Moja wina,twoja wina

"Muzyka jest ciszą między nutami." Claude Debussy

Długo zwlekałam z sięgnięciem po tę książkę, jedną z propozycji czytelniczych autorki ("Wielkie kłamstewka") rewelacyjnie mi się czytało, pochłonęła mnie całkowicie, natomiast inna ("A teraz śpij") nie zrobiła już na mnie tak niezwykłego wrażenia, okazała się lekką i przyjemną lekturą, ale na rozgrzewkę przed bardziej wciągającą. Ciekawa byłam zatem powieści "Moja wina twoja wina", bałam się ewentualnego rozczarowania, jak się okazało, w dużej części niepotrzebnie. Powieść bardzo rozbudowana, mnóstwo dialogów, wiele informacji, które choć ciekawie szkicują tło, tworzą klimat, pomagając głębiej wczuć się w losy bohaterów, to jednak w pewnym momencie następuje przesyt detalami marginalnymi z punktu widzenia scenariusza zdarzeń. Jestem przekonana, że przybliżana historia zyskałaby, gdyby wykluczyć niektóre opisy, podkręciłoby to dynamikę akcji. Niemniej nie można książce odmówić frapująco zaplecionej intrygi, ciekawie sportretowanych postaci, skłonienia czytelnika do przemyśleń, stawiana pytań odnoszących się do moralnych dylematów, a tego właśnie oczekujemy.

Spotkanie przyjaciół, sąsiadów i dzieci na spontanicznie zorganizowanym grillu nieoczekiwanie przyjmuje ciemne barwy, padają słowa, które nie powinny paść, wysuwana jest prośba, która mocno zaskakuje, wykonywane są gesty, które później wywołują wyrzuty sumienia. Jednak wszystko niby mieści się w kategoriach zdrowego rozsądku, poczucia smaku, przywiązania i obowiązku, lecz mocno balansuje na granicy lekceważenia uczuć, zaniedbania powinności, nadmiernego egoizmu czy wręcz wyrachowania. Incydenty, które miały miejsce na imprezie zmieniły życie jej uczestników, odsłoniły słabe strony wzajemnych relacji, uwypukliły wady charakterów, naświetliły prawdziwe intencje bliskich wydawałoby się sobie osób. Zajmująco śledzi się rozwój akcji, dokonuje interpretacji postaw bohaterów, dociera do prawdziwych źródeł postaw i zachowań. I spirala nakręcającego się poczucia winy, dźwigania ciężaru odpowiedzialności, bolesnej nielojalności, licznych tajemnic, niedopowiedzeń i kłamstw. Czy na wszystko w życiu trzeba patrzeć przez pryzmat winy, kary i naprawiania błędów? Jak daleko posuniemy się, aby udowodnić przyjaźń? Ile możemy czerpać z czyjeś dobroci i zaufania?

[Adres usunięty]

Pierwszą powieścią od Liane Moriarty, którą przeczytałam były "Wielkie kłamstewka". Siadając do lektury nie spodziewałam się tak dobrej, przejmującej i emocjonującej lektury. Dlatego postanowiłam kontynuować swoją przygodę z twórczością autorki i przetestować jej najnowszą książkę.

Lubię w książkach tej autorki ten dreszcz niepewności. Wiem, że fabuła uparcie dąży do jednego, zaskakującego finału, ale mnogość wątków skutecznie odwraca moją uwagę. To wielki atut w rękach Liane Moriarty, ponieważ nie gubi się w tym co robi a jedynie szczegółowo dopracowuje każdą kolejną scenę oraz wprowadza życiowych, pełnowymiarowych bohaterów. Tworzy to wszystko z pasją i zapałem, przystępnie dla każdego czytelnika dzięki czemu - mimo świadomości, że fabuła to wielkie wydarzenie, czytelnik nie gubi się w akcji czy nie ma problemu z rozróżnieniem postaci.

