Marzenia. Emma i Wioletta. Tom 1

„Emma i Wioletta. Marzenia. Tom 1” stanowi pierwszą odsłonę serii opisującej losy nastoletniej Emmy oraz jej młodszej siostry Wioletty. Obie od dawna ćwiczą taniec klasyczny i marzą by zostać primabalerinami w stolicy Francji. Najpierw jednak trzeba zdać trudny egzamin do specjalistycznej Szkoły Tańca Opery Paryskiej.

Każdy ma jakieś marzenia a książka ukazuje, że mimo wielkiego pragnienia osiągnięcia sukcesu, nie zawsze można zaspokoić swoje pierwotne ambicje. Autor w dosyć ciekawy sposób przedstawia losy rodziny dziewczynek, która to ma duży wpływ na ich karierę. Matka bardzo wspiera córki i jednocześnie wywiera na nich presję. Ostatecznie jednak trudno pojąć, czy życiowa ścieżka córek jest ich własnym pragnieniem czy też zachcianką rodziców. Na wielki plus zasługują ilustracje, starannie wyrysowane, gdzie trudno dostrzec jakiekolwiek niedociągnięcia.

Nie oszukujmy się – każdy z nas ma jakieś marzenia, choćby i najmniejsze. Czasami jednak, za sprawą podążania za karierą i pieniędzmi, zdarza się nam o nich zapominać. A co, jeśli to rodzice wybierają nam, o czym mamy marzyć? Czy to rozwiązałoby cały problem?

Emma i Wioletta: Marzenia to pięknie zilustrowany komiks opowiadający o dwóch dziewczynach chcących dostać się do prestiżowej szkoły Opery Paryskiej. Od najmłodszych lat marzą o zostaniu primabalerinami. W tym celu muszą najpierw zdać niezwykle wymagający egzamin, dlatego nieustannie ćwiczą i się do niego przygotowują. Ale czy to jest właśnie to, czego naprawdę pragną?

Ambicje, ambicje, ambicje

Czytając Marzenia, miałam