Milczenie lasu

Nie wiem, co napisać o tej książce. Nie była zachwycająca, ale nie była też zła. Czytało się ją szybko, chociaż nie ma tu zawrotnej akcji, a wszystko toczy się niespiesznie. Jest ledwie kilka postaci, a każda z nich jest dobrze nakreślona. Książka skupia się na relacji ojca z córką i na tym, ile rodzic jest w stanie zrobić i poświęcić dla dziecka. Niejednokrotnie wywoływało to u mnie sprzeczne emocje, raz im współczułam, a za chwilę nie rozumiałam ich działań. Za chwilę znów otaczałam ich ciepłymi uczuciami, by za moment poczuć chłód w stosunku do bohaterów. I w sumie uważam, że lepiej tak, niż miałabym mieć zupełnie obojętny stosunek do nich. Chociaż nie dzieje się tutaj za wiele, to nie nudziła mnie ta książka, byłam bardzo ciekawa, jak się wszystko potoczy. A końcówka mnie rozczuliła i pojawiły się łzy.

Nie potrafię przypisać tej książki do jednego gatunku. Moim zdaniem jest to powieść obyczajowa z domieszką sensacji, nutką kryminału i odrobiną thrillera. Myślę też, że przedstawiona historia zasługuje na to, by ją poznać.

,, Milczenie lasu " Kimi Cunningham Grant to powieść, która totalnie mnie zaskoczyła. Spodziewałam się zupełnie czegoś innego. Prawdę powiedziawszy opis sugerował wartką, niebezpiecznie zagmatwaną historię, tymczasem dostałam lekką, nieśpieszną, głęboko psychologiczną opowieść. Czy jestem tym faktem rozczarowana? Niezupełnie.

Już po kilkunastu stronach, zdałam sobie sprawę z tego, w którym kierunku poszła autorka. Stworzyła ona niezwykle nostalgiczną, mglistą, przepełnioną pustką, bólem i strachem historię zagubionego, pełnego tajemnic człowieka.

Życie Coopera i jego ośmioletniej córeczki Finch zbudowane jest na fałszu. Aby prawa nigdy nie ujrzała światła dziennego, Cooper trzyma się z dala od cywilizacji. Mieszkając w ponurej głębi lasu, ma nadzieję, iż jego sekret na zawsze pozostanie w ukryciu. Niestety mała Fincz dojrzewa, nie rozumiejac pewnych zachowań ojca. Zadaje coraz więcej pytań, nie zwarzajac na przestrogi ojca. Wszystko układa się po myśli Coopera, do dnia, w którym podczas przechadzki natkną się na tajemniczą dziewczynę. Mężczyzna będzie musiał podjąć bardzo ważną decyzję. Czy pozwoli sobie na zburzenie świata, który skrupulatnie budował przez lata? Czy rozsądek wygra z sumieniem? Czy mężczyzna wykaże się odwagą i wyjdzie z mrocznego cienia, z doliny pustki i zakłamania? Może dostąpi łaski?

,, A z łaską tak bywa, że nie można na nią zapracować. Nie można na nią zarobić. Można ją tylko przyjąć. Lub nie. "Czyż nie jest tak, iż,, Prawda cię wyzwoli, ale najpierw sprawi, że będziesz nieszczęśliwy"

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

.

⭐Recenzja⭐

🌲"Milczenie lasu" Kimi Cuningham Grant to wedlug mnie książka obyczajowo-sensacyjno-kryminalna. Opowiada o sile miłości ojca do dziecka i największym poświęceniu na jakie się zdobył, aby zatrzymać córkę przy sobie.

🌲Cooper wraz z córką Finch od ośmiu lat mieszkają w środku lasu na odludziu, w chatce jego przyjaciela.

Cooper skrywa przed Finch wielką tajemnicę, gdyż przed laty zrobił coś, co doprowadziło do tego, że oboje muszą się teraz ukrywać. Prawdę o nich znają tylko dwie osoby: irytujący sąsiad Szkot, oraz właściciel chatki Jake, który co roku dowozi im zakupy.

