Monika

To moje drugie spotkanie z twórczością autorki, poprzednio czytałam książkę "Ela", która bardzo mi się podobała, dlatego postanowiłam ponownie sięgnąć po powieść autorki. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny co sprawia, że książkę czyta się naprawdę sprawnie i z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem. Ja pochłonęłam historię Moniki w jeden wieczór. Fabuła książki została w bardzo ciekawy sposób nakreślona, przemyślana i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie świetnie wykreowani, to postaci niezwykle prawdziwe, takie z którymi śmiało moglibyśmy się utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Na kartach powieści poznajemy historię tytułowej Moniki, mogłam dowiedzieć się co ta kobieta myśli, czuje, z czym się boryka, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Chociaż przyznaję, że nie zawsze w pełni zgadzałam się że światopoglądem kobiety. Autorka wystawiła Monikę na nie lada próbę i postawiła na jej drodze szereg przeciwności losu, które wywołują w Czytelniku natłok skrajnych emocji, skłaniając tym samym do głębszych przemyśleń nad własnym życiem i wyborami jakich dokonujemy. Autorka w swoich powieściach lubi i nie boi się poruszać życiowych i trudnych tematów, tym razem też tak było. "Monika" to emocjonująca, miejscami poruszająca i pełna życiowych mądrości i prawd historia, która wciąga od pierwszych stron! Miło spędziłam czas z tą książką i czekam już na kolejne powieści Eli! Polecam!

RECENZJA

🩰"MONIKA"🩰

AUTOR: Ela Downarowicz - strona autorska

Wydawnictwa Videograf SA

"-Nic w życiu nie jest proste. Każdy dzień stawia przed nami nowe wyzwania.

-.... i tylko od nas za­le­ży, czy jesteśmy w stanie im sprostać. Najważniejsze to walczyć.... wbrew przeciwnościom."

Czy można żyć na granicy pięknej baśni?

Czy platoniczne zauroczenie, w trudnych chwilach przynosi ukojenie?

Czym jest bezgraniczna miłość?

Monika to poruszająca, pełna wirujących emocji, trudnych tematów, trudnych wyborach i niekoniecznie słusznych, złych decyzji, depresji, przewrotnym losie, który pisze własne scenariusze, niespełnionej miłości historia, która jest niezwykle życiowa. Opowieść poruszy nie jednego czytelnika, wywoła niemałe emocje i w niektórych momentach zszokuje postępowaniem głównej bohaterki.

Opowieść o pogubionej kobiecie, która wplątała się w trójkąt uczuć napędzany adrenaliną, szaleństwem, pożądaniem a z drugiej strony stabilizacją, którą marzyła od lat.

Monika to opowieść o walce pomiędzy tym, co jest właściwe, a tym, co pożądane.

Autorka w ciekawy sposób pokazuje, co tak naprawdę liczy się i jest najważniejsze w życiu, aby przyjmować dary ofiarowane przez los bez oceny, zbędnych wahań i szukania odpowiedzi na dlaczego.

Pokazuje również, jacy ludzie potrafią być egoistami i nic innego się nie liczy, tylko ja i nikt więcej.

Autorka ma lekki i przyjemny styl, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie.

Pisarka umie pokazać i wywołać wiele emocji, zadać wiele pytań, na które musimy sobie odpowiedzieć i przemyśleć co tak naprawdę ważne jest w życiu.

Bohaterowie świetnie wykreowani, prawdziwi, pełni wad, a również empatyczni, z sercem na dłoni.

Główna bohaterka Monika okropnie mnie rozczarowała swoim postępowaniem. Strasznie irytująca, egoistyczna nie raz chętnie bym ją trzasła po głowie, a to, co chciała zrobić swojemu dziecku, do tej pory nie mogę pojąć. Ta postać wywoła niemałe emocje.

Moją ulubioną postacią, którą pokochałam, był Marek, który wpisał się do moich mężów książkowych. To facet, który zyska grono swoich wielbicieli, swoim postępowaniem. Uwielbiam go. Dzięki tej postaci zobaczymy czym, jest prawdziwa bezinteresowna miłość. Ten mężczyzna miał ogromne pokłady empatii i dobre serce.

