Mój Torin

TEKST ZAWIERA SPOILERY

Ta cała sytuacja z braćmi Kline jest zagmatwana i dziwna. Nie wiem, co powinna robić, myśleć ani czuć. Nie wiem nawet, dlaczego tutaj jestem.*

Dla większości z nas mówienie i okazywanie emocji jest czymś normalnym. Wyrzucamy z siebie słowo za słowem, wyrażamy swoje uczucia. Śmiejemy się bądź wkurzamy i to dla nas naturalne. Są jednak osoby, którym to nie wychodzi i nawet krótkie „nie” jest dla nich ogromnym wysiłkiem. I nie dlatego, że brakuje im inteligencji, tylko coś ich blokuje, są więźniami własnego umysłu – myślą, czują i rozumieją, ale nie potrafią się porozumieć.

Casey nie miała łatwego życia. Porzucona jako niemowlak, z przypięta łatką „kokainowa Casey”, bo matka była ćpunką. Nie trafiła do kochającej rodziny, tylko co chwilę była przenoszona z jednej rodziny zastępczej do drugiej. Nierozumiana, nieakceptowana, pozostawiona sobie. Dziewczyna odlicza dni do osiemnastych urodzin, by móc wyjechać gdzieś daleko i zacząć od nowa. Jednak tuż przed uzyskaniem pełnoletności zjawia się ktoś, kto obiecuje jej, co tylko zechce oraz troskę i miłość. Musi tylko zaufać i udać się z zupełnie obcym człowiekiem do nieznanego miejsca. To brzmi jak bajka, a Casey dawno przestała w nie wierzyć… jednak zgadza się na ten krok.

Ostatnia z nowości wydawnictwa NieZwykłe bardzo mnie zaciekawiła swoim opisem i gdy tylko Mój Torin trafił w moje ręce, zabrałam się za jego czytanie. Teraz zaś cały czas zerkam na książkę i czuję taki mętlik w głowie, że nie mam pojęcia, czy chcę ją chwalić, czy też po całości skrytykować.

Ja (Torin): Nie wiem, jak kochać.

Tyler: Miłość nie jest czymś, co możesz kontrolować. Kontroluje ciebie. Napełnia cię i infekuje każdą część was, dopóki wszystko, co możecie zrobić, to żyć i oddychać w każdej sekundzie każdego dnia.

Ja: Brzmi jak choroba.

Tyler: Miłość to lekarstwo.*

Pamiętacie cytat z początku recenzji? On idealnie opisuje, co w tej chwili czuję. Totalny chaos i niepewność, w którym kierunku patrzeć i jak opisać, co mi siedzi w głowie. K. Webster stworzyła historię, która jest dość niecodzienna i wiele jej aspektów może wzbudzać mocno mieszane uczucia, wręcz kontrowersyjne, które zmieniają się tak szybko, że trudno je sobie przyswoić i uporządkować. Autorka z jednej strony pokazuje, jak łatwo ludzie oceniają, skreślają na straty tych, którzy inaczej patrzą na świat i potrzebują pomocy. Jacy okrutni potrafią być, gdy ktoś jest inny. Pokazuje też, jak istotne jest poczucie bycia ważnym dla kogoś i akceptowanym takim, jakim się jest. Zagłębiła się w umysł osoby ze spektrum autyzmu, pokazała jego walkę ze swoim ciałem.

Z drugiej strony… wolność Casey odebrałam jako kupienie jej od obecnego opiekuna i przekupienie jej samej czym tylko chce, na co sama zainteresowana się zgadza. To jeszcze byłabym w stanie przełknąć. Ale gwałtu już nie mogę. Nie, gdy dokonuje go osoba chora. To… sama nie wiem jak mam to określić. Torin nie jest głupi, wiedział, co robi i wielokrotnie potrafił odejść, a tu nagle się stało i bohaterka jeszcze to zaakceptowała, została, chciała więcej… No to dla mnie było za wiele i nic już nie było w stanie uratować tej historii w moich oczach. Myślę, że Mój Torin miał być książką z przesłaniem, ale autorce to nie wyszło.

