Miara człowieka

Pełna dowcipu książka o życiu i intrygach w renesansowym Mediolanie. Leonardo da Vinci w roli w roli detektywa. Tylko ON potrafi odkryć przyczynę śmierci młodego malarza, którego zwłoki znaleziono na dziedzińcu książęcego zamku. Komu i dlaczego zależało na śmierci młodego człowieka ? A może Leonardo też jest podejrzany? Albo zagrożony ? Ktoś go śledzi w zaułkach Mediolanu, a ON jak zwykle głowę ma zaprzątniętą swoimi sprawami. Kryminał z humorem i historycznym tłem. Przeczytałam z przyjemnością.

Jak wiele z was wystrzega się książek historycznych? Podejrzewam, że pełno rąk wystrzeliłoby w górę. Miara człowieka to powieść, która zmieni wasze podejście do faktów z przeszłości przekazywanych w formie pisemnej. Na końcu wyjaśniono, że być może w tej książce występują błędy, ale nie ma to większego znaczenia biorąc pod uwagę sposób przekazania tej historii. Autor nakreśla fabułę posługując się prawdziwymi wydarzeniami i robi to w sposób żartobliwy, wręcz prześmiewczy, nie odmawia sobie też zwrócenia się bezpośrednio do czytelnika by podkreślić nutę krytycyzmu, którym się posługuje. Jestem naprawdę tą książką pozytywnie zaskoczona! Na początku przeraziła mnie lista wymienionych książkowych postaci i powiązania między nimi przedstawione za pomocą drzewa genealogicznego. Wielość bohaterów zawsze jest dla mnie minusem dla książki i niestety było tak też tym razem. Wynagrodziły mi za to te zawirowania postaciowe pewne "smaczki" historyczne, które przedstawiają opisanych na stronach ludzi jako tych z krwi i kości, a nie jako wielkich władców, znakomitości bez wad. To nie jest pozbawione emocji przekazywanie opowieści, która ma odniesienie do prawdziwych wydarzeń, ale jest to wykreowana na ich podstawie powieść fabularna, która bawi i uczy w przyjemny sposób. Leonardo da Vinci jawi się jako ekscentryczny dziwak wyprzedzający swoją epokę zarówno w umiejętnościach jak i w poglądach, czym zyska sympatię każdego książkowego odbiorcy. Celem tej pozycji jest bowiem przedstawienie bohaterów z całym wachlarzem ich mankamentów i skupienie się na ich życiu, które nie dotyczy tylko państwa jak to przedstawiane jest w typowych książkach historycznych. Czytajcie sami i podrzucajcie ją swoim starszym dzieciakom, byście poznali Leonarda da Vinci w roli detektywa.

"Miara człowieka" to nie tylko pierwszy kryminał jaki przeczytałam w tym roku, bo jak dobrze policzyć, to także pierwszy w moim życiu, kryminał z historią w tle. Akcja powieści Marco Malvaldiego toczy się bowiem w renesansowym Mediolanie. Głównym bohaterem jest nie kto inny, jak sam Leonardo da Vinci. Wynalazca, malarz, genialny umysł. Tego pana na pewno nie muszę nikomu z Was przedstawiać. W książce wciela się ON w rolę detektywa i próbuje rozwikłać zagadkę śmierci pewnego mężczyzny. Z czasem śledztwo przybiera nieoczekiwany obrót, a po Mediolanie zaczynają krążyć plotki, jakoby Leonardo zapisywał w sekretnym notatniku wszystkie swoje wspaniałe pomysły. Król Francji podejrzewa nawet, że znajduje się w nim i taki na niezwyciężoną machinę wojenną, i teraz na różne sposoby spróbuje mu go odebrać.