Cooper zaczyna panikować, gdy pewnego roku Jake się nie pojawia, a do tego w lesie pojawia się tajemnicza dziewczyna.

Bieg wydarzeń sprawi, że Cooper będzie zmuszony podjąć trudną decyzję: czy wciąż się ukrywać, czy stawić czoła przeszłości.

🌲 Książka wywarła na mnie duże wrażenie i bardzo zżyłam się z bohaterami. Przyznam, że ciężko mi było się z nimi pożegnać. Opisy ich codziennego życia i walki o przetrwanie były niezwykle ciekawe i pomimo iż przez większość czasu nie było w niej dużo akcji, to i tak się nie nudziłam a wręcz przeciwnie czytałam ją z wielkim zainteresowaniem.

Bardzo lubię tego typu książki, gdzie akcja ma miejsce na odludziu, i dlatego jak tylko przeczytałam opis tej książki, to wiedziałam, że jest to coś dla mnie.

Fantastycznie wykreowani bohaterowie, stopniowo odkrywane tajemnice, bezwarunkowa miłość i przyjaźń.

Na koniec bardzo się wzruszyłam, ale jednocześnie byłam zachwycona, i spodobał mi się sposób w jaki autorka zakończyła tą historię.

Czuję, że za jakiś czas znów powrócę do tej książki.

Jeśli szukacie tajemniczej i intrygującej historii z przyrodą w tle to koniecznie sięgnijcie po tą książkę.

Mieszkam na wsi i gdzie nie spojrzę tam las lub polany. Mogę obserwować piękne drzewa obsypane pączkami na wiosnę, mieniące się różnorodnymi kolorami jesienią. Zimą miło popatrzeć na korę brzóz i na wiecznozielone sosny. Uwielbiam takie widoki oraz szmer wiatru wśród liści czy ocieranie się o siebie gałęzi. Dlatego też chętnie sięgam po wszelkie książki, w których akcja dzieje się w lesie. A jak jest to thriller psychologiczny, moja radość jest podwójna.

Nasi bohaterzy to ojciec z córką zamieszkujący w domku głęboko w lesie. A właściwie można to nazwać dziczą lub głuszą. Mają tylko jednego sąsiada, który niezmiernie irytuje Coopera. Uważa go nie tyle za natręta, ile obawia się, że z czasem mężczyzna wyda władzom ich miejsce zamieszkania. Cooper i Finch skrywają tajemnicę z przeszłości tak potężną, iż wolą by nikt nie przypomniał sobie o ich istnieniu. Z lasu nie wyjeżdżają wcale. Ośmiolatka nie wie, co to jest sklep, kino. Za przyjaciół ma stado kur i kota. Roczne zapasy przywozi w ustalony dzień kolega Coopera, z którym się znał jeszcze z misji w Afganistanie. Pewnego razu jednak kolega nie zjawia się, zapasy się kurczą, zima zbliża się wielkimi krokami, a po lesie zaczyna krążyć dziewczyna z aparatem fotograficznym. Cooper czuje się osaczany i powoli traci grunt pod nogami…

Lektura od samego początku wzbudza uczucie niepokoju i łaskocze czytelniczą wyobraźnię. Czemu bohater z małą córką zdecydował się zamieszkać w lesie? A raczej w głuszy? Co takiego zrobił, przed czym ucieka? Jak mają na imię demony przeszłości? Historia intryguje, wciąga i zmusza do refleksji. Kłamstwo ma krótkie nogi, a prawda zawsze wychyli się z ukrycia i to w najmniej spodziewanym momencie. W książce jest bardzo mało bohaterów, akcja rozgrywa się przede wszystkim w leśnej głuszy. Podobały mi się opisy przyrody, zwierząt i relacje z naturą. Więź ojca z córką ich wspólna miłość do świata, natury, książek również została bardzo dobrze przekazana. Autorka uwidoczniła to, co powinno być na pierwszym miejscu: nieważne gdzie, nieważne w jakich warunkach, ważne, że z kimś bliskim sercu. Tempo jest niespieszne, co akurat w tej historii jest atutem, ponieważ dzięki temu w pełni można było wczuć się w niezwykły klimat pachnący igliwiem. Zakończenie mnie pozytywnie zaskoczyło.