Co mogę napisać o bohaterach? Najbardziej fascynujący był Torin, to inteligentny facet, który myśli, czuje i przeżywa, jak my, ale jest więźniem swojego ciała i chyba trochę umysłu. Jest skomplikowany, nieprzewidywalny i gwałtowny, ale zaradny, w jakim stopniu może. Tyler to taka dobra dusza, która, chociaż może chcieć dobrze, to przez brak czasu postępuje źle. Casey… mnie irytowała. Naprawdę, nie rozumiem, jak można być tak łatwowiernym i pozwolić na to, by wyrządzona krzywda została zapomniana, by się z tego cieszyć i układać sobie życie w tak patologicznej relacji. I nie mówię tu o chorobie, bo uważam, że każdy ma prawo do szczęścia. Tylko czemu tak? Czy nie można było inaczej?

Muszę przyznać, że dawno nie pisało mi się tak trudno opinii. Mój Torin od początku mnie zaciekawił i byłam ciekawa, jaką drogą pójdzie K. Webster. Niestety im więcej stron było za mną, tym więcej było rzeczy, które mi zgrzytały i wzbudzały mój automatyczny sprzeciw. Chciałam poznać zakończenie i jednocześnie miałam ochotę porzucić czytanie i nie wracać do tej powieści. Dostrzegam plusy tego tytułu, ale nie mogę nie napisać, że jest ON krzywdzący. Pokazuje naiwność, toksyczne relacje oraz stawia w złym świetle osoby zmagające się ze spektrum autyzmu.

Szczerze? Nie wiem, czy się cieszę, że Mój Torin trafił w moje ręce. Wiem na pewno, że nie będę go polecać, bo decyzję o jego przeczytaniu musicie podjąć sami…

Nie ma dwóch takich samych osób. I to właśnie jest w nas najpiękniejsze. Różnorodność jest niesamowita. Zaakceptujcie takich, którzy nie są tacy jak wy, bo każda osoba ma coś do zaoferowania.*

Dzień dobry chciałabym zaprosić do przeczytania mojej recenzji książki „ Mój Torin autorstwa K. Webster.

Casey jest niespełna osiemnastoletnią dziewczyną która nie ma łatwo w życiu. Jej matka narkomanka porzucona ją jako niemowlę w żłobku na pastwę losu. Tak zaczyna, się jej życie w różnych rodzinach zastępczych niestety często zmienia, rodziny przez to, że jest odmieńcem. Jest, ciężkim dzieckiem stwierdzono, u niej ADHD przez co jest niespokojna i ma stany lekowe. Jest przekazywana z rąk do rąk niechciana i niekochana postanawia, że gdy skończy, 18 lat ucieknie zacznie nowe życie. Pewnego razu na jej drodze staje Tyler przystojny trzydziestodwuletni mężczyzna, który ma brata Torina obaj posiadają dość spory majątek. Proponuje dziewczynie pewną propozycję, na którą niechętnie przystaje.

Ta książka zapewnia wiele emocji i wzruszeń ukazuje, z czym zmagają się osoby, które są, chore jak są traktowane przez innych. Ta historia jest, bardzo realistyczna autorka postarała się napisać i ukazać innych świat osoby z chorobą ADHD. Nie zabraknie również walki o miłość i akceptacje, której szuka główna bohaterka. Ta historia na długo zostanie w moim sercu. Osobiście polecam tę książkę wywarła na mnie dużo emocji na pewno powrócę do tej książki.

Książka, która wciąga od pierwszych stron, zaskakuje, wywołuje skrajne emocje. Nie można jej odłożyć, zostawić samej sobie...

Casey to prawie osiemnastoletnia dziewczyna, nic jej w życiu nie przyszło łatwo, zawsze miała pod górkę. Jest córką narkomanki, porzuconą w niemowlęctwie na pastwę losu. Trafia do kolejnych domów zastępczych, nigdzie nie może zagrzać dłużej miejsca. Jest trudnym dzieckiem, zdiagnozowano u niej ADHD i stany lękowe. Przekazywana z rąk do rąk, jak niepotrzebną, niekochana rzecz, postanawia, że po skończeniu osiemnastu lat poszuka swojego miejsca na ziemi i będzie szczęśliwa. W pewnym momencie na jej drodze staje Tyler - trzydziestodwuletni przystojny mężczyzna. Jest ON wraz z bratem Torinem posiadaczem fortuny. Składa dziewczynie pewną propozycję, na którą ona z wahaniem i dużą niepewnością przystaje. Co wyniknie z tej znajomości? Ona jedna, a ich dwóch. Cóż, tego co autorka nam zaserwowała kompletnie się nie spodziewałam.