"...niepożądanego etapu życia nie można wymazać z pamięci, nie da się cofnąć zegara i nagrywać wciąż od nowa poszczególnych scen. Życie to nie teatr z suflerem u boku i możliwością nieskończonej liczby powtórek...."

Monika Miler ma trzydzieści cztery lata, jest utalentowaną tancerką i choreografką, jest sławna, piękna, zdaje się, że ma wszystko. Samotna nigdy nie potrafiła zagrzać miejsca w dłuższym związku.

Była egoistką stawiająca na sie­bie, na początku to był zdrowy egoizm, z zakorzenionym szacunkiem, prawdą i uczciwością względem innych.

Wszystko jest do czasu, gdy na jej drodze staje dwóch mężczyzn, a ona wplątuje się w trójkąt uczuć napędzany adrenaliną, pożądaniem, wtedy nic nie będzie takie samo. Życie trzech osób, które los postanowił, ponownie złączyć zmieni się niewyobrażalnie.

Wpadła w wir, z którego nie widziała właściwej drogi wyjścia. Straciła poczucie, co jest dobre, a co złe. Pogmatwała sobie życie.

Kobieta zapomniała tylko, że los często pisze swoje własne scenariusze, niekoniecznie realizujące nasze plany i marzenia.

Staje na życiowym zakręcie, podejmując irracjonalne decyzje.

-Na którego mężczyznę będzie mogła liczyć?

-Czy niespełniona miłość może prowadzić do szaleństwa?

-Którego z mężczyzn wybierze Monika i czy będzie umieć wybrać, któregoś z nich?

-Czy Monika zaakceptuje swój los?

-Do czego posunie się zdesperowana kobieta?

-Jakim człowiekiem okaże się Maciej?

-Czy Marek zakończy relację, która niosła za sobą wyłącznie cierpienie?

-Kim stanie się Monika?

-Czy Monika dostanie drugą szansę?

Polecam.

Dziękuję bardzo wydawnictwu za egzemplarz do recenzji.

„Życie to ciągła premiera ze wszystkimi konsekwencjami popełnianych błędów.”.

O tym, jak przewrotny potrafi być los na własnej skórze przekonała się Monika. Niezwykle utalentowana tancerka i choreografka musicali miała niemal wszystko — sławę, pozycję oraz ustabilizowane życie. Uwielbiała błyszczeć. Kochała być w centrum uwagi. Żyła na własnych zasadach, do czasu, aż na jej drodze stanęli dwaj mężczyźni z przeszłości. Monika wpadła w wir kłamstw, których konsekwencje odczuje bardzo boleśnie. Zacierają się w niej wartości, którymi starała się dotychczas kierować. Mimo iż wiedziała, że lawirowanie między dwoma mężczyznami w końcu doprowadzi do konfrontacji, nic sobie z tego nie robiła. Żyła tym, co tu i teraz. Nie była jednak gotowa na to, co przygotował jej los…

Tak prawdziwej i życiowej książki nie czytałam już dawno.

Ela Downarowicz poruszyła wszystkie struny mojej duszy, wywołując tak silne emocje, że z pewnością nie zapomnę o tej książce bardzo długo.

Nie znalazłam nigdzie wzmianki o tym, by historia Moniki oparta była na faktach, ale czytało się to jak autentyczną opowieść.

Życie nie jest słodkie i kolorowe. Większość z nas mierzy się z wieloma problemami i staje przed trudnymi decyzjami, które nie zawsze muszą podobać się innym, ba, one czasem nie podobają się nawet nam samym.

Monika jest postacią kontrowersyjną wzbudzającą skrajne uczucia. I choć jest to bohaterka wykreowana według mnie znakomicie, to nie polubiłam jej. Sama jestem mamą i najbardziej bolało mnie jej podejście do macierzyństwa, do tej bogu ducha winnej, małej istotki, którą wydała na świat. Myślę, że autorka miała na celu pokazanie, iż nie każda kobieta ma w sobie rozwinięty instynkt macierzyński, co nie musi oznaczać od razu, że jest złym człowiekiem. Monika czuła, że nikt jej nie rozumie, że każdy wymaga, by była dobrą matką, nie zwracając uwagi na to czego ona chce. Bardzo szybko stan kobiety przerodził się w depresję, a ta z kolei stała się niebezpieczna dla niej, ale przede wszystkim dla dziecka.

