Miłość pod choinką (barwione brzegi)

Agata jest sławną aktorką, która chociaż w święta chce mieć spokój, więc decyduje się, na ucieczkę od wiecznie czyhających na nią paparazzi. Z racji fatalnej sytuacji na drodze rozbija samochód a niedługo później na jej drodze pojawia się on. Igor, który okazuje się, że jest przystojnym wdowcem posiadającym swoją plantację świerków. Wyciągnął w jej stronę pomocną dłoń proponując jej schronienie w swoich progach, gdzie krótko później poznaje jego rodzinę i nastoletnią córkę. Córkę, która dopuszcza się małej intrygi…

Czytało się szybko, pióro autorki okej, fabuła też fajna. Świąteczna, pełna magii historia. To moja pierwsza świąteczna książka w tym roku.

Ogółem byłaby wyższa ocena gdyby pominąć wątek żony. Ale to tylko moje subiektywne zdanie. Kto wie, ten wie o czym mówię :).

Igor jest wdowcem, który sam wychowuje córkę. Nie powiem, mocno zaintrygował mnie ten pomysł na fabułę bo nie jest ona typowo szablonowa. Nie pamiętam czy w ogóle kiedykolwiek czytałam książkę o samotnym wdowcu. Do tego dobrze zbudowany, ogromny mężczyzna, który mimo „strasznego” wyglądu ma złote serce, i pomaga każdemu jak tylko może. Bezinteresowny, pomocny i troskliwy.

Mimo, że książka jest łatwa do przewidzenia- jak to bywa w tego typu książkach to polecam. Miło można spędzić z nią czas. Pełna ciepła, zrozumienia, ukazująca to o czym niektórzy zapominają, aby nie oceniać książki po okładce.

Problemy są przyziemne, bohaterowie mają trochę do przepracowania, przeanalizowania, muszą odnaleźć szczęście i otworzyć się na nowe. A to nie zawsze jest takie łatwe jak się wydaje.

Jeśli nie lubicie gdy w książce pojawiają się wątki paranormalne to uprzedzam, że w tej one są :)

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

„Miłość pod choinką” to nie pierwsza i z pewnością nie ostatnia powieść od Pauliny, którą przeczytałam.

W swojej najnowszej książce autorka zawarła motyw różnicy wieku (10 lat), samotnego ojca, romansu ze sławną osobą, oraz radzenie sobie ze stratą, a to wszystko przyprószyła zimowym,` świątecznym klimatem. Dodatkowego smaczku dodawała narracja z pewnej osobliwej perspektywy (której wam nie zdradzę) jednak musicie wiedzieć, że wspaniale dopełniała fabułę.

Igor, co tu dużo mówić, był ideałem. W przeszłości spełniał się jako funkcjonariusz ochrony, jednak w momencie choroby żony porzucił życie w Warszawie na koszt spokojnej, rodzinnej miejscowości, dając miłości swojego życia ukojenie w jej ostatnich tygodniach. Sam motyw przeszłości głównego bohatera nie jest jakoś bardzo rozciągnięty, jednak wystarczająco, by pokazać jego uczucia. Igor jest doskonałym ojcem, nastoletnia córka to centrum jego wszechświata, choć bywają też bardziej gorzkie chwile.

Kreacja Agaty również przypadła mi do gustu. Z jednej strony to bardzo popularna aktorka nieustannie korzystająca z pomocy asystentki, jednak ma ona również drugą stronę. Bardziej zagubioną, niedocenioną, bo na płaszczyźnie, w której powinna otrzymywać ogrom wsparcie może liczyć tylko na prośby o przelew i przytyki. Mowa tutaj o rodzinie młodej aktorki.

Los jednak jest dla niej łaskawy. Wypadek sprawia, że kobieta ma możliwość oglądania rodziny, która jest przy sobie we wszystkich momentach: dobrych, złych. Widzi, jak cenne jest wsparcie oraz pomoc. A miłość jest wspaniałym i niespodziewanym bonusem.

Jak zwykle brakło mi epilogu, jednakże wybaczam autorce, bo książka „broni się” bez niego i wypada świetnie.