Niebanalna historia, której akcja mknie do przodu i wciąż zaskakuje. Styl autorki bardzo lekki, płynny, czytało się rewelacyjnie. Autorka porusza trudne, mocne problemy, od których nie można uciec, ani ich zostawić, stanowią sedno opowieści. Nietuzinkowi bohaterowie, bardzo dobrze i ciekawie wykreowani. Ich osobowości mocno poplątane, zmagają się z zaburzeniami z którymi trudno funkcjonować w "normalnym" społeczeństwie. Nic dla nich nie jest łatwe i proste.

Torin to bardzo zagadkowy młody człowiek, o bardzo skomplikowanej osobowości, ma autyzm wysokofunkcjonujący. Żyje w swoim świecie, jest bardzo inteligentny, ma niesamowitą zdolność zapamiętywania i przyswajania informacji. Ciężko go tak od razu polubić, jego zachowanie budzi strach, przerażenie, zdziwienie, niezrozumienie. Ten fascynujący facet uwięziony jest we własnym ciele, nikt oprócz brata tak naprawdę go nie zna. Większość traktuje go jak osobę, która powinna przebywa w odosobnieniu.

Pełna niespodzianek, niesamowita opowieść o szukaniu własnego miejsca na ziemi, o potrzebie obecności drugiej osoby. Przesiąknięta bólem, niemocą, wewnętrznymi rozterkami, na które nie ma jednoznacznych odpowiedzi. O braku akceptacji, samotności, odrzuceniu. Choroba, śmierć najbliższych, strach, zagubienie, nieudolni terapeuci. Miłość, namiętność, pożądanie. Pełna tajemnic, dziwnych, niezrozumiałych sytuacji. Wszystko na koniec zostaje klarownie wyjaśnione, tworzy rewelacyjną, wciągającą całość, od której ciężko było mi się oderwać. Zakończenie bardzo mi się podobało, wywołało mój szczery uśmiech i zadowolenie. Polecam :) Tatiasza i jej książki :)

Podoba mi się to, że autorki „romansideł” i erotyków coraz częściej otwarcie piszą o tym, że świat nie jest idealny i w naszym otoczeniu funkcjonują osoby, które walczą z różnymi chorobami. K. Webster w książce „Mój Torin” poszła nawet o krok dalej i wszystkie swoje postacie naznaczyła, jakimś schorzeniami. Życie tych bohaterów jest dalekie od ideału, a mimo to są oni szczęśliwi. Właśnie ich walka z przeciwnościami losu, chwyciła mnie za serce i rozwaliła mnie psychicznie.

Powiem Wam szczerze, że gdy przeczytałam kilka pierwszych rozdziałów tej powieści, to wydawało mi się, że są one napisane bez ładu i składu. Jednak, z każdą kolejną stroną, ta historia nabierała dla mnie większego sensu. Cieszę się, że nie tak szybko skreśliłam tę powieść, bo po jej lekturze mogę stwierdzić, że bym tego żałowała. Jestem absolutnie zachwycona tą historią i uważam, że wiele osób powinno ją przeczytać.

Nie spodziewałam się, że K. Webster opisze tyle cierpienia i bólu, akurat w tej jednej powieści. Po przeczytaniu książki „Mój Torin” mogę jednoznacznie stwierdzić, że nie jest ona napisana dla ludzi, którzy są bardzo uczuciowi i wrażliwi.

W książce „Mój Torin” K. Webster wykreowała trzy postacie, które posiadają bardzo ciekawe i niepowtarzalne osobowości. Mają one wiele zalet, ale również wiele wad, a ich niepowtarzalne dziwactwa powodują, że lubi się je jeszcze bardziej. Każdy z tych bohaterów ma odmienny charakter, jednak razem tworzą idealną harmonię, ponieważ doskonale się wzajemnie uzupełniają.

„Mój Torin", to opowieść o odmienności, braku akceptacji i walce o szczęście w świecie, który próbuje wmówić bohaterom, że na nie nie zasługują. Piękna i odważna opowieść o tym, że „inny” nie znaczy „gorszy”, że każdemu należy dać szansę i spróbować go zrozumieć, bo choć nie wszyscy jesteśmy tacy sami, dzielimy jednakowe emocje. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona fabułą książki i cieszę się, że miałam okazję przeczytać tą wyjątkową, wzruszającą i ważną opowieść. Jeśli szukacie historii innej niż wszystkie, koniecznie musicie poznać Torina. Jestem pewna, że pokochacie go równie mocno, co ja.

