Monday nie przyjdzie

Lektura angażuje już od pierwszych stron. Od początku wiemy, że mamy do czynienia z tajemnicą, wielką niewiadomą, do której z każdym kolejnym zdaniem oczekujemy się zbliżyć. To bardzo napędza fabułę, trzyma napięcie i zachęca do dalszego pochłaniania opowieści — bo tak właśnie dzieje się przy tej książce. Duże natężenie emocji, trudnych przeżyć, bólu, zagubienia i niesprawiedliwości dotkliwie oddziałują na czytelnika.

Tutaj ważną rolę odgrywa dawkowanie nam historii w kilku liniach czasowych. Czasem bywa to dość chaotyczne, ale pod koniec już wiadomo, czemu Autorka przedstawiła to właśnie w ten sposób, a nie inaczej. Docelowo — ten zabieg wypada tu genialnie.

To ten typ książki, przy której wiele aspektów przez długi czas pozostaje dla nas niejasnych, ale z biegiem czasu, a może lepiej kartek, elementy układanki zaczynają do siebie pasować. Po lekturze wszystko nabiera głębszego sensu.

Już po kilku rozdziałach wyczułam, że czyta mi się to zupełnie inaczej niż „Dorosłą”. Przy tamtej książce płynęłam z każdym zdaniem, tutaj było mi trochę trudniej. Nie wiem, czy to ze względu na inne tłumaczenie czy po prostu kompletnie odmienną dynamikę. Niemniej ta książka trafiła do mnie z większym impetem.

Po lekturze w mojej głowie dalej panuje sztorm. Historia Monday odbiera mowę. Takie coś trudno jakkolwiek skomentować. Uderza w czytelnika w przerażający sposób. Jak? JAK?!

Początkowo nie wiadomo, co myśleć, a dochodzi do tego mocna warstwa emocjonalna. To trzeba w sobie przetrawić.

O nowej powieści Tiffany D. Jackson wiedziałam niewiele. Opisu jakoś za bardzo nie zapamiętałam i przed sięgnięciem po ten tytuł w sumie sama nie wiedziałam czego dokładnie się spodziewać. Czy to będzie trudna historia? Czy będzie happy end? Czy będzie to opowieść, która szczególnie zapadnie mi w pamięci? Nie znałam odpowiedzi na te pytania. Podobnie jak bohaterka tej książki - Claudia - nie wiedziałam nic i tylko w napięciu czekałam na rozwój sytuacji.

Słyszałam też nieustające brzęczenie...

Może dzięki temu ta powieść... ROZWALIŁA MNIE EMOCJONALNIE. Rozwaliła mi serce, mój umysł i czytając ją nie wiedziałam jak mam z tym natłokiem emocji sobie poradzić. Można by powiedzieć, że "Monday nie przyjdzie" to książka, która dotkliwie boli i pozostawia czytelnika w osłupieniu. Ale to jak się czułam podążając razem z Claudią w poszukiwaniu najlepszej przyjaciółki... Tego nie można aż ująć słowami. Jak to możliwe, że praktycznie nikt nie zauważył, że ona zniknęła? Dlaczego tylko Claudia była przejęta jej losem?

Gdy czytałam zakończenie... aż nie wierzyłam w to co czytam. Nie przypuszczałam, że ta książka będzie tak mocna i tak przerażająca. Na pewno na długo zapamiętam ten tytuł.

Jeśli tak jak ja, lubicie być pokiereszowani przez książki - przeczytajcie "Monday nie przyjdzie". Ale ostrzegałam Was! 🤯

,,Gdyby tata był kolorem, byłby zielony jak las(...) Gdyby Michael był kolorem, byłby brązowy jak kora(...) Razem tworzą drzewo (...) Drzewo życia, gdy otacza mnie śmierć."

Ta książka Kochani jest mocno naszpikowana emocjami, wielkimi emocjami. Nie jest łatwą pozycją. Od początku czujemy tajemniczy, przeszywający ból unoszący się w powietrzu, ale nie wiemy jeszcze czym jest spowodowany. Możemy się jedynie domyślać, że wydarzyło się coś strasznego. Autorka idealnie strona za stroną buduje napięcie.

Claudia była bardzo zawzięta przyjaciółką, która za wszelką cenę chciała dowiedzieć się, co stało się z Monday. Zaskoczeniem było to, że dziewczyna zniknęła, a nikt jej nie szukał. W książce mamy przeskoki czasowe, które informują nas co działo się z Monday przed jej zaginięciem. Czasami możemy stracić rachubę czasu i pomyśleć, gdzie tu logika. Jednak na końcu wszystko skleja się w całość. Pozycja porusza trudne tematy takie jak rasizm, przemoc, zwraca uwagę na obowiązki szkoły i innych placówek, które nie zawsze są dobrze wykonywane, a czasami wręcz zaniedbywane.

Książka pełna bólu. Zostawia przestrzeń do refleksji nad wieloma ważnymi sprawami. Zakończenie mną wstrząsnęło. Mogę nawet powiedzieć, że po prostu się popłakałam.Ta książka na pewno zostanie na długo w mojej pamięci. Nie spodziewałam się po niej takich emocji. Zostawiła w moim sercu pustkę.

