DC Powieść graficzna 13+ Raven. Młodzi Tytani. Tom 1

Jako 14 latka gorąco polecam. Piękne obrazki, komiks się szybko czyta i historia jest bardzo wciągająca tylko jedyny minus jest taki, że rozwinęła się dopiero pod koniec.

Według mnie powinna trwać kilka stron dłużej. Czekam na kolejne części z tej serii

Jak byłam młodsza, to uwielbiałam oglądać Młodych Tytanów, a moją ulubioną postacią była właśnie Raven. Dlatego właśnie jak zobaczyłam komiks poświęcony tej postaci, to nie mogłam przejść obok niego obojętnie. Mimo, że skierowany jest do trochę młodszych czytelników, to jakoś specjalnie mi to nie przeszkadzało. Taki staruch jak ja też może mieć frajdę z takich rzeczy.

Historia opowiada o Rachel Roth, która w wyniku wypadku traci mamę oraz pamięć. Po tym zdarzeniu przeprowadza się do Nowego Orleanu, gdzie próbuję dojść do siebie i wrócić do względnej normalności. Jednak przeszłość powoli powraca i dziewczyna będzie w końcu musiała się z nią zmierzyć.

Sam komiks czyta się bardzo szybko, tak z resztą jak każdą powieść graficzną. Na ogromny plus należy zaliczyć śliczne rysunki oraz ich fioletową kolorystykę. Dzięki niej można było bardziej wczuć się w postać Raven i otaczającą ją rzeczywistość. Co więcej, tworzyła ona naprawdę świetny klimat.

Jeśli chodzi o minusy, to niestety nie podobało mi się, że akcja rozkręciła się dopiero na sam koniec historii. Przez większość czasu było dla mnie za spokojnie. Zdecydowanie można było dodać kilka stron do komiksu i dopełnić opowieść o jakiś mały zwrot akcji. Również pozwoliłoby to na głębsze wejście w świat Raven i lepsze jej poznanie, bo choć fioletowa kolorystyka robiła naprawdę dobrą robotę, to jednak nie udało mi się jakoś specjalnie związać z główną bohaterką. To może oczywiście wynikać z różnicy wieku między mną, a dziewczyną oraz tego, że jest to lektura dla trochę młodszych czytelników.

Poza tym, to ogólnie "Młodzi tytani. Raven" byli przyjemnym doświadczeniem. Miło spędziłam z nimi czas i cieszę się, że w końcu mogłam zabrać się za jakiś komiks, bo dawno żadnego nie czytałam. Chętnie jeszcze coś przeczytam z tej serii.

Ocena: 7.5/10

Tytułowa Raven to nastolatka, która po wypadku, w którym zginęła jej przybrana matka, doświadcza amnezji. Bardzo przeżywa fakt, że nie pamięta kim jest, a w dodatku zdarzają jej się dziwne sytuacje. Słyszy tajemniczy głos, poznaje myśli i uczucia przypadkowych osób oraz jej własne pragnienia ziszczają się naprawdę. Z każdą stroną robi się coraz bardziej tajemniczo i niebezpiecznie.

"Młodzi Tytani. Raven" to bardzo przyjemny w odbiorze komiks o młodzieży dla młodzieży. Gdybym czytała go w czasach własnego liceum, to z pewnością główna bohaterka stałaby mi się bliska. Nie znam niestety tej części uniwersum DC, żeby móc porównać tę wersję z poprzednimi.

Podobała mi się kreska oraz zabawa kolorami. Niektóre strony są przytłumione, w odcieniach szarości, prawie surowe i czarno-białe, a tylko postać Raven zawsze zachowuje swoje barwy. Na początku nie wiedziałam, od czego to zależy, ale widziałam, że jeden z recenzentów zasugerował, że to może być wyraz mocy bohaterki. Poziom jej empatii odzwierciedlałyby właśnie kolory ilustracji. Ciekawy zabieg, nie spodziewałabym się tego.

Mogę w zasadzie wymienić tylko jeden minus. W pewnym momencie (na etapie szkolnego balu) akcja według mnie pogalopowała zbyt szybko. Na jednej stronie Raven jest szczęśliwa, na kolejnej już rozpacza, trochę ciężko mi było za tym nadążyć. Kilka kadrów więcej załatwiłoby ten problem.