Podobnie jak w "Wielkich kłamstewkach" fabuła rozpoczyna się od nic nie zwiastującego spotkania tragedii. Na wspólnym grillu spotykają się przyjaciele o różnych statusach - rodzina z dziećmi i ta, która nie może mieć własnego potomstwa oraz rozwodnik spotykający się obecnie z byłą striptizerką. Trzy na pierwszy rzut oka zwykłe pary. A jednak, jedno spotkanie wywróciło życie wszystkich do góry nogami i postawiło pod znakiem zapytania wieloletnią przyjaźń. Co wydarzyło się tego dnia i dlaczego nikt nie chce o tym mówić?

Znowu w tle pojawia się zbrodnia, tajemnica i sekrety do rozwiązania. To - nie ma co ukrywać - przepis na doskonałą powieść, w której fabule szybko można się odnaleźć. Także tym razem autorka pokazała swój talent od najlepszej strony tworząc zawiły labirynt przypuszczań i podejrzeń. Pod lupę śmiało można brać zachowanie wszystkich bohaterów i tłumaczyć sobie kto może być winnym a kto tylko ofiarą. Jednak sprawa wcale nie jest taka prosta, a najlepiej wie to sam czytelnik po zaskakującym finale.

Uwielbiam Liane Moriarty za jej szczerość w stosunku do swoich bohaterów. Składa na ich ręce nie tylko życie, ale i problemy współczesnego świata. Szybko można polubić postacie i utożsamić się z ich problemami, bo są to życiowe nawiązania do tego, co boli nast najbardziej - rozwody, rodzinne tragedie, bezpłodność czy trauma. Autorka w otwarty sposób ukazuje ludzi w prawdziwym świetle, bez owijania w bawełnę i przykrywania trudnych chwil pozorami. "Moja wina, twoja wina" to kolejny, zaskakująco ludzki obraz emocji i wydarzeń kierowanych przez zrządzenie losu, w którym choć poszukujemy winnego, nie zawsze musi się ON znaleźć. Autorka w fenomenalny sposób odkrywa przed czytelnikiem portret psychologiczny swoich bohaterów i udowadnia, że w życiu wszystko ma swoją cenę. Książka napisana z pomysłem i stylem lekkim, obrazowym oraz jednocześnie nacechowanym prawdziwymi emocjami jest doskonałym przykładem na to, że w Liane Moriarty drzemie ogromny talent.

To zupełnie inne Sydney w Australii które znam z pocztówek. Bo wydawało się że tam deszcz nigdy nie pada. Owszem, pada. Dużo deszczu i dużo myśli. A zaczęło się to wszystko w jedno normalne, niedzielne popołudnie. Wtedy to do Vida i Tiffany przybyli na grilla Clementine i Sam z dziećmi oraz Erika i Oliver. To miał być zwyczajne niewielkie przyjęcie. Ot tak, trochę jedzenia, trochę alkoholu i morze ploteczek. Jednak to normalne popołudnie zapamiętali do końca życia bo na tym grillu wydarzyła się tragedia. Z dobrym zakończenie ale jednak nigdy już nic nie było tak jak przed tymi wydarzeniami. Liane Moriarty pisząc „Moja wina, twoja wina” na szczęście nie zatrzymała się na samej tragedii tylko na przeżyciach grupki znajomych. I tak Clementine zaczęła jeździć po domach kultury i bibliotekach z odczytem co wydarzyło się w to niedzielne popołudnie. Sam nie może wybaczyć przede wszystkim sobie że zamiast pilnować dzieci to ON bawił się z Tiffany. Erika nie może zrozumieć dlaczego wszystko sprzysięgło się przeciwko niej – ma matkę-zbieraczkę, nie może zajść w ciążę i dodatkowo musiała chronić dziecko przyjaciółki. A Dakota, dziecko Vida, ma straszne wyrzuty sumienia. Wszyscy z tego grilla obwinają siebie i innych, pojawiają się retrospekcje, co by było gdyby… świetnie napisana, mocna, wciągająca książka. Absolutnie jestem na tak. Polecam „Moja wina, twoja wina” Liane Moriarty.