Czasami nie wystarczy patrzyć, by widzieć. Czasami nie wystarczy słuchać, by słyszeć. Czasami potrzeba zrozumienia dla drugiego człowieka bez oceniania i założeń.

Znana z ekscytującej serii Laleczki K. Webster zaskoczyła mnie swoją najnowszą propozycją. Wcześniej otrzymałam bardzo mroczną, klimatyczną opowieść z niebezpieczeństwem w tle. Obecnie "Mój Torin" to całkowite przeciwieństwo tego jak postrzegałam twórczość autorki. Na podstawie baśniowej historii Webster opisała historię bardziej realną niż można by przypuszczać, opartą na życiowych doświadczeniach i pełną mądrości. Jedynym jej minusem wydaje się być zdecydowanie zbyt krótka ilość stron.

Mnóstwo emocji pojawiło się w tej powieści, wzruszeń, oczekiwań, chwil z przyspieszonym biciem serca. Wszystko przez realność zarówno bohaterów jak i samej akcji, która - takie odniosłam wrażenie - żyła na moich oczach, nabierała pełnowymiarowych kształtów i śmiało mogłaby odnaleźć swoje miejsce gdzieś w prawdziwym świecie. Zasługą zalet tej książki jest podjęty temat - ludzka choroba, wciąż pozostawiająca poczucie niezrozumienia. Autyzm, ADHD, zamykanie się we własnym świecie w tej książce otrzymało rolę jednego z głównych bohaterów i pozwoliły inaczej spojrzeć nie tylko na bohaterów zmagających się z takimi problemami, ale i ludzi którzy nas otaczają w prawdziwym życiu.

Nie dziwi mnie fakt, że za granicą ta powieść podbija serca. To silna, niezależna lektura, która mimo swojej niewielkiej liczby stron potrafi wejść w głąb czytelnika i na jedna znaczącą chwilę odwrócić jego uwagę od codzienności. Opowiada o losach trójki bohaterów, Casey, Tylera i Torina, którzy bardzo szybko łapią emocjonalny kontakt z czytelnikiem i zapraszają go w głąb swojej przejmującej historii. Dziewczyna porzucona w dzieciństwie przez matkę narkomankę nie potrafiła znaleźć miejsca w żadnym z zastępczych domów. Nikt nie rozumiał jej nadpobudliwości, nikt nawet nie próbował wyjaśnić problemu. Terapia nie przynosiła skutków a Casey marzyła wyłącznie o tym, by po osiągnięciu pełnoletności żyć na własną rękę. Jednak wtedy spotkała na swojej drodze Tylera, który zaproponował jej wszystko co tylko zapragnie. Pod warunkiem, że nigdy nie opuści jego rodziny.

Zagadkowa akcja nabiera tempa, strony praktycznie przerzucają się same a emocje raz za razem zmieniają swoje barwy, by zaskakiwać, bawić, rozśmieszać i - oczywiście - wzruszać. Nie miłość króluje na pierwszym palnie a przynajmniej nie ta romantyczna. Webster postawiła na zrozumienie dla drugiego człowieka, wplotła w poznanie Casey i Torina wiele bezsilności, początkowego braku rozumienia, niemalże frustracji prowadzącej w końcu do odnalezienia spokoju i poczucia, że każdy zasługuje na chwilę uwagi i ludzkiego ciepła.

Mogłabym zachwycać się nad "Mój Torin" naprawdę długo, ale prościej będzie od razu zagonić Was do lektury. Nie zwlekajcie, nie myślcie za długo - ta książka zasługuje na każdą uwagę. To nie jest kolejny banalny romans, który ma zamydlić nam oczy i pozostać w pamięci jedynie przez krótki czas. To książka, która za każdym razem nauczy nas czegoś nowego i nigdy się nie znudzi. Jestem zachwycona historią i kreacją bohaterów, którzy stali mi się bliżsi niż mogłam przypuszczać.