Książka idealna, by choć na moment oderwać się od rzeczywistości, ale nie nazwałabym jej thrillerem, a nawet kryminałem. Dla mnie to znakomita powieść obyczajowa z tajemnicą w tle.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Słowne.

Rozpoczynając lekturę „Milczenia lasu” Kimi Cunningham Grant byłam przekonana, że sięgam po thriller, okazało się jednak, że moje założenie nie do końca było właściwe. Nie do końca, bo faktycznie gdzieś tam element thrillera znalazłam, jednak nie był on dominujący. Jeśli faktycznie musiałabym określić tę powieść, to powiedziałabym, że jest to miks powieści obyczajowej, psychologicznej, thrillera i literatury pięknej. To historia, w czasie której czytelnik cały czas czuje delikatny niepokój, ale jednak to, co w nas ta lektura porusza jest dużo ważniejsze. To książka zmuszająca do zastanowienia się nad tym, co w życiu jest tak naprawdę ważne i co człowiek jest w stanie zrobić, by zadbać o własne dobro. A może inaczej – gdzie jest ta granica, do której działać się powinno. Sporo miejsca poświęcone jest na traumy, jakie w sobie noszą weterani wojenni (jakże aktualny temat w tych czasach!), które przedstawione zostają czytelnikowi w formie retrospekcji. Dzięki nim powoli dochodzimy do zrozumienia aktualnej sytuacji, w której żyją bohaterowie. Ponadto jest to po prostu historia o miłości w jej szeroko rozumianym znaczeniu. To spokojna, zmuszająca do myślenia i współodczuwania historia. Polecam tym, którzy nie potrzebują wartkiej akcji i dużego napięcia, by docenić dobrą książkę.

Czytało mi się bardzo szybko i byłam szczerze zaintrygowana całością. Jednak czuję, że czegoś mi tutaj zabrakło. Nie umiem określić czego dokładnie, ale to nie zmienia faktu, że historia bardzo mi się podobała.

Książka Kimi Cunningham Grant jakiś czas temu ukazała się nakładem Wydawnictwa Słownego. Długo zwlekałem z jej przeczytaniem. Czy warto sięgnąć po tę lekturę?

Cooper wraz z córeczką, Finch, od ośmiu lat żyją pośrodku niczego. Jest to opowieść o dwójce ludzi, którzy musieli uciec, ponieważ pewne tajemnice z przeszłości mogłyby przyczynić się do rozpadu ich rodziny. O ich miejscu pobytu wiedzą tylko dwie osoby – sąsiad, Szkot i Jake. Przyjaciel Coopera co roku o tej samej porze przywozi im zapasy na zimę.

Wszystko zaczyna się komplikować, kiedy dostawa nie dociera. Finch ma już dość ciągłej samotności. Chce innego życia niż to, które wybrał dla niej ojciec. Z każdym kolejnym dniem zbliża się punkt kulminacyjny. Czy zdecydują się dalej ukrywać, czy stawią czoła demonom przeszłości?

Milczenie lasu pod względem logiki i realistyczności zdarzeń zawartych w książce wypada słabo. Dość ciężko ocenić poszczególne wątki, między innymi skąd mają gotówkę, skoro przez osiem lat nigdzie nie wychodzili, brak opieki medycznej. W lekturze jest ukazana nierealistyczna wizja mieszkania na odludziu. Mimo wszystko Kimi Cunningham Grant wykreowała w miarę ciekawych bohaterów. Mogła trochę bardziej skupić się na portrecie psychologicznym Coopera. Jestem w stanie jej to wybaczyć. Zabrakło mi też zagłębienia się w postać Szkota.

Cała recenzja na: CzasoStrefa

"Gdy już raz złamało się zasady, zrobiło wszystko, czego człowiek przysięgał nie robić, traci się pewność, że coś takiego nie zdarzy się nigdy więcej."

Zupełnie nie tego się spodziewałam, ale jejku jakie to było dobre, określiłabym ją jako obyczajowy thriller, o ile w ogóle istnieje taki gatunek. Historia ojca i córki, Connora i Finch, wciąga niesamowicie i chociaż pozornie niewiele się w niej dzieje, tak naprawdę dzieje się wszystko. "Milczenie lasu" to niezwykle intensywana opowieść, o miłości rodzica do dziecka, która trzyma czytelnika od pierwszej do ostatniej strony. Wszystko jest tutaj perfekcyjnie dopracowane, każda scena i każde słowo ma znaczenie. No i ten tytułowy las, centrum świata naszych bohaterów, który jest zarazem tajemniczy i kojący.

To jedna z tych książek, o których lepiej nic nie wiedzieć przed lekturą lub wiedzieć jak najmniej. Jak na razie, zdecydowanie jedno z największych zaskoczeń tego roku. Czytajcie.

„Każdy ma swoje tajemnice. Coś, czego życiu żałuje. I czasami jest to coś takiego, przez co ktoś mógłby zacząć patrzeć na ciebie inaczej, gdyby wiedział”.

Cooper stworzył dla siebie i swojej córeczki, Finch, mikroświat dla dwóch osób. Mężczyzna w pewnym krytycznym momencie swojego życia postawił wszystko na jedną kartę. Spalił za sobą wszystkie mosty. Od ośmiu lat żyje wiec wraz ze swoim całym światem – Finch, z dala od cywilizacji. Rodzina mieszka w jednym z Appalaskich lasów, w opuszczonym domu. Nie ma kontaktu z rodziną, ani ze światem zewnętrznym. Mężczyzna ma świadomość, że zabrał córce możliwość doświadczania, zobaczenia i posmakowania życia w sposób, w jaki powinny to robić dzieci żyjące „normalnie”, ale robi wszystko, co w jego mocy, by jego córka była mądra, uczciwa i szczęśliwa. Ta bezpieczna przystań póki co zdaje egzamin.

O istnieniu rodziny zaszytej w głębi lasu wiedzą tylko: ich tajemniczy sąsiad, Szkot oraz przyjaciel Coopera, Jake, który raz roku przywozi im zapasy niezbędnych rzeczy.

Finch ma już osiem lat, zaczyna coraz więcej rozumieć, częściej pytać, mocniej dociekać. Cooper czuje, że w końcu przyjdzie dzień, gdy stworzony przez niego świat, stanie się dla dziewczynki ciasny..

Pewnego dnia, szybciej niż oboje myślą, muszą stanąć przed trudnym wyborem. Prawda, która od lat ukrywa Cooper może w jednej chwili zburzyć spokój, który zbudował przez lata.

„Milczenie lasu” to znakomicie opowiedziana historia o niezwykłej relacji pełnej miłości, rozpaczy, poświęcenia i determinacji. Oparta na emocjach, przyprawiająca o dreszcze opowieść, która chwyta za serce.

Ta książka jest jak spacer po lesie. Idziesz niespiesznie ścieżką, podziwiasz piękne widoki, ale nigdy nie wiadomo z której strony „coś” wyskoczy. Każdy szmer, szelest, obierasz wszystkimi zmysłami. Wyobraźnia działa. Umysł podpowiada różne scenariusze. I choć nie od dziś wiadomo, że „strach ma wielkie oczy” i że „im dalej w las, tym więcej drzew” – idziesz z obawą, ale do celu.

Choć jako thriller jest to dość spokojna lektura, napięcie, dramaturgia i klimat tej książki czynią ją wyjątkową i wartą uwagi.

Polecam.

Trochę thrillera, trochę z kryminału, dużo z obyczajówki. Tak, tak właśnie czuję tą książkę. Niemniej jednak czytałam z ogromnym zainteresowaniem, bardzo dobrze oddany klimat, świetnie wykreowani bohaterowie i odrobina niepokoju, mroku, skrytego w małym domku w środku lasu. Nie znajdziecie to wartkiej akcji, chociaż są w niej momenty, że faktycznie jest przyspieszenie, mało tego jednak.