Bolało mnie również to jak Monika potraktowała Marka, faceta, który nieba, by jej uchylił. Pomijając już fakt, że spotykając się z nim sypiała równocześnie z Maciejem, dla którego była jedynie zabawką, to jej zachowanie po wypadku Marka zszokowało mnie całkowicie. W ogóle się, nim nie przejęła, nie współczuła mu, a wręcz przeciwnie odrzuciła go jak popsutą, zniszczoną rzecz.

Czasem jest tak, że nie doceniamy tego, co mamy, szukając ciągle czegoś nowego. Monika miała dobre życie i cudownego faceta, ale czegoś jej w tym życiu brakowało. Może adrenaliny? Noże nowych doznań? W każdym razie zrozumiała swój błąd w momencie, gdy wszystko posypało się w drobny mak. Czy zdoła jeszcze naprawić swoje błędy? Czy osoby, które skrzywdziła najbardziej będą w stanie jej wybaczyć?

Kochani, jeżeli macie ochotę na niezwykle emocjonalną i realistyczną historię, która pozostawi was z głową pełną przemyśleń to gorąco zachęcam do czytania „Moniki”.

Kiedy zasiadam do lektury książki, zawsze towarzyszą mi dwie rzeczy: zakładka oraz samoprzylepne znaczniki do zaznaczania fragmentów tekstu. Czytałam książki, w których wklejałam ich naprawdę symboliczną ilość, ale „Monika”… . „Monika” przybrała na wadze i to zdecydowanie 😁.

„Życie to nie teatr z suflerem u boku i możliwością nieskończonej liczby powtórek. Życie to ciągła premiera ze wszystkimi konsekwencjami popełnionych błędów”.

Ten krótki fragment tekstu znajdziecie na blisko trzechsetnej stronie, a w moim odczuciu stanowi opis tej powieści i winien zająć honorowe miejsce na jednej z pierwszych kart. Ile razy przyszło Wam wypowiadać podobne? Ile razy poklepywaliście kogoś po plecach na znak wsparcia? Zastanawia mnie jednak pewna rzecz. Czy myśleliście kiedyś nad znaczeniem słów „konsekwencje popełnionych błędów”? Już samo „konsekwencje” nas odstrasza. Działa jak hamulec, który w sekundę po uruchomieniu z przerażającym piskiem zatrzymuje całe nasze życie. To mur, który budujemy z naszych obaw, lęków i gdybania. Jeśli jednak nie podejmiemy ryzyka, nie powinniśmy mieć do siebie pretensji, że utknęliśmy i jedyne, co nas teraz czeka to stagnacja.

Nikt lepiej nie przeżyje naszego życia niż my sami. Możemy liczyć na wskazówki, na słowa szeptane na ucho przez bardziej lub mniej życzliwe nam osoby, ale jednego powinniśmy być świadomi… to jest nasze życie i jeśli zacznie się walić czy palić, to grono szeptaczy uszczupli się w diametralnie szybkim tempie.

Na kogo tak naprawdę możemy liczyć?

Przeczytałam w kilku recenzjach, że czytelnicy nie polubili głównej bohaterki powieści. Osobiście, choć naprawdę rzadko mi się to zdarza i ja bardzo szybko wepchnęłam Monikę do szuflady „jędza – nie otwierać!”. I niby dokładnie wiem, co ją spotkało, czym się kierowała i na co liczyła, to jednak dokonałam wyboru i weszłam w buty innego z bohaterów. Zrobiłam coś, czego ona nie potrafiła… pomyślałam o tym, jak czuł się drugi człowiek. Moją złość potęgował fakt, że w przeciwieństwie do kobiety wiedziałam, że Marek to mężczyzna po przejściach. Choć, teraz kiedy to napisałam zastanawiam się czy tego nie wykasować, bo czy ta wiedza coś zmienia?

Tak naprawdę nic.

Monika chciała zjeść jabłko i mieć jabłko. Nie trzeba być przecież geniuszem, by wiedzieć, że tak się po prostu nie da. Miłosne zaślepienie odbiera nie tylko grunt pod nogami, ale i rozum. W przypadku Moniki tego drugiego zdecydowanie więcej (przepraszam Cię Moniko, ale to niestety prawda).