WYJĄTKOWA TRÓJKA POD JEDNYM DACHEM

K. Webster postawiła w swojej powieści na bardzo oryginalne i nieschematyczne postaci. Każda z nich to zbitka atrakcyjnych cech prowokujących do nieprzewidywalnych sytuacji. Jest Casey, dziewczyna, która nigdy nie miała okazji zasmakować prawdziwej miłości. Z jednej strony bezpośrednia i potrafiąca wyprowadzić z równowagi, z drugiej czuła, cierpliwa i gotowa na wyzwania szykowane przez los. A tych zdaje się nie brakować. Jest Tyler, mężczyzna, który ma swoje ukryte powody ratowania brata. Serdeczny, ciepły, coraz mocniej uświadamiający sobie fakt, że Casey zaczyna go pociągać. I jest Torin, zamknięty w sobie, nieobliczalny, momentami dziki, a jednak niegroźny. Niepotrafiący okazać uczuć czy sklecić zdania, choć płynnie i bystrze wypowiadający się w sposób pisemny. Jak tych troje poradzi sobie pod jednym dachem? Powiem tylko jedno. Mix wrażeń gwarantowany.

EMOCJE

„Mój Torin” to skomplikowana historia o ludziach mocno doświadczonych przez los, a jeszcze tak wiele czeka ich wyzwań. Bardzo dynamiczna jeśli chodzi o tempo akcji, wielowymiarowa, często gorzka. Pomimo momentów przynoszących nadzieję, pozbawiona zbędnej słodyczy. A jednak całość czyta się z rozkoszą, zaciśniętym sercem, ale niemożnością przerwania. Emocji tutaj tyle, że mogłyby wywołać potężne trzęsienie ziemi. Ciężko kogoś oceniać, a budzących wątpliwości sytuacji nie brakuje. Tak, jak na pewno nie brakuje wielu podjętych i wiarygodnie opracowanych przez autorkę wątków.

KILKA WĄTKÓW, CZYLI SŁOWO NA TEMAT AKCJI

Jest miłosna relacja rozwijająca się pomiędzy Casey, a Torinem. Ale także budząca do działania serce Tylera. Jest braterskie oddanie, pojawia się temat porzuconego dziecka i matki narkomanki, jest w końcu wychodzące nieustannie na pierwszy plan zachowanie tytułowego bohatera, który nie należy do osób zwyczajnych, normalnie funkcjonujących w świecie. Autorka postawiła na elementy zaskoczenia i punkty zwrotne, których wymieniać na pewno nie będę, żeby nie zepsuć Wam przyjemności osobistego odkrywania treści.

PODSUMOWANIE

Wyważona, oryginalna, emocjonująca historia jest kolejnym potwierdzeniem tego, że wydawnictwo NieZwykłe funduje swoim czytelnikom tylko to, co najlepsze. O poszczególnych plusach książki zdążyłam się już rozpisać, więc teraz, w podsumowaniu powiem tylko tyle, że „Mój Torin” to powieść dla każdego czytelnika gotowego na głębię wrażeń i romantyczną, ale bolesną opowieść o tym, że miłość bywa ponad wszystkim. Nawet, jeśli ma do przebycia wycieńczającą drogę.

[Adres usunięty]

„Mój Torin” to powieść przejmująco piękna z cudowną historią, która, jak wiem, pozostanie ze mną na zawsze. Ta książka jest fantastycznie napisana. Tempo jest idealne. Fabuła była wciągająca i sprawiła, że porwała mnie od pierwszej strony. To było bolesne. To było słodkie. To było pełne nadziei.

Opis tej historii nie ujawnia zbyt wiele i jestem za to wdzięczna, ponieważ ślepe wchodzenie w tę historię zdawało się tylko wzmacniać moją przyjemność. Pokochałam to, że fabuła i przepływ historii były bez zarzutu. „Mój Torin” była tak niezwykłą historią miłosną i niepodobną do niczego, co przeczytałam do tej pory. To było smutne i bolesne, ale także piękne i inspirujące.

Casey Doe została porzucona przez matkę uzależnioną od narkotyków, w rezultacie czego dziewczynka przyszła na ten świat uzależniona od tych samych narkotyków, które jej matka zażywała w ciąży. Casey została wychowana przez system, przenosząc się z domu zastępczego do kolejnego domu zastępczego i nigdy tak naprawdę nie rozumiejąc pojęcia rodziny, miłości i ciepła. Casey odlicza dni, aż osiągnie wiek osiemnastu lat, kiedy będzie mogła spakować wszystkie swoje doczesne dobra, które mieszczą się w małym plecaku i zostawić swoje dawne życie i rozpocząć je na nowo.