Lektura była na tyle wciągająca, że mam ochotę poznać ciąg dalszy. Polecam fanom komiksów superbohaterskich, a zwłaszcza nastolatkom. Poruszone tu zostało parę ważnych kwestii takich jak akceptacja samego siebie, radzenie sobie z emocjami, nowa przyjaźń, rodzące się zaufanie, także myślę, że te tematy będą najbliższe właśnie takiej grupie wiekowej.

PS: koniecznie wyszukajcie instagramowe konto rysownika Gabriela Picolo, jest tam mnóstwo pięknych grafik jego autorstwa. To świetne uzupełnienie historii dla czytelników, którzy mają już lekturę komiksu za sobą, a osoby dalej zastanawiające się, być może zdecydują się jednak sięgnąć po ten tytuł.

Raven zawsze była tą postacią z uniwersum DC, którą lubiłam najbardziej. Wiele lat temu mogłam non stop oglądać na kanale Cartoon Network Młodych Tytanów i wierzcie mi, ogromnie żałuję, że potem pojawiła się tylko wersja Młodzi Tytani Akcja! Ten pierwszy serial animowany zdecydowanie miał lepszy klimat, lepszą grafikę, lepszą historię. Jednak sentyment to sentyment. Potem pojawił się serial na platformie Netflix, ale zdecydowanie nie przypadł mi do gustu – zwłaszcza przedstawienie Raven jako małej, zagubionej dziewczynki. Jednak i tak śmiało sprawdzam każdą formę, czy to serial, czy komiks, które nawiązują do jej postaci. I tak właśnie w moje ręce wpadła bestsellerowa powieść graficzna Raven autorstwa Kami Garci.

Chociaż nie mogę się nazwać zagorzałą fanką komiksów, to jednak czasami dla typowego rozluźnienia zdarza mi się po nie sięgnąć. Wybieram jednak tylko te, które prezentują historie lubianych przeze mnie postaci. W tym przypadku mamy do czynienia z siedemnastoletnią Raven, która wskutek wypadku doznaje amnezji, nie pamięta, kim jest, skąd pochodzi i totalnie nie rozumie tych dziwnych rzeczy, które się z nią dzieją. Nie jest jednak bojącą się własnego cienia dziewczynką, bowiem chwilami pojawiają się w jej zachowaniu przebłyski demonicznej strony jej charakteru. Fakt, że jest nieco zdezorientowana nowym otoczeniem i pojawiającymi się w jej głowie myślami, ale jednak śmiało stawiła im czoła.

Bardzo spodobało mi się wprowadzenie tutaj motywu kapłanek voodoo i duchów loa – w sumie z tym chyba do tej pory nie miałam do czynienia, jeżeli chodzi o postać Raven. Właściwie pojawia się wiele interpretacji jej historii, ja jednak najbardziej lubię tę, w której jej matka jest kapłanką z innego wymiaru. Ogromnie ucieszył mnie również moment, w których na grafikach dostrzegłam Trigona! Tak, wiem, że to czarny charakter, ale jednak przepadam za jego motywem. Podobnie jak i za motywem Slade’a, który także się tutaj pojawia. To właśnie takie sentymenty, bowiem ta dwójka odgrywała istotną rolę w serialu animowanym.

Strona graficzna, za którą odpowiadał Gabriel Picolo, jest naprawdę świetna i bardzo przyjemna dla oka. Raven wygląda tutaj na mega śliczną dziewczynę, Trigon iście demonicznie, Slade jak zawodowiec, kapłanki voodoo doskonale. Niektóre rysunki były naprawdę urzekające i sprawiły, że aż piszczałam z zachwytu. A fabuła? W sumie taka nieco typowa – próba odnalezienia się w nowym miejscu, nastoletnie miłości, licealne problemy. To takie tło dla rzeczy bardziej istotnych – czyli dla chwil, w których Raven walczy sama ze sobą, próbuje zagłuszyć swoje myśli i zrozumieć swoje moce i umiejętności. Generalnie czyta się to całkiem przyjemnie.

Chociaż wciąż moją ulubioną historią Rachel Roth pozostaje ta z dawnego serialu Cartoon Network, to sentyment wziął górę i naprawdę się cieszę, że ta powieść graficzna trafiła w moje ręce. Wszyscy fani Młodych Tytanów zapewne skuszą się na tę pozycję i to całkiem słusznie – bo bycie fanem ma to do siebie, że sięga się po każdą twórczość związaną z ulubionymi postaciami. Genialne rysunki, przyjemna fabuła i bohaterowie oraz zakończenie, które zwiastuje intrygującą kontynuację – to idealne podsumowanie tego komiksu.