Życie pisze własne scenariusze i najtrudniejszym okazać się może występ na najważniejszej scenie, kiedy to będziesz musiała zatańczyć do nie swojej choreografii. Monika mistrzyni tańca poległa i to na całej linii. Pomyliła kroki, by z wielkim hukiem zaliczyć upadek i obić sobie nie tylko pośladki. Jeśli teraz miałby nastąpić koniec mojej recenzji, postawiłabym pytania: na ile był on bolesny? I czy udało jej się podnieść?

Wielokrotnie łapałam się na tym, że powtarzałam wciąż w głowie „należało jej się”, „dobrze jej tak”, „co za baba”. Jednak chwilę później przychodziła refleksja i miejsce złośliwości zajmowało jedno pytanie, „co ja bym zrobiła, będąc na jej miejscu?”.

Autorka potrafi poruszyć każdą strunę naszej duszy. Zmusić do zastanowienia się nad tym, co ważne i czy naprawdę każdy zasługuje na drugą… a nawet trzecią szansę? Kiedyś musimy zdjąć różowe okulary, choćby tylko po to, by je wyczyścić. U Moniki przez jakiś czas nie było widać na nich ani grama kurzu, ale przypadek sprawił, że zsunęły się jej z nosa. Później zadziałała czysta matematyka. Dodanie dwóch do dwóch okazało się bolesną lekcją. Jedną z tych, których nie można było odwołać.

Myśląc wciąż jeszcze matematycznie, to uśredniając zachowanie bohaterów, to nie wyglądałoby to źle. Jednak, życie to nie średnia. To indywidualizm, różnorodność i nieprzewidywalność. A powieść „Monika” to historia, która mogłaby wydarzyć się w naszym najbliższym otoczeniu. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że może po przeczytaniu tej książki wystarczy się dobrze rozejrzeć, by odszukać tę książkową bohaterkę. Myślenie tylko o sobie nie wnosi nic dobrego, wprost przeciwnie. Może być czymś, co wpędzi nas w kłopoty, z których wyjście może okazać się prawie niemożliwe. Tak… to moje „prawie” 😉. Jest ono pewnego rodzaju furtką, która daje nadzieje. Jest światełkiem świecącym w ciemnym tunelu, który zdaje się nie mieć końca. Tak, bo do tego można porównać depresję. To ona jest cichą bohaterką tej powieści. Monika niczym piłeczka pingpongowa wpadła do bębna maszyny losującej i była zdana tylko na los, a wiemy, jaki on jest nieprzewidywalny. Nikt nie lubi, kiedy ktoś lub coś decyduje o naszej przyszłości i wiadome jest, że ślepy los nie stanowi tu wyjątku. Dlatego podejmujemy ryzyko i decydujemy. Każde rozdroże wymusza na nas dokonanie wyboru. Nie można iść w prawo, idąc jednocześnie w lewo, a bezczynne stanie w miejscu niczego nie zmieni. I tu na scenie pojawiają się wspomniane wcześniej „konsekwencje”. Stają w linii prostej tuż za możliwościami i cierpliwie czekają.

Świadomość popełnionego błędu jest rzeczą najważniejszą, bo to ona pozwala nam na zreflektowanie się i podjęcie próby jego naprawienia.

„[…] każdy dół […], ma dno, od którego można się odbić!”.

Czyż może być coś bardziej krzepiącego niż te słowa?

Przyszło nam żyć w czasach, kiedy z ogromną łatwością przywykliśmy do szybkich rozwiązań. Dla znacznej części z nas coś przyjmuje barwę czarnego albo białego. Staliśmy się daltonistami. Nie potrafimy dostrzec niczego pomiędzy. Przestaliśmy się starać i rzadziej myślimy o innych. Niewystarczająco pracujemy nad związkami i wydaje nam się, że jak nie ta/ten to inna/inny. Tak, macie rację, myśląc, że przecież szkoda się męczyć, ale czy ten KTOŚ nie jest wart tego, by spróbować? Zwłaszcza ci, których powołujemy do życia.