Casey czuła się niekochana, niechciana, a szczęście było dla niej tylko marzeniem, którego nigdy nie miałby okazji doświadczyć. Urodzona już jako uzależniona od kokainy i porzucona. Jaką szansę miała biedna Casey na tym świecie?

Tak jest, dopóki zamożny mężczyzna o smutnych oczach i pięknym uśmiechu pozwoli oderwać się Casey od rozpaczy, którą żyje każdego dnia. On da jej wszystko, czego pragnie jej serce, w zamian za jedno, jej obecność w życiu Tylera i Torina Kline. Nie powiem nic więcej o Torinie, gdyż jest postacią którą sami musicie poznać. To spotkanie odegra ogromną rolę w przyszłości Caseya i właśnie w tym miejscu historia wznosi się, a ty wyruszysz w piękną magiczną podróż, która sprawi, że znajdziesz się w jej szponach, dopóki nie przeczytasz ostatniego słowa.

K. Webster pokazuje nam tak wiele stron ludzi chorych i pokręconych, mrocznych i dziwnych, ale ta książka nie była podobna do tego, czego zwykle od niej oczekujemy, to było po prostu takie wyjątkowe, unikalne i piękne, powieść ta jest bardzo emocjonalna, wprowadziła mnie w pełen wrażeń świat.

„Mój Torin” pochwycił moją duszę, porwał każdą moją myśl, manipulował i zmiażdżył moje serce, ponieważ dosłownie zapierał dech w piersiach. To moja pierwsza książka tej autorki i na pewno nie ostatnia. Polecam z całego serca. Naprawdę warto zarwać nockę dla tej wyjątkowej historii.

Nigdy wcześniej nie czytałam książek K. Webster, jakoś żadna z książek nie wpadła mi w dłonie, jednak „Mój Torin”, odkąd go dostrzegłam wiedziałam, że to będzie historia, która będzie miała w sobie głębie. Przeczytałam opis i postanowiłam zaproponować objęcie ją patronatem, udało się i mam okazję pokazać Wam wszystko, co chciała przekazać autorka w historii Casey, Tylera i Torina. Dziewczyna, która nie miała w życiu niczego, nawet własnej tożsamości, za sprawą chwili, pewnego wydarzenia, które mogło okazać się jedną z wielu nieznaczących wspomnień, które giną w ciągu dnia, zyskała wszystko. W życiu nie ma nic za darmo, więc w czym tkwi haczyk? Co straci Casey? Czy to co zyska będzie tego warte? Kim jest Casey i co ją spotkało?

„Dzieci matek uzależnionych od narkotyków rodzą się z tym samym uzależnieniem. Niewiele ważą, mają małe głowy, a kilka dni po porodzie przechodzą głód narkotykowy. Trzęsą się i płaczą bez końca. Są nieszczęśliwe”.

Od dnia swoich narodzin Casey miała ciężkie życie, jako niemowlę została podrzucona w miejscowym kościele, w zimową noc, tą historię znali wszyscy, zadbały o to lokalne gazety. Podrzucana między rodzinami zastępczymi nie marzy o niczym tak, jak o tym, by w końcu mieć osiemnaście lat i się usamodzielnić, zacząć żyć na własny rachunek z dala od ludzi, którymi może nie tyle gardzi, ale gdzieś w środku się boi. Odrzucona, skrzywdzona nauczyła się samowystarczalności, pomimo ADHD i byciem dzieckiem narkomanki, urodziła się uzależniona. Była niekochaną istotą, z której zakpił los, a mimo wszystko była pełna życia i wyróżniała się na tle szarych i zbyt zapatrzonych w siebie obywateli. Nienawidzi przedstawiać się Doe, więc przybrała nazwisko White, uważa, że pasuje do dziecka przykrytego czystym śniegiem. Pewnego dnia przypadkowo natknęła się na mężczyznę o głębokimi i intensywnym spojrzeniu brązowych oczu, jakie kiedykolwiek widziała, który sięgnął po tą samą monetę na brudnej ziemi. Mogłoby się wydawać, że nic w tym nadzwyczajnego, dziewczyna obeszła się smakiem, a pieniądz pozostał własnością tego mężczyzny, chociaż wyciągnął do niej dłoń, w której moneta błyszczała, był poza zasięgiem Casey, odjeżdżała samochodem ze swoim opiekunem.