Recenzja

[współpraca barterowa @weneedyabooks ]

“- Bo nigdy nieprzestałaś jej szukać. Nigdy”

Książka pokazuje, że zaginięcie nastolatki może nikogo nie interesować. Jedyną osobą, która przejęła się zniknięciem Monday była jej przyjaciółka, Claudia. Dziewczyny po wakacjach miały zacząć ósmą klasę, a potem pójść do wymarzonego liceum. Niestety wszystkie plany zostają zburzone, gdy Monday nie pojawia się w szkole i nikt nie chce powiedzieć, gdzie ona jest. Claudia jest zdana sama na siebie. Mierzy się z prześladowaniem ze strony rówieśników. W dodatku ma przeczucie, że hej przyjaciółce stało się coś złego, lecz nikt z dorosłych nie słucha jej i nie interweniuje w tej sprawie. Mieszanka tak intensywna, doprawiona genialnymi dialogami. Historia ujawnia mroczną stronę szkoły, w której obawy zgłaszane przez pracowników pozostają bez odpowiedzi, bez jakiegokolwiek działania. Opowiada o walce dziewczyny z wadliwym systemem. O przemocy domowej, rasizmie i homofobii. Wreszcie o morderstwie. Porusza więc bardzo ciężkie tematy. Podczas tej lektury cały czas miałam takie przeczucie, że coś jest nie tak. Przewracałam kolejne kartki najszybciej jak się dało, śledziłam wzrokiem tekst, a mój mózg pracował na wyższych obrotach próbując odkryć tajemnicę zniknięcia Monday. Nie mogłam oderwać się od tej książki, ponieważ czułam, że już za chwilę, za momencik poznam prawdę. I ją poznałam. A to wstrząsnęło mną bardziej niż się spodziewałam. Jak myślę o tej historii, to wstrząsa mną dreszcz. Była tak druzgocąca, mroczna i przykra, że dowiadując się prawdy łzy szkliły mi się w oczach i nadal nie mogę się uspokoić po lekturze. Przez tę książkę budzi się we mnie taka niemoc, wściekłość i współczucie, a moje serce raz po raz kruszy się na coraz mniejsze kawałeczki, kiedy uświadamiam sobie kolejne aspekty sprawy Monday. Pióro autora niezwykle przypadło mi do gustu! Jest bardzo przyjemne i lekkie, bardzo szybko czyta się treść i totalnie jesteśmy wciągnięci w tą historię przez co nie chcemy odkładać jej na później. Przepadłam dla tej historii, dla tych bohaterów i dla tej fabuły, która gołym okiem widać, że została dopracowana i dopięta na ostatni guzik.

“Gdyby Monday była kolorem, byłaby czerwonym. Wyrazista, zachwycająca, pełna życia; nie dało się jej przeoczyć. Wciąż w centrum uwagi, jak trzaskający ogień. Widziałam tak dużo czerwonego, że nie odznaczyły się na nim żadne flagi.”

Książka porusza trudne tematy, smutne, zmusza do refleksji, wręcz rozdziera serce. Jest to historia, przy której nie zaznamy przyjemności, ale nie oznacza to, że nie powinna zostać przeczytana. Wręcz przeciwnie, jest przeznaczona dla wszystkich już nastoletnich odbiorców, zastrzeżony jest wiek +16 ze względu na treść. Ukazuje obojętność jakiej najczęściej doświadczają dzieci przez najbliższe otoczenie.

Podczas czytania tej książki często miałam ściśnięty żołądek.

Dwie przyjaciółki. Jedna nagle znika. A druga wydaje się być jedyną osobą, która w ogóle się tym przejmuje. 💔

Claudia robi wszystko, by odnaleźć Monday. Wypytuje ludzi, odwiedza dom przyjaciółki, zaczepia jej rodzeństwo. Wielokrotnie zwraca uwagę dorosłym osobom, że coś jest nie tak. Nie tylko rodzicom, ale też nauczycielom czy nawet bibliotekarce. Po okruszkach dochodzi do prawdy, a prawda okazuje się wstrząsająca. 🥺

I muszę przyznać, że momentami nie potrafiłam się odnaleźć w linii czasowej (przed przed, przed, po), ale później to wszystko zrozumiałam i aż mam ochotę przeczytać jeszcze raz. Kiedyś na pewno to zrobię. ❤️

Przejmująca, jednocześnie bolesna i piękna książka.

O wielkiej przyjaźni, ale też o wielkiej przemocy, biedzie i znakach, których często nie zauważamy, a są tuż przed nami.

Tego co stało się Monday można było uniknąć.

Potem niestety było już za późno.

Ach, no i bardzo rozczuliły mnie nawiązania Claudii do kolorów, którymi widziała dane osoby! 🙈

Bardzo Wam polecam.

Nie zawiedziecie się.

Ale nie bierzcie jej na wakacje, bo będziecie płakać na plaży. 😭😂