Usiądźmy zatem w wiklinowym fotelu i zastanówmy się, czy nie jesteśmy zbyt samolubni? Czy w tym dbaniu o siebie, nie zapędziliśmy się zbytnio? Pamiętajmy, że życie płynie, a my choćbyśmy nie wiem, co czynili, to nie jesteśmy w stanie wybrać z niego tylko tego, co nam się podoba, co pasuje do naszego szczęśliwego żywota. Każdy element układanki ma swoje miejsce. Nie bójmy się wypowiadać na głos nawet najgorszych myśli. Zatrzymując je tylko dla siebie, jak mówi sam Marek, nie nadamy im wymiernego znaczenia. Nasze milczenie nie spowoduje, że problemy znikną niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Co prawda to doskonały przepis na zachowanie w tajemnicy nie do końca godnych naśladowania zachowań, ale może okazać się on początkiem końca. Drogą do samozagłady, a nie każdy ma przy sobie „Marka”.

Przepełnia mnie szczęście, że los okazał się łaskawy i postawił na mojej drodze ludzi, dzięki którym mogę poznać właśnie takie historie. ❤️Elu, obiecałam sobie, że napiszę Ci coś, o czym pomyślałam podczas lektury 😊. Czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, co by było, gdyby miejsce pióra w Twojej dłoni zajęłaby szpada Zorra? Zapewne nie 😉, pozwolisz, zatem, że Ci powiem… teraz „stałabym” (a może leżała gdzieś pod stopami innych oczekujących na pomoc) na samym końcu kolejki na przyjęcie na SOR. Co ja przeżyłam! Jakie emocje mną targały…

Dziękuję Ci za nie😘.

Kochani, jeśli szukacie powieści o prawdziwym życiu, poruszających ważne i trudne społeczne tematy. Jeśli czujecie, że przestajecie dostrzegać kolory Waszej codzienności. Czy w końcu, jeśli sięgacie po książki, które zostają w Was na dłużej niż do drugiego rozdziału kolejnej powieści… to „Aleksandra”, „Ela” i „Monika” są doskonałymi propozycjami czytelniczymi.

Nie czas na czekanie.

Czas na poznanie.

"Monika" Elżbieta Downarowicz

Wydawnictwo: Videograf

Premiera: 16.o2.2o23

Monika jest choreografką musicali. Wiedzie spokojne życie, zmienia się to gdy na jej drodze pojawia się spokojny Marek i rozrywkowy Maciej. Obaj mężczyźni pojawili się już kiedyś w jej przeszłości. Kobieta nie może zdecydować się którego mężczyznę wybrać. Sprawa komplikuje się gdy jeden z nich ulega wypadkowi na skutek czego zostaje oszpecony. A Monika dochodzi to takiego etapu w życiu w którym potrzebuje stabilizacji, jednak drugiemu mężczyźnie nie w głowie stały związek.

Którego mężczyznę wybierze Monika? A może to żaden z nich nie będzie chciał być z nią?

"Monika" to nie wątpliwie emocjonalna książka. To fabuła która porusza serce. Ja historią tytułowej bohaterki byłam oczarowana. Chociaż jej osoby zdecydowanie nie polubiłam. Moim zdanie myślała tylko o sobie i swoich przyjemnościach. Nie liczyła się z konsekwencjami swoich czynów. A do tego bawiła się uczuciami mężczyzn a w szczególności jednego. Nie zdziwiło mnie to, że z czasem wszyscy się od niej odwrócili.

Jednak gdy w jej życiu wydarzyło się coś co zaburzyło jej psychikę zaczęłam jej współczuć. I jej obecne zachowanie już nie raziło mnie tak w oczy. Jednak do końca książki nie poczułam do niej sympatii.

Jeśli chodzi o postacie męskie. To Maciej był dla mnie neutralny. Nikogo nie udawał i od początku jasno stawiał sprawe. Nie mogę powiedzieć, że go polubiłam ale też nie powiem, że go nie lubię.

Natomiast jeśli chodzi o Marka, to zdecydowanie był mój ulubieniec tej książki.

Ciepły, wrażliwy, i pomocny. Życie go nie oszczędzało a mimo to prz z cały czas pozostał sobą.

"Monika" to książka, która mnie zaskoczyła. Nie spodziewałam się po niej tak zaskakujących momentów. To nie jest też cukierkowa historia. Co prawda jest piękna jednak zawiera w sobie wiele bólu i cierpienia. Ja czytając tę książkę wielokrotnie się wzruszyłam. Dodam jeszcze, że autorka ma bardzo przyjemny styl pisania, książka sama się czyta. Z całego serca wam ją poleca. A za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu.