Czym jest tak zwany zaświat i kogo można tam spotkać? "Między światem i zaświatem" Katarzyny Jackowskiej-Enemuo to książka dowodząca, jak blisko jest to, co niewyobrażalne. Ludzie od wieków przeczuwają, że poza naszą rzeczywistością istnieje równoległa, ale jak ona wygląda?
Świat to ta rzeczywistość, którą poznajemy w trakcie życie i z którą jesteśmy oswojeni. Istnieje jednak taka jej część, której nie możemy dotknąć. Ludzie różnych kultur od wieków uważali, że przejście do zaświatów znajduje się po drugiej stronie lustra, na rozstaju dróg czy też po drugiej stronie jeziora. Granice między jedną a drugą rzeczywistością są bardzo cienkie, a sny, opowieści i baśnie często okazują się łącznikami, chociaż nawet tego nie zauważamy.
Nie ma tutaj historii o zmorach i duchach, które są wytworem ludzkiego strachu, tylko o rzeczywistości, która różni się od naszej i do której udajemy się po śmierci. To również próba oswojenia tego drugiego świata.
O autorce
Katarzyna Jackowska-Enemuo jest antropologiem kultury oraz ekspertem w zakresie muzyki średniowiecznej. Jest też solistką dramatów liturgicznych oraz prowadzącą warsztaty dotyczące różnorodności kulturowej i śpiewów tradycyjnych. Występowała na Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Opowiadania z "Opowieściami z cygańskiego kapelusza" oraz "Kubkiem do nalewania snów". Do popularnych książek jej autorstwa zalicza się "Tkaczkę chmur" oraz "Między światem i zaświatem".
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii powieści i opowiadania
Czym dokładnie jest "zaświat" w kontekście tej książki?
Książka "Między światem a zaświatem" definiuje zaświat jako piątą stronę świata, część rzeczywistości, którą człowiek od zawsze przeczuwa, ale której nie może dotknąć. Jest to wymiar, który przenika się ze światem ludzkim, oddzielony jedynie mglistą zasłoną. Autorka przedstawia go nie jako krainę umarłych czy piekło, lecz jako naturalnie istniejącą, choć niewidzialną dla nas sferę. Opowieść skupia się na bliskości tej niewidzialnej rzeczywistości i granicach, które ją dzielą od naszego świata.
Czy książka "Między światem a zaświatem" to opowieść o duchach, zmorach i zjawach?
Autorka wyraźnie zaznacza, że jej intencją nie było stworzenie bestiariusza ani opowieści o strasznych istotach. Książka nie koncentruje się na duchach, zjawach czy demonach, które często wywodzą się z ludzkiego strachu. Zamiast tego, bazując na bardzo starych opowieściach, przedstawia zaświat jako byt, który po prostu istnieje, ale jest inny od świata ludzkiego. Jest to raczej eksploracja jego bliskości i granic, niż straszna historia.
Jakie istoty lub postacie przewijają się przez opowieści zawarte w książce?
W książce pojawiają się przewodnicy, nazywani "ludzie-nieludzie", którzy wędrują pomiędzy światem a zaświatem. Opowieść dotyczy również istot i miejsc, które w dawnym postrzeganiu rzeczywistości były związane z obydwoma światami jednocześnie. Te postacie strzegły przejść między wymiarami, potrafiły porozumiewać się ze światem niewidocznym i pełniły rolę pośredników. Pomagały zarówno żywym ludziom, jak i duszom w komunikacji ze sobą.
W jaki sposób autorka opisuje miejsca i zjawiska, które stanowią "bramy" do zaświatu?
Książka przedstawia zaświat jako przenikający się ze światem ludzkim, a jego bramami mogły być różne miejsca i czasy. Wśród nich wymieniane są źródła, rozstaje dróg, miedze między polami, a także progi domów i lustra. Zaświat objawiał się również w ogniu, wodzie (zarówno jasnej, żywej, jak i ciemnej, martwej), w chmurach, burzach i piorunach. Rzeki i drzewa były często postrzegane jako drogi prowadzące do tej niewidzialnej sfery.
Jakie przesłanie dotyczące relacji między światem a zaświatem przekazuje Katarzyna Jackowska-Enemuo?
Książka Katarzyny Jackowskiej-Enemuo ukazuje, że ludzkość od zawsze przeczuwała istnienie zaświatu, choć nie mogła go dotknąć. Autorka podkreśla, że świat i zaświat nieustająco się przenikają, dzieląc się jedynie cienką zasłoną. Przesłanie koncentruje się na idei, że rodząc się i umierając, intuicyjnie czujemy istnienie tego, czego nie możemy pojąć. Opowieść zachęca do refleksji nad bliskością niewidzialnego wymiaru i granicami, które formują naszą rzeczywistość.
