to, że książkę czyta się bardzo szybko ❤ Jeśli szukacie czegoś nowego, trudnych historii i przeżyć to zdecydowanie jest to książka dla Was! ❤

ZARYS FABUŁY

Kiedy Mikołaj odbiera telefon dzwoniący w środku nocy nie ma pojęcia, że to Emilia i że dzwoni tylko po to, by usłyszeć jego głos. Dziewczyna, którą kochał, wybrała właśnie jego.

Emilia leży pod gruzami budynku, który runął w wyniku katastrofy. Jest przekonana, że umrze. Przed śmiercią chce tylko jednego. By Mikołaj do niej mówił. Chce słyszeć głos jedynej osoby, której oddała swoje serce.

Osiem lat wcześniej spotkali się pierwszy raz. On miał dziewczynę, ona wychowywała się u boku dziadka, poświęcając czas na pomaganie innym. Szybko wpadli sobie w oko, choć nie tak łatwo było im się do siebie zbliżyć. Kiedy jednak przekonali się, że być może są sobie pisani, odezwała się przeszłość. A wychodzące na jaw sekrety przekreśliły wszystko.

SŁOWO O BOHATERACH

Główna bohaterka powieści to Emilia, pomocna, ciepła, kochająca i wrażliwa dziewczyna. Zamieszkując z dziadkiem jest świadoma tego, że jej rodzice wcale jej nie chcieli. Podobnie z resztą, jak jej brata Roberta. Dziewczyna nie chce krzywdy innych, jest gotowa do poświęcenia, co z resztą dominuje jej życie. Nie potrafi zawalczyć o swoje szczęście. Jest jednak przyjacielska i ku swojemu zaskoczeniu jej cudowna dusza przyciąga innych. Tych, którzy chcą jej bliskości. Mikołaj to chłopak, który potrafi spojrzeć głębiej. Na pozór niczym się niewyróżniający, nie jest ani ciepłą kluchą, ani wybitnym bad boyem. Podoba się kobietom, choć los, podobnie jak Emilię, również go nie rozpieszcza. Zderzając się z sekretami nie do przełknięcia, co nieco go przerośnie. Czy popełni życiowy błąd? Czy naprawdę kocha Emilię?

CHCE TYLKO SŁYSZEĆ JEGO GŁOS

Powieść rozpoczyna się kulminacyjnym momentem, w którym dochodzi do katastrofy budowlanej. Główna bohaterka powieści, dzięki narracji pierwszoosobowej, zabiera czytelnika pośród swoje emocje, a jest ich ogrom. Wszak w obliczu śmierci człowiek czyni sobie rachunek sumienia, a ponoć przed oczami przelatuje mu cała przeszłość. I tak też zrobiła autorka, przeplotła losy Emilii tkwiącej pod gruzami z tym, co wydarzyło się kiedyś. Pierwszy kontakt z Mikołajem (którego perspektywa z kolei jest przedstawiona dzięki narracji trzecioosobowej), nieśmiałe podrygi uczuć prowadzące do czegoś głębszego. Miłość, ta prawdziwa, głęboka, bazująca na tym, co stabilne, na szczerości, uczciwości, na sferze mentalnej, jest spoiwem całej akcji, choć pojawia się tutaj parę istotnych wątków drugoplanowych. To nie jest namiętny romans, ale romantyczna książka przesiąknięta dramatami. Z bardzo sentymentalnym klimatem wyciskającym łzy. Naprawdę. Pojawiają się tutaj skomplikowane rodzinne więzy, tajemnice przeszłości, śmierć, nieszczęśliwe miłości. Michalina Kowolik nie boi się podejmowania trudnych tematów. Potrafi pisać pięknie, choć trochę specyficznie. Akcja przez dość długi czas jest dość stateczna po to, by na koniec jedno po drugim zmieniało się wszystko. Jak w kalejdoskopie. Zwrotów tutaj sporo, podobnie jak i elementów szokujących. Nieraz trudnych do przełknięcia.

PODSUMOWANIE

„Mów do mnie” to naprawdę piękna historia. Bardzo sentymentalna, naszpikowana emocjami i trudnymi momentami. Dramatyczna, gorzka, ale wciąż – jak wspomniałam – piękna. Jedna z tych, które po przeczytaniu wywołują reakcję, skłaniają do rozmyślania i do tego, by powiedzieć innym proste: „kocham” czy „dziękuję, że jesteś”. Wrażliwcy będą przy niej płakać, to na pewno. Raczej nie poprawi Wam humoru, nie wprawi w wesoły nastrój, ale da Wam coś zupełnie innego. Otworzy oczy na niektóre sprawy i na przemijający czas. Choć nie jest długa, mam wrażenie, że jak na książkę o miłości, na pewno wyróżnia się oryginalnością. Cieszę się, że wpadła w moje ręce.

