Miasto mosiądzu. Dewabad. Tom 1

Nahri żyje na ulicach XVIII-wiecznego Kairu. Wie ona, że jej profesja to sztuczki, w które wierzą inni ludzie. Nigdy nie wierzyła w magię do czasu, aż przypadkowo przywołała mrocznego i tajemniczego wojownika. On opowiada jej o mieście z mosiądzu czyli Dewabadzie. Nahri nie wie, że zgadzając się wkroczyć do tego świata zmieniło jej się życie o sto osiemdziesiąt stopni. A każdy czyn czy słowo niesie ze sobą konsekwencję, które nie koniecznie będą dobre.

Od bardzo dawna ciekawiła mnie ta książka. Trochę się obawiałam, że ze względu na ilość stron (ma 578 stron) będzie mi się ciągła czy nudziła. Tak się jednak nie stało. Książka od samego początku wciągnęła mnie swoją historią. Czytając nie dało się nudzić, ponieważ było dużo wydarzeń, a akcja została utrzymana w dobrym tępie. W książce znajdzie się niespodziewane i zaskakujące momenty, jak i urocze, które dają wytchnienie czytelnikowi. Jest w niej pełno intryg, zagadek, historii z przeszłości czy brutalnej władzy. Bardzo ciekawie został wykreowany przedstawiony świat. Jest to połączenie magii i wierzeń arabskich. Na początku strasznie trudno było mi rozróżnić i zapamiętać te wszystkie stworzenia. Dalej niestety wszystkich nie rozróżniam. Jak dla mnie było ich trochę za dużo i wręcz przedstawione w jednym czasie. Jest słownik na końcu książki, z którego nie skorzystałam, ponieważ zobaczyłam go jak kończyłam książkę. Główni bohaterowie zostali bardzo dobrze wykreowani. Podobała mi się w nich ta różnorodność. Wydarzenia poznajemy ze strony Nahri i Alego. Nahri jest złodziejką lecz potrafi ona uzdrawiać ludzi. Polubiłam ją. Spodobało mi się w niej, to że potrafi być uparta oraz że nie jest przedstawiona idealnie. Ali jest księciem, który jest szkolony aby zostać kaidem - głównym dowódcą wojskowym w armii dżinnów. Na początku go lubiłam. Pod koniec książki po pewnych wydarzeniach już mniej. Pojawia nam się również Dewa, który jest wojownikiem i którego polubiłam. Jak dla mnie minusem były za długie rozdziały. Zakończenie sprawiło, że chcę sięgnąć po kolejną część. Zostawiło mnie z wieloma pytaniami oraz jeszcze większą ciekawością co się wydarzy z bohaterami. 8/10

Trudny początek, ale potem było już z górki.

"Miasto mosiądzu" początkowo sprawiało mi trudność. Nie mogłam się wystarczająco wgryźć, ale to minęło po kilkudziesięciu stronach. Tempo akcji było prowadzone w różnym tempie. Czasami mało się działo, przez co nieco zwalniało. Zaś innym razem, ledwo nadarząłam za wydarzeniami. Autorka precyzyjnie opisuje bogaty świat, pełen magii i najprzeróżniejszych istnień. Fabuła była prowadzona w interesujący sposób. Przewija się sporo wątków. Niektóre z były mniej lub bardziej rozwinięte. Styl pisania jest lekki i przystępny. Nie nuży ani nie męczy. Zakończenie robi robotę. Wystarczająco nakręca na chęć poznania dalszych wydarzeń.

Miasto mosiądzu zostało uznane za jedną z najlepszych książek roku przez Library Journal, Vulture, The Verge i SYFYWire. w kategorii World Fantasy. Przepięknie napisana, porywająca i fantastycznie wydana - z przyjemnością się ją czyta i z nią obcuje, to swoista uczta literacka!

Główna bohaterka powieści Nari, mieszka w Kairze, mamy XVIII wiek. Dziewczyna nie wierzy w magię, a jednak się nią zajmuje. Na ulicach Kairu zajmuje się wróżeniem z dłoni, czarami, uzdrawianiem, ale wszystko to sztuczki i oszustwo - jej sposób na przeżycie.

