Mosiężny rak znika

„Mosiężny rak znika” Marty Wiktorii Trojanowskiej to książka, która z lekkością łączy elementy przygody, zagadki detektywistycznej i literackiej podróży w czasie. Autorka zaprasza czytelnika do Radomia sprzed stu lat, czyniąc z miasta nie tylko tło wydarzeń, lecz pełnoprawnego bohatera opowieści. To historia skierowana przede wszystkim do młodszych czytelników, ale jej urok, humor i dbałość o detale sprawiają, że także dorośli odnajdą w niej wiele przyjemności.

Główna bohaterka, Kasia, zupełnie przypadkowo trafia do dawnego Radomia. Motyw podróży w czasie nie jest tu jednak celem samym w sobie, lecz pretekstem do odkrywania historii, architektury i miejskich legend. Towarzyszący jej Piotrek to postać niezwykle sympatyczna – otwarty, naturalny i pozbawiony uprzedzeń. Fakt, że nie dziwią go ani koszulka z Pokemonami, ani nietypowe pytania Kasi, podkreśla ciepły, akceptujący ton całej książki i sprawia, że relacja bohaterów jest wiarygodna oraz pełna uroku.

Największą siłą powieści jest zagadka mosiężnego raka, która prowadzi bohaterów przez kolejne miejsca, tajemnice i nieoczywiste tropy. List z zagadką, zakaz kichania w starym kinie czy intrygujące żeliwne krasnale zakradające się do zegarmistrza brzmią absurdalnie, ale właśnie ten lekko przewrotny, momentami baśniowy klimat sprawia, że książkę czyta się z niesłabnącą ciekawością. Autorka umiejętnie balansuje między humorem a tajemnicą, nie przytłaczając młodego czytelnika nadmiarem informacji, a jednocześnie zachęcając go do uważnej obserwacji świata.

Na szczególne uznanie zasługuje warstwa edukacyjna książki. Trojanowska z wyczuciem przemyca wiedzę o dawnym Radomiu, jego architekturze i atmosferze minionej epoki. Detal architektoniczny, zapowiadany już w opisie, rzeczywiście odgrywa istotną rolę – budynki, kina, warsztaty i ulice żyją na kartach powieści, pobudzając wyobraźnię i ciekawość historyczną. To doskonały przykład literatury, która uczy nie wprost, lecz poprzez przygodę i emocje.

„Mosiężny rak znika” to książka lekka, pomysłowa i bardzo obrazowa. Spodoba się dzieciom lubiącym zagadki i tajemnice, ale także dorosłym, którzy cenią literaturę z lokalnym kolorytem i nutą nostalgii. To opowieść o odkrywaniu – nie tylko tajemnicy mosiężnego raka, lecz także przeszłości, która potrafi być zaskakująco bliska i fascynująca.

"Mosięzny rak znika" należy do literatury dziecięcej ,ale nic nie stoi na przeszkodzie by dorosli również sięgnęli po tę pozycję .

Ta niewielka objętościowo książeczka to wycieczka w przeszłość miasteczka Radomia ,gdzie co ciekawe, przedstawieni bohaterowie istnieli rzeczywiście a i uliczki pradawnego miasteczka do dnia dzisiaejszego istnieją,co prawda w zmienionej troszkę formie ale są.

Do Radomia z 1920 roku trafiamy za sprawą Kasi,która dzięki potarciu kartusza u jednego z żeliwnych krasnali-odbojów, przenosi się w przeszłość. Dziewczynka poznaje tu Piotrka,z którym będzie odkrywać tajemnicę zniknięcia mosiężnego raka .

Jak ta przygoda się skończy ?I czy dziewczynce uda sie powrócić do współczesnego świata ,tego dowiecie sie po lekturze.

Jest to książka idealna dla mieszkańców Radomia ale i nie tylko ,bo wszelkie ciekawostki związane z tym miasteczkiem są ciekawie wyeksponowane w ramki.Autorka naprawdę stworzyła ciekawą fabułę, wplatając w nią ciekawostki architektoniczne miasta. Dodatkowym smaczkiem są również zdjęcia architektoniczne Radomia.

Ja ze swojej storny bardzo polecam książkę Marty Wiktorii Trojanowskiej ,bo to wspaniała odskocznia od dorosłej literatury.

Kasia to mała dziewczynka, która odkrywa, że krasnale w mieście mają pewną tajemnicę.. I dzięki nim dziewczynka podróżuje w czasie .. trafia do Radomia, w czasy w których na świecie nie było jeszcze jej babci i za sprawą pewnego chłopca zaczyna poznawać dawne miasto, które choć te same to zupełnie inne.. Podróż w czasie to nie wszystko, dziewczynka wraz z Piotrem stara się odnaleźć zaginionego mosiężnego raka.. Co wyniknie z tej podróży? Czy ta zagadka zaginięcia zostanie rozwiązana dzięki tej odważnej i ciekawej świata dziewczynce? Musicie się przekonać sami! Wy, albo Wasze dzieci.

Ja przyznam szczerze, że sama bawiłam się wyśmienicie podczas lektury. Książka jest znakomicie wydana, jej detale niesamowicie przyciągają uwagę zarówno starszych jak i młodszych czytelników. W środku znajdziemy też ciekawostki nawiązujące do treści książki! Historia jest króciutka, ale jestem pewna, że za rok lub dwa wrócimy do tej lektury! I mam nadzieję, że wtedy już Wiki sama przeczyta tą historię bratu. 😍

Serdecznie polecam tą książkę, bo można też przybliżyć sobie architekturę Radomia, dla mnie to duży atut, bo nigdy nie byłam w tym mieście 🤭🤭🥰

„– (…) gdziekolwiek jest ten twój świat, chciałbym się w nim kiedyś znaleźć.

– To ten sam świat, Piotrze! Już wiem, że to ten sam świat!”

Radom w dwóch płaszczyznach czasowych: 1920 i 2020. Obecna ulica Żeromskiego, dawniej nazywająca się Lubelską. Restauracja Stanisława Wierzbickiego, zakład fotograficzny Goździckiego i Hotel de Rome z 1920 roku stają się areną niewiarygodnych wydarzeń. Ale zanim do nich dojdzie, zacznę od tego, że literatura dziecięca, to w ogóle nie mój target. Ani mnie to nie ciekawi, ani nie mam dzieci w dedykowanym wieku. Ponieważ biorę udział w wyzwaniu czytelniczym, którego jeden z punktów zakłada przeczytanie książki zawierającej w tytule mój znak zodiaku, powieść wybrałam właśnie z uwagi na obecność tego słowa. Szczerze mówiąc nie liczyłam na nic, sądziłam, że się przemęczę przez te raptem 180 stron i odhaczę kolejny punkt z listy. Nic bardziej mylnego. W pewnym momencie złapałam się na tym, że z zapartym tchem śledzę poczynania rezolutnych dziesięciolatków, zderzających swoje zupełnie inne światy w walce o odzyskanie mosiężnego raka. Rewelacyjne to było! Dosyć zawiła i misternie skonstruowana zagadka na miarę Sherlocka Holmesa, przepiękna architektura dawnej ulicy Lubelskiej ze szczególnym uwzględnieniem detali architektonicznych, trochę matematyki, logicznego myślenia i sprytu, i rak jest nasz… a raczej Kasi i Piotrka.

Dziesięcioletnia Kasia, za sprawą potarcia kartusza u jednego z żeliwnych krasnali-odbojów, przenosi się w przeszłość. W 1920 roku wszystko wygląda inaczej, inaczej wygląda też sama Kasia, która w szortach i koszulce z Pokemonami nijak nie pasuje do tamtych czasów. Dziewczynka trafia w sam środek sensacyjnej afery, która rozegrała się w upalny, lipcowy dzień 1920 r. Chcąc upokorzyć właściciela restauracji za stosowanie niekonwencjonalnych metod obsługi gości, ktoś ukradł/uprowadził mosiężnego raka zdobiącego wejście do jego słynnej restauracji. Opryszek zostawił list z zagadką, jak odzyskać zgubę. Kasia, razem z poznanym w 1920 r. chłopcem Piotrkiem podążają tropami z wiadomości.

