Legenda o Szkarłatnych Obłokach Maska Fudo

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Maska Fudo to prequel „Legendy o Szkarłatnych Obłokach„. Teoretycznie komiks funkcjonuje jako osobny i zamknięty byt, ale zdecydowanie warto sięgnąć po prequel, aby zobaczyć pełny obraz tego świata.

Scenariusz Maski Fudo to element najbardziej problematyczny, ale jednocześnie intrygujący. Nie dlatego, że jest słaby. Raczej dlatego, że nie robi nic, żeby ułatwić odbiór. To historia, która nie prowadzi czytelnika za rękę, tylko wrzuca go w świat pełen nazw, odniesień i relacji, które nie zawsze są od razu czytelne. Fabuła jest utkana z wielu wątków: mamy tu dramat rodzinny, brutalną szkołę przetrwania, wątki mistyczne i polityczne intrygi na najwyższych szczeblach władzy. Widać tu również ogromne przywiązanie autora do mitologii Japonii. Jeśli to jeszcze dla kogoś mało, to zaprezentowane tu uniwersum ma ponadto swoją głębię, swoją przeszłość i swoje konsekwencje oddziaływujące na bohaterów.

Tenuta świetnie pokazuje tu determinizm społeczny. Postać Fudo jest tragiczna w klasycznym tego słowa znaczeniu; on nie ma wyboru, on jest niesiony przez prąd wydarzeń, które zaplanowali dla niego inni. Z jednej strony mamy archetyp chłopca z nizin, który zostaje wrzucony w świat przemocy i przeznaczenia. Z drugiej strony jego przemiana w krwawego wojownika nie jest do końca linearną ewolucją. To raczej stopniowe zacieranie tożsamości niż klasyczny rozwój bohatera.

Postacie drugoplanowe nadają tej opowieści głębi. Kaida, tajemnicza wojowniczka, to postać, która kradnie każdą scenę, w której się pojawia. Jej relacja z Shinnosuke jest pełna napięcia, niejasnych motywacji i pewnego rodzaju fatalizmu. Z kolei postać matki bohatera to czyste, wyrachowane zło, które jednak ma swoje uzasadnienie w szaleństwie i religijnym fanatyzmie. Autor nie boi się długich momentów ciszy, kontemplacji przyrody czy picia sake, co buduje niesamowite tempo, powolne, niemal senne, by nagle eksplodować w finale każdego z rozdziałów.

Największym problemem są tutaj fragmenty scenariusza, gdzie historia bywa trochę niepotrzebnie zbyt skomplikowana. Niektóre wątki pojawiają się i znikają zbyt szybko, czasem bez wyraźnego domknięcia, jakby były jedynie fragmentami większej całości, której nie dostajemy w pełnym obrazie.

Część odbiorców może ponadto narzekać momentami na tempo narracji, które nie potrafi znaleźć stabilnego rytmu. Zdarzają się fragmenty bardzo intensywne, niemal przytłaczające, po których następują sekwencje trochę zbyt rozwleczone i ekspozycyjne.

Trzecia niedoskonałość, która potrafi przytłoczyć, to nadmiar postaci i nazw, które nie zawsze są odpowiednio wprowadzone. Relacje między bohaterami bywają istotne, ale nie zawsze czytelnie zarysowane, przez co łatwo się w nich pogubić. Są tu również niejasne odniesienia do mitologii, kultury czy tradycji Japonii, które nie każdy wyłapie i zrozumie.

Nawet jeśli scenariusz czasem nie domaga, to wszystkie te niedoskonałości przykrywa genialnie prezentująca się oprawa graficzna. Saverio Tenuta to wizjoner i malarz, który za pomocą pędzla i palety barw tworzy na papierze coś, co wykracza poza ramy tradycyjnego komiksu. Jego kreska jest niezwykle precyzyjna, realistyczna, a jednocześnie przesiąknięta oniryzmem. Najmocniej działa tu sposób budowania przestrzeni. Krajobrazy Japonii feudalnej nie są tłem, tylko pełnoprawnym uczestnikiem wydarzeń....

Fenomenalny! Jeden album i kompletna historia. Wspaniałe rysunki. Jest to chyba najlepsza historia jaka czytałem wśród komiksów. Świetni bohaterowie. Tu dzieją się poważne rzeczy, a bohaterowie nie są ani dobrzy ani źli tu nic nie jest czarno białe. Rewelacja! Polecam również pierwszy album pod tytułem Legenda o szkarlatnych obłokach, który jest również rewelacyjny! Prawdopodobnie nie znajdę nic lepszego przez długi czas..