Świetny pomysł na fabułę. Znów mamy rodzica, który dla dziecka jest w stanie posunąć się do wszystkiego…

Odcięci od świata, od rodziny, znajomych. Tego wyboru dokonał osiem lat wcześniej Cooper aby być bezpiecznym. Przez te lata miał wsparcie w swoim przyjacielu z wojska, ale także sąsiedzie, który mimo, że doskonale znał tajemnice mężczyzny, nie zrobił niczego by go wydać. Raz w roku przyjaciel dostarcza im zapasy, skrupulatne listy zakupów tworzone przez Cooper dają im szanse na przeżycie kolejnego roku i wyczekiwanie na odwiedziny. Niestety, w tym roku sytuacja się zmieniła. Jake nie przyjechał, a córka Coopera, Finch coraz bardziej naciska na zmianę dotychczasowego życia. Dusi się w tym ich małym i hermetycznym świecie, chce żyć jak każda inna dziewczynka w jej wieku, chodząca do szkoły i mająca przyjaciół. Chce wyjść do sklepu, wśród ludzi. Chce normalności.

Sytuacja staje się coraz bardziej skomplikowana, dotychczasowe spokojne życie zostaje zakłócone, a wtedy nie pozostanie mu nic innego, jak tylko dokonać wyboru. To dla Coopera niezwykle trudna decyzja, jego przeszłość może wypłynąć na powierzchnię…

Co takiego zrobił, że zmusiło go to do ukrywania się w środku lasu wraz ze swoim dzieckiem?

Prawda ma to do siebie, że zawsze, zawsze ujrzy światło dzienne, a wtedy może być za późno…

Zaskoczyła mnie ta książka. Właściwie nie wiem, czego się po niej spodziewałam, ale na pewno nie tego, co przeczytam ;)

Cooper wraz z córką, Finch, mieszkają w chatce w głębi lasu, a ich jedyny kontakt ze światem to Jake, który raz w roku przywozi im zapasy, i uciążliwy sąsiad, Szkot. Gdy pewnego roku Jake nie zjawia się z zakupami, Cooper wie, że będzie musiał opuścić kryjówkę, a to może oznaczać koniec życia, jakie znają, jeśli tajemnice z jego przeszłości wyjdą na jaw.

To nie jest książka, w którą łatwo się wgryźć. Przez pierwszą połowę w zasadzie akcji jest niewiele, za to otrzymujemy barwne opisy życia w lesie, co klimatem kojarzy mi się w jakimś stopniu z książkami Curwooda i Londona. Poznajemy też przyczyny, dla których Cooper zmuszony jest wychowywać córkę w takim odosobnieniu. Ośmioletnia Finch jest bardzo rezolutna i zaradna, jednocześnie dojrzała i dziecinna, myślę, że bardzo wiarygodnie wykreowana. Postać Coopera również jest wielowymiarowa i ciekawa. Nie jest ON idealny, co dobrze uwypukla narracja pierwszoosobowa, zawierająca jego motywy i przemyślenia. To człowiek, który przeżył bardzo wiele, a obecnie zależy mu wyłącznie na spokojnym życiu z córką.

Można powiedzieć, że to powieść o podejmowaniu trudnych decyzji, które mają wpływ na całe nasze życie, a także o poświęceniu i oddaniu. Końcówka wynagradza nam nieco monotonne początki, jest pełna rozterek i emocji, a samo zakończenie jest naprawdę zaskakujące i budzi całą masę odczuć.

To nie jest historia, którą będziecie czytać z zapartym tchem, ale na pewno wywoła u Was przemyślenia i emocje pod koniec. Nie jest lekka, ale na pewno nie jest też jakoś bardzo obciążająca psychicznie, więc myślę, że nie zniechęci osób, które na co dzień celują w lżejszą literaturę, jak ja ;)