Jednak pewnego dnia podczas nieudanego obrzędu zar, Nari udaje się przywołać przebiegłego dżina zrodzonego z ognia. Ten tajemniczy stwor uświadamia jej, że magia istnieje, a ona sama została nią naprawdę obdarowana. Okazuje się, ze świat magii istnieje, a jego centrum znajduje się w mieście mosiądzu zwanym Dawabad. Dawa, przywołany dżin uświadamia Nari, jakimi magicznymi mocami została ona obdarzona i jak może je spożytkować, jeśli nauczy się nad nimi panować. Nadchodzi czas, kiedy oboje wyruszają do miasta mosiądzu, choć Nari nie do końca jest przekonana do tej podróży, ale w Kairze nie jest już bezpieczna. Ta podróż to wyzwanie dla obojga, każde ma w niej swój cel, jednak z czasem poznają się, zbliżają do siebie i zaczynają mieć wspólny cel. Kiedy docierają do wrót miasta mosiądzu, okazuje się, ze wcale nie chcą się rozstawać... Co ich czeka na miejscu? Przeczytajcie koniecznie!

W powieści Miasto mosiądzu został stworzony niezwykły świat, pełen magii, niezwykłych stworzeń i mocy, które intrygują czytelnika i porywają jako uczestnika tej fascynującej opowieści. Czytelnik staje się świadkiem wydarzeń i w pełni uczestniczy w wędrówce do miasta mosiądzu. W powieści jest mnóstwo precyzyjnych opisów, które wprowadzają czytelnika w ten magiczny świat jakby wyjęty z opowieści z tysiąca i jednej nocy. Polecam serdecznie - niesamowite wrażenia gwarantowane!

[Adres usunięty]

Miasto mosiądzu już od kilku tygodni króluje w polskiej blogosferze, więc i ja postanowiłam skusić się na lekturę tego tytułu. Podchodząc do tej historii, miałam dość spore oczekiwania. W końcu tak polecana i zachwalana powieść z pewnością przypadnie do gustu i mnie. W końcu mogę Wam opowiedzieć o swoich wrażeniach i liczę na to, że uda mi się zawrzeć wszystkie swoje myśli w tej recenzji.

Nahri jest złodziejką i oszustką o ogromnym talencie. Na co dzień żyje na ulicach Kairu. Jest świadoma tego, że jej sztuczki: wróżenie z dłoni, uzdrowienia to idealny sposób na zmanipulowanie społeczności. Kiedy przez przypadek wywołuje niebezpiecznego i przebiegłego wojownika - dżina, musi zaakceptować fakt, że magiczny świat, który traktowała jak zwykłe bajki – istnieje naprawdę. Wojownik opowiada Nahri historię o pewnym mieście, z którym dziewczyna jest związana. Kiedy decyduje się ona na wkroczenie do tego świata, przekonuje się o sile władzy oraz o tym, że magia nie zawsze będzie w stanie ją ochronić - zwłaszcza w obliczu brutalnej polityki.

Zacznę od tego, że mam niemały problem z prawidłową oceną tej pozycji. Zaczynając Miasto mosiądzu, liczyłam na coś rewelacyjnego, co sprawi, że nie będę w stanie myśleć o swoich troskach i zostanę całkowicie pochłonięta przez tę powieść. No cóż, przeliczyłam się i z tego też powodu odczuwam pewnego rodzaju smutek. Po raz kolejny tak polecana powieść mnie nie zachwyciła i teraz pozostaje zadać sobie pytanie: czy to ze mną coś jest nie tak?

Główną bohaterkę, Nahri, całkiem polubiłam, choć zdołałam poznać ją lepiej i bardziej się z nią zżyć dopiero w połowie książki. Tak, przez jakieś pierwsze dwieście stron kompletnie nie wiedziałam, o czym czytam, a ta postać była dla mnie tylko rozmazanym tłem. Bladego pojęcia nie mam, dlaczego tak się wydarzyło - wina mojego braku skupienia czy książki? Dobre pytanie. No ale wracając do Nahri – ostatecznie jestem w stanie powiedzieć o niej, że jest to dobra bohaterka, która wzbudza ciekawość, a nawet i podziw swoją odwagą.