„ Nikt nie chciał zaadoptować kogoś takiego jak ja. Nikt nie chciał dziecka, które ryczało całymi dniami. Dziecka, którego nikt nie mógł uszczęśliwić”.

Dziewczyna uczęszczała na terapię, której, jak twierdzi nie potrzebowała, miała swój plan na przyszłość, a gderanie kobiety na nic się nie przydawało. Uważała to za stratę czasu i energii. Nawet nie przypuszczała, że wracając niego zwróci na siebie uwagę, kogoś, kto odmieni jej życie. Niechciana i niekochana, w końcu odzyskała wolność. Tego samego dnia w jej domu pojawia się mężczyzna, który płaci opiekunowi nie małe pieniądze, aby móc zabrać Casey do siebie. Zastanawiacie się dlaczego?

„– Idziesz ze mną do domu – oznajmia cicho, a ja widzę w jego brązowych oczach smutek, który ściska moje serce.

– Dlaczego? – pytam, wyrywając się z objęć Guya. – Gdzie jest Lola? – Moja kuratorka zawsze jest obecna, gdy zmieniam miejsce zamieszkania.

– Lola na wszystko zezwoliła – odpowiada Guy, ale ja wiem, że kłamie”.

Kim jest człowiek, który chce zabrać Casey? Tyler Kline to odnoszący sukcesy człowiek biznesu jest opiekuńczy, bardzo kocha miłością bezwarunkową swojego brata. Mężczyzna obiecuje zaopiekować się nią, nakarmić, nawet ogrzać oraz zaoferować wszystko, o czym kiedykolwiek marzyła. Zabiera na zakupy, aby w końcu kupić jej ciepłe ubrania, nie jedną, czy dwie bluzy, ale wszystkie jakie posiada sklep. Jest jeszcze coś, taki maleńki haczyk, musi dzielić dom nie tylko z nim, ale także z wspomnianym dwudziestopięcioletnim bratem. Torin jest w pewien sposób wyjątkowy, niezrozumiany, inny, nieakceptowany i jest całkowicie zauroczony Casey.

„ – Nazywam się Casey White, a nie Casey Doe – wyrzucam z siebie. Czuję, jak gorące łzy napływają mi do oczu.

Tyler podchodzi jeszcze bliżej, nie zdejmując dłoni z mojego barku. Jest ode mnie o wiele wyższy. Poza tym ładnie pachnie.

– To nazwisko podoba mi się bardziej – szepcze. – Proszę, chodź ze mną. Dam ci wszystko, czego pragniesz”.

Tyler Kline mieszka w prawdziwym zamku, który jest przepiękny, jednak nie ma okien, co wyjaśnia dziewczynie, aby czuła się tam pewnie. Ma nadzieję, że dziewczyna zapewni Torinowi towarzystwo, w sposób, jaki chłopak tego zapragnie. Nie jest jasno określone, na co choruje Torin, ale jest tutaj przedstawiony temat autyzmu, takiej dość zaawansowanej jego odmiany. Chłopak nie mówi, nigdy się nie uśmiecha, aspekt psychologiczny w książce jest mocno zaakcentowany. Jak się potoczą losy tej trójki? Czy Casey zniknie z ich życia na dobre? Czy zaufa Taylerowi na tyle, że zostanie na dłużej? Czy poczuje się jak w domu?

Książkę „Mój Torin” można określić, jako romans psychologiczny, autorka nie bała się podjąć tematów trudnych, chodzi tutaj nie tylko o ADHD, ale także o autyzm. Czytałam to historię przepełniona emocjami, chociaż nie jestem specjalistką od tych zaburzeń spotykam się z dziećmi, które są nimi dotknięte. Poradzenie sobie z emocjami dla nich nigdy nie będzie proste, w przypadku zdrowej osoby też nie należy to do najłatwiejszych, więc, co musi czuć dziecko, które nie rozumie, co się z nim dzieje? Starałam się wczuć w postać Torina, nie mówić, nie potrafić wyrwać się z tego „jego własnego świata”, w którym wydaje się być zamknięty, a do którego tylko ona ma klucz, jego Casey. Ta opowieść była niesamowita, oszałamiająca, hipnotyzująca, a przede wszystkim godna przeczytania.