Rany, ależ to była świetna historia! Mądra, wartościowa, pełna ciekawostek historycznych, z inteligentną zagadką i napisana świetnym, adekwatnym dla docelowej grupy wiekowej stylem i językiem. Powieść ukazująca przenikanie się teraźniejszości z przeszłością, wpływu przeszłości na obecne czasy, spuścizny historycznej i umiejętność dostrzegania pozornie bez znaczenia, acz istotnych detali. Wszak nie na darmo się mówi, że diabeł tkwi w szczegółach… Kasia i Piotrek mieli okazję przekonać się o tym na własnej skórze. Drobny błąd w obserwacjach i obliczeniach mógł zaprzepaścić całą ich misję.

Powieść ma też ciekawą konstrukcję. Wzięto w ramki ciekawostki i wyjaśnienia do niektórych zwrotów/słów/elementów fabuły, które w tekście opowieści zostały wyeksponowane wytłuszczonym drukiem. Coś w rodzaju przypisu wewnątrz właściwego zrębu powieści. Dodatkowym atutem jest zachowanie realiów z 1920 roku i oparcie opowieści o postaci rzeczywiście istniejące i działające w tamtym czasie w Radomiu. Wspomnę jeszcze, że w tekście pojawiają się reprodukcje i rysunki odzwierciadlające opisywane rzeczy.

Myślę, że powieść z powodzeniem mogą przeczytać również dorośli, a na pewno szczególnie docenią ją radomianie, znający swoje miasto i jego historię. Ja w Radomiu nigdy nie byłam, za całą ilustrację teraźniejszości „Żeromki” musiał mi wystarczyć widok z perspektywy Street View wujka Googla, ale historia w aranżacji Marty Wiktorii Trojanowskiej była wyśmienita.

Jeśli nie stronicie od powieści dla młodego czytelnika, jeśli szukacie mądrej, a jednocześnie niosącej określoną wartość pozycji w kategorii „literatura dziecięca”, to ta książka znakomicie wypełni lukę i dostarczy świetnej rozrywki.

👉Są takie powieści, które sprawiają, że wiek nie ma znaczenia. „Mosiężny Rak Znika” jest dedykowany dla młodzieży, ale uważam, że dorośli też mogą ją przeczytać. Cudowna historia o dziewczynce, która przenosi się w czasie o sto lat. Kasia, główna bohaterka przenosi się do dawnego Radomia i nie ma pojęcia co może ją tu czekać. Dziewczyna sądzi, że zna doskonalę swoje miasto, podróż nie okaże się dla niej za trudna, tak myśli Kasia. Jednak już na samym początku Kasi trudno się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Dziewczynka trafia na restauratora, któremu ukradli mosiężnego raka. Postanawia, że odszuka mosiężnego rak, pomimo że nie zna już tak dobrze swojego miasta. Może liczyć na pomoc chłopca Piotrka. Razem wyruszają na poszukiwanie raka, idą zgodnie z otrzymaną zagadką od Pana Wierzbickiego – restauratora. Autorka stworzyła historię prostą, a jednocześnie bardzo ciekawą. Dzięki zagadce, jaka została przedstawiona w książce możemy razem z bohaterami odbyć spacer po Radomiu. Odkrywamy niezwykłe dzieła architektury oraz jesteśmy świadkami, że wszystko się zmienia. Książka “Mosiężny Rak Znika “ wizualnie bardzo mi się spodobała. Detale i informacje dodatkowe sprawiają, że czytelnik poznaje ciekawostki nie tylko architektoniczne. Lekkość pióra Pani Marty Trojanowskiej powoduje, że książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Powiem Wam przy tej książce bawiłam się świetnie, sama bardzo chętnie wybiorę się na taki spacer, aby lepiej poznać miasto, w którym pracuje. Uważam, że takie lektury są potrzebne dla każdego.Powodują, że możemy się zatrzymać na chwilę, sprawiają, że zauważamy piękno, które nas otacza. Mosiężny Rak Znika to nie tylko książka, mogę powiedzieć, że jest to „mini” przewodnik po Radomiu.💚🦞