Jeśli chodzi o Alego, z którego perspektywy również pojawiły się rozdziały, to... nie jestem w stanie powiedzieć nic. Z ręką na sercu piszę Wam teraz, że nie mam bladego pojęcia, co napisać o tej postaci. Tak, jak Nahri przekonała mnie do siebie w drugiej połowie książki, tak Ali do samego końca pozostał dla mnie tylko tłem całej historii (choć dotyczyła ona jego samego w dużym stopniu). Myślę, że to kwestia średniej kreacji tej postaci, która nie została dopracowana do końca - liczę na to, że w kontynuacji autorka się poprawi i będę mogła poznać tego bohatera bliżej.

Pomysł na fabułę jest genialny – magia, dżiny, intrygi, wojny... Myślę, że jest to przepis na bardzo dobrą powieść fantastyczną. Czytając jednak tę pozycję, miałam wrażenie, że autorka tylko zarysowała to, o czym będzie pisać, a wykonanie nie należy do najlepszych. Jak wspominałam wyżej, dwieście pierwszych stron to była dla mnie trochę męka - czułam się tak, jakbym czytała podręcznik, gdzie nie mam pojęcia, o czym czytam. Dopiero po upływie tej części zdołałam się bardziej połapać i wciągnąć w tę historię, choć i tak nie było idealnie. Solidną podstawę dla tej książki stanowią zdecydowanie ostatnie sto stron – dzieje się tutaj bardzo dużo ciekawych i angażujących rzeczy. Jeśli z takim dynamizmem i w takim stylu będzie napisana druga część - wróżę jej ogromny sukces.

Miasto mosiądzu to lektura, która nie do końca mnie usatysfakcjonowała. Spodziewałam się czegoś więcej, a dostałam dość poprawną (chwilami i przeciętną) powieść, z którą się nie związałam i która przez większą część czasu wzbudzała moją obojętną reakcję. Jeżeli lubicie fantastykę, magię, dżiny i wszystko, co się z tym wiąże - to ta pozycja może Wam przypaść do gustu. Jeśli jednak nie lubicie, gdy wstęp jest za bardzo rozbudowany, a książka ma dużo wątków i różnych sytuacji już na samym początku - możecie się szybko zmęczyć tą historią.

Dość skrupulatnie dobieram fantastykę z wydawnictwa weneedya. Niejednokrotnie zdarzyło mi się przecyztać książkę, która totoalnie mi się nie podobała, ale zachęcała boską okładką. Tym razem sięgnęłam po tę powieść z dwóch względów. Oczywiście syndrom okładkowej sroki też zadziałał, ale głównym powodem był ciekawe opinie i recenzje.

Teraz jestem naprawdę zadowolona z tego, że sięgnęlam po tę książkę. Autorka przeniosła mnie do magicznego osiemnastowiecznego miasta, Kairu, który zauroczył mnie opisami i czułam się tak jakbym tam była. Z zapartym tchem śledziłam losy głównej bohaterki, która jest złodziejką nie wierzącą w magię. Autorka stworzyła Dewabad, który pochłonął mnie w całości i mimo zakończonej powieści nie chciał zwrócić. Wartka, szybka i ciekawa akcja, świetnie wykreowani bohaterowie i magia w samym sercu najpiękniejszego z miast to jest to czego oczekuje i to jest to, co dostałam.

"Miato mosiądzu" to powieść idealna dla miłośników fantastyki, dla tych którzy chcą przeżyć niezpaomnianą przygodę pełną niepewności i zaskakujących zwrotów akcji. Ja przekładałam kartki jak wariatka chcąc się jak najszybciej dowiedzieć jak wszystkto się zakończy, a czy ty odważysz się sięgnąć po tę powieść?

Zdecydowanie polecam.