„Mój Torin” to taka piękna, porywająca serce i inspirująca historia o duszach, które odkryły miłość w niekonwencjonalny sposób, ale bezwarunkowy. Jest przesiąknięta emocjami i niesprawiedliwością życia, ale co ważniejsze, nie ma znaczenia, czy nasze szczęście nie mieści się w granicach tego, czego oczekują od nas inni. Ta książka sposób się tym, którzy chcą przeżyć niezapomnianą podróż i zakończyć ją silniejszymi. K. Webster dała czytelnikom wgląd w umysł kogoś w ciężkim spektrum autyzmu, ukazując jego wewnętrzne zmagania i trudności. „Mój Torin” to bolesna, otwierająca oczy i fascynująca powieść do przeczytania, którą szczerze polecam.

Czasami, braknie nam słów, aby wyrazić jakieś emocje, kogoś o coś zapytać czy ze zdziwienia, ale co gdy chce się coś powiedzieć , a się nie potrafi tego zrobić ? Słowa gotują się wewnątrz ciebie, a nie potrafisz wydać z siebie głosu ?

„Dwaj książęta.

Jeden zamek.

Umar łam i wylądowałam w niebie dla księżniczek.”

Trzech głównych bohaterów, gdzie każdy z nich wnosi coś do tej historii.

Dziewczyna i dwóch mężczyzn.

Przypadek ? Nie ma przypadków. W tej opowieści nic nie dzieje się przypadkowo.

Casey jest dziewczyną, z narzuconą przez społeczeństwo maską. Została porzucona przez matkę ćpunkę i przez lata przekazywana z jednej rodziny zastępczej do drugiej. Aż przed niej osiemnastymi urodzinami pojawia się ktoś, kto obiecuje jej piękne, dostatnie życie. Marzenie niejednego człowieka, prawda ? Ale to jest zbyt magiczne, żeby mogło okazać się prawdziwe, a Casey już dawno przestała wierzyć w bajki i rycerza który ją uratuje.

Tayler i Torin, dwaj bracia, którzy pragną zatroszczyć się o Casey. Dwaj bracia, którzy coś do niej czują. Coś ich do niej pociąga.

Tayler ten starszy, który jest troskliwym, opiekuńczym i spokojnym mężczyzną. Torin natomiast jest całkowitym jego przeciwieństwem. Gwałtowny, niepotrafiący okazywać żadnych emocji oraz uczuć, zamknięty w swoim świecie mężczyzna. Poniekąd dwa różniące się od siebie żywioły, a jednak mają wspólny mianownik i jest nim Casey.

„Ta cała sytuacja z braćmi Kline jest zagmatwana i dziwna. Nie wiem, co powinna robić, myśleć ani czuć. Nie wiem nawet, dlaczego tutaj jestem.”

Cała akcja co tutaj istotne, nie jest całkowicie zmyślona, a tak jak podkreśliła to autorka na początku jest oparta o badania. Jest to przede wszystkim emocjonalna, zagłębiająca w różne zakamarki historia choroby, walki z nią oraz rodząca się pomiędzy tym wszystkim miłością, która dla niektórych może wydawać się chorobą.

„Miłość brzmi jak choroba. Nie miłość to lek.”

„Mój Torin” jest historią piękną, wzruszającą i chwytającą za serce. Z tej książki płynie piękny przekaz, który powinien nam uświadomić, że jeżeli ludzie milczą, to nie znaczy, że nie mają nam nic do powiedzenia. Miłość zakrada się do naszego serca w ciszy i dopiero potem mogą wystąpić głośne wybuchy. Pomimo tego, że człowiek jest chory to nie znaczy, że nie może ułożyć sobie życia i być szczęśliwym, tylko musi się odważyć i wyjść ze swojej skorupy.

„Nie ma dwóch takich samych osób. i to właśnie jest w nas najpiękniejsze. różnorodność jest niesamowita. zaakceptujcie takich, którzy nie są tacy jak wy, bo każda osoba ma coś do zaoferowania.”

Polecam i zachęcam do sięgnięcia po te arcydzieło literackie. Znajdziecie tutaj cały wachlarz emocji i doznań, jakich dawno nie było wam dane przeżyć.