„- To nie tłumaczy tego, co się stało.

Czasem jedna noc zmienia wszystko i niszczy wszystko, ale gdy z jednej nocy robi się kilka, to wtedy nie ma już ratunku.

Nas zniszczyło kilka […]”.

„Mów do mnie” to książka, którą bardzo trudno mi ocenić. Przede wszystkim, dlatego, że Michalina Kowolik ma bardzo przyjemne pióro, a tę historię przeczytałam niemal jednym tchem. A jednak skończyłam czytać ją z wrażeniem, że była mocno schematyczna i owiana zbyt wieloma tragediami, które następowały jedna po drugiej, tak że czytelnik (a przynajmniej ja) nie miał czasu na zastanowienie się i przepracowanie emocji razem z bohaterami. Spodobał mi się pomysł na fabułę, bo jest osadzona w dwóch płaszczyznach czasowych, ale mam też ogromny niedosyt. Myślę, że tak wiele zdarzeń zostało rozpisanych na zbyt niewielu kartkach. Ta historia miała ogromny potencjał na bycie znakomitą, ale oceniam ją tylko na dobrą. Zarówno Emilia, jak i Mikołaj to bohaterowie, którzy musieli zmierzyć się ze swoim życiem bardziej niż inni. Doświadczeni przez los, przez różne tragedie, czują i przeżywają bardziej każdą swoją emocję. Ich uczucie rozpaliło się niespodziewanie – może i od pierwszego wejrzenia, albo od drugiego – jednak szybko i z lekką nutką niepewności. Ich miłość jest burzliwa a jednak tak bardzo prawdziwa. Natomiast bardzo podobał mi się wątek przyjaźni, który łączył całą historię. „Mów do mnie” to zdecydowanie historia, która porusza i mimo wszystko wzruszyła mnie do łez. To piękna, ale bolesna powieść, która potrzebowałaby troszkę więcej rozwinięć, aby w pełni przebić się do mojego serca. Myślę jednak, że jest warta poznania.🙂

A co, jeśli masz ostatnią szansę, aby usłyszeć głos ukochanej osoby?

Te słowa sprawiły, że musiałam sięgnąć po najnowszą książkę Michaliny Kowalik. I powiem wam szczerze, że przesłane chusteczki w paczce są naprawdę potrzebne. Od pierwszych stron zaczęło mnie ściskać w żołądku i nie chciało przestać.

Emilia i Mikołaj 8 lat temu poznali sie. W ich znajomości zawsze było wiele niedomówień i tajemnic. Oboje wiele przeszli w życiu, a ich problemy z najbliższą rodziną zostawiły ślad w ich duszach. Podczas katastrofy budowlanej w której dziewczyna znajduje się pod gruzami, Emilia dzwoni do Mikołaja i postanawia powiedzieć mu co naprawdę czuje, bo może stracić życie.

Czy nie jest za późno na gre w otwarte karty?

Michalina Kowalik stworzyła delikatną, wrażliwą historię o miłości, ale nie zabrakło w niej bólu i cierpienia, oj nie. Ta historia jest naszpikowana bólem i cierpieniem. Serce bohaterki wytrzymało sporo, a moje pękało coraz bardziej i bardziej.

Bohaterowie od razu zdobyli moją sympatię. Emilka za bycie taką prawdziwą, wrażliwą na cierpienie innych. Mikołaj za tą tajemniczość i również wrażliwość na uczucia. Dobrych przyjaciół tej dwójki , czyli Igora i Katrinę pokochałam! Za szczerość, wsparcie i totalnie fajne poczucie humoru. I na koniec wspomnę o dziadku Emilki. Człowiek złoto. Chętnie wypiłabym z nim jakąś nalewkę! Jak widzicie bohaterowie mają w sobie to coś, mają też wady ale o nich wam nie wspomnę, sami odkryjcie co skrywają ich wnętrza.

Fabuła przedstawiona jest z "teraz" czyli momentu kiedy Emilka leży pod gruzami i z momentu kiedy ta dwójka się poznała i zaczęli do siebie coś czuć. Obie perspektywy są świetnie skonstruowane, trzymają w napięciu i ciągle mamy ochotę na więcej.

Ja tą książkę przeczytałam na raz. Nie mogłam się oderwać ani na chwilę. A ostatnie 60 stron czytałam z takimi łzami w oczach, że musiałam robić sobie przerwy. Co tu się wydarzyło?!?! Ciężko się pozbierać. Duży wątek obyczajowy połączony z rozterkami i trudnymi wyborami. Dawno nie czytałam czegoś równie emocjonującego i bardzo polecam tą pozycję. Skłoni do refleksji nad miłością, nad tym co ważne i można sobie popłakać do woli. Cudowna ale smutna! Jednak będę ją dobrze wspominać.