Powieść nie do końca przypadła mi do gustu, ale widać, że autor włożył dużo pracy w swoje dzieło i zadbał o szczegóły. Jest humor, jest dowcip. Jednak wątek kryminalny niestety nie został rozbudowany, tak jakbym sobie tego życzyła. Tak naprawdę jest go tutaj niewiele. Sporo natomiast można się dowiedzieć, o tym jak wyglądało życie, które wiedli ludzie na dworze w XV wieku, i przybliżyć sobie postać samego Leonarda da Vinci. Muszę powiedzieć, że od początku w książce pojawia się mnóstwo nazwisk i powiązanych z nimi tytułów, dlatego Malvaldi na pierwszych sześciu(!) stronach umieścił ich spis, który nazywa się "Dramatis Personae". Często z tego korzystałam, bo wierzcie mi, bardzo łatwo można się pogubić i pomylić Pana X z panem Y. Oprócz tego, czytanie momentami wymagało ode mnie dużego skupienia, niektóre strony wertowałam po dwa razy, bo nie chciałam, żeby coś mi umknęło. Summa summarum "Miara człowieka" wyssała ze mnie trochę energii. Moim zdaniem to lektura dla bardziej wymagających czytelników. Takiej zwykłej śmiertelniczce, jaką jestem ja, ciężko było przez to przebrnąć. Komu polecam? Oczywiście fanom Leonarda da Vinci, ale nie tylko. :)

"Witamy w renesansie, gdzie każde zdanie jest ważone i wkładane na palec niczym drogocenny kamień, gdzie odmierza się na wadze każde pojedyncze słowo, a następnie pokazuje klejnot nie po to, by udowodnić, jaki jest piękny, ale jak potężny jest ten, kto go nosi."

Mediolan. 1493 rok. Drogi Czytelniku, zapnij pasy i... W sumie jakie pasy? Wtedy jeździły przecież karoce! Trzymaj się mocno czego popadnie i daj się przenieść w świat Leonarda da Vinci. To, że Leonardo był wybitnym malarzem oraz człowiekiem wyprzedzającym swoją epokę jest powszechnie znane. Marco Malvaldi na potrzeby swej powieści sprawił, że stał się ON także... detektywem.

Na zamkowym dziedzińcu zostają znalezione zwłoki mężczyzny. Nadworny astrolog nie jest w stanie podać przyczyny śmierci denata. Ludovico Il Moro, który rządzi Mediolanem postanawia wezwać Leonarda da Vinci, by spróbował doszukać się przyczyn zgonu. W mieście pełnym przesądów nie będzie to łatwe zadanie...

Miara człowieka jest lekką, ale zarazem bardzo przyjemną lekturą. Autor w swobodny, niewymuszony sposób bawi czytelnika ironicznymi opisami i dialogami, które pod płaszczykiem sarkazmu przemycają wiele ciekawostek o życiu Leonarda i mediolańczyków żyjący w tamtych czasach. To powieść satyryczna, ocierająca się o komedię kryminalną. Jest trup, są spiski, jest i detektyw w postaci szanowanego malarza. Ale przede wszystkim jest zabawnie. Malvaldi zawarł na kartach swej powieści wiele postaci (historycznych), dlatego ciężko czasem nadążyć kto jest kim. Na szczęście na początku książki znajduje się spis wszystkich bohaterów. Nie omijajcie go, ponieważ również napisany jest w ucieszny sposób. Niektóre fragmenty są wręcz rubaszne. Oto przykład (+18):

"Ludovico Il Moro - książę Bari i pan Mediolanu, metr dziewięćdziesiąt makiawelizmu, syn Francesca Sforzy. Nie ma pewności, czy woli ludźmi rządzić, czy też ich dymać, ale z obydwu czerpie ogromną przyjemność."

Książkę poleciłabym dorosłym czytelnikom, ponieważ niektóre dialogi są nacechowane erotyzmem. Widać to zresztą nawet w powyższym cytacie.

Ogromnym plusem tej to, że książka ta nie tylko bawi, ale i uczy. Nawet jeżeli ktoś nie był miłośnikiem lekcji historii w szkole i waha się czy to pozycja dla niego, powiem mu: oczywiście! Marco Malvali stworzył książkę, w której fikcja miesza się z rzeczywistością i zrobił to w tak surrealistyczny sposób, że jak już zacznie się ją czytać, ciężko się od niej oderwać. Osobiście spędziłam przy niej miło czas, a do tego nie raz wybuchałam niekontrolowanym śmiechem.

Polecam!