Po "Miasto mosiądzu" sięgnęłam z dwóch powodów. Po pierwsze: opis wydał się niezwykle interesujący, wręcz elektryzujący; a po drugie: książki dla młodzieży z motywem magii pochłaniam jak dzika, więc nie mogłam zrobić wyjątku. A przepiękna okładka (jak i całe wydanie w twardej oprawie) przeważyła szalę przy podejmowaniu decyzji - słusznej decyzji - poznania historii. :)

"Miasto mosiądzu" otwiera trylogię Dewabad i opowiada o losach Nahri - nastoletniej złodziejki i oszustki działającej w Kairze. Dziewczyna nabiera arystokrację, łatwo się bogacąc, przekomiczną techniką, ponieważ oferuje usługi czytania z dłoni oraz szeroko pojętego czarowania. Sęk w tym, że w niewytłumaczalny sposób Nahri rzeczywiście potrafi uzdrawiać, ale przecież to chyba zupełnie normalne... Prawda?

W międzyczasie autorka poświęca prawie co drugi rozdział Aliemu, a właściwie Alizajdowi Al-Kahtaniemu, czyli księciu, drugiemu synowi władcy Dewabadu - magicznego miasta należącego niegdyś do Dewów (dżinnów, jeśli chcemy posłużyć się językiem ludzi). Ali dzieli swoje życie na mieszkanie w Cytadeli, gdzie szkoli się na kaida (najwyższego generała) swojego brata, Muntazira, który w przyszłości ma odziedziczyć tron; a także na charytatywne, tajemnicze i całkowicie nielegalne pomaganie zorganizowanej grupie Tanzim.

Jakim cudem Nahri spotka na swojej drodze najgroźniejszego, najbardziej znanego Dewa wszechczasów, Darajawahusza e-Afszina? A czy Aliemu uda się wyzwolić wciąż ciemiężonych przez Dewów szafitów - osoby pochodzące ze związku dżinów i ludzi? Czym zaowocuje spotkanie tej dwójki?

"Miasto mosiądzu" S. A. Chakraborty to wielowarstwowa, magiczna przeprawa po XVIII-wiecznych ziemiach północnoafrykańskich oraz południowo-zachodnioazjatyckich, przepełniona interesującymi wydarzeniami i barwnymi bohaterami. Autorka bardzo zmyślnie wykreowała świat dżinnów, dając im szansę na opowiedzenie własnej historii.

W książce połączono wiele wątków, dzięki czemu historia była znacznie ciekawsza. Opowieści wojenne przeplatały się z romantycznymi, pojawiły się rewolucje, próby obalenia aktualnego rządu i walka o prawa mniejszości (szafitów) - moim zdaniem ten wątek to kompletny strzał w dziesiątkę i mam nadzieję, że w kontynuacji zostanie lepiej poprowadzony.

Nie można też zapomnieć o dobrze stworzonych postaciach, w których każda wnosiła coś do głównej fabuły. Momentami Nahri i Ali ostro mnie irytowali, ale szybko zapominałam o złości, kiedy do akcji wkraczał Dara. W ogóle kreacja Darajawahusza wypadła doskonale, podobnie jak nakreślenie jego przeszłości.

Mimo wielu plusów, książka też miała kilka wad. Autorka wprowadziła parę nowatorskich pomysłów, np. miejsce akcji, ale nie brakowało też powtarzających się schematów znanych z innych fantasy. Miałam też problem, żeby wkręcić się w opowieść - początkowe rozdziały nie potrafiły mnie dostatecznie zaintrygować. Ciekawość narodziła się później. I to podwójna. :)

"Miasto mosiądzu" to książka skierowana głównie do młodzieży i fanów lekkich, pełnych magicznych przygód fantasy. Historia mocno zapada w pamięć, zwłaszcza zakończenie, po którym myśli się wyłącznie o kontynuacji. W ogóle kartki podczas czytania przekładały się tak naprawdę same, a za połową okrutnie ciężko było się oderwać od przygód bohaterów. "Miasto mosiądzu" polecam, bo to historia idealna do oderwania się od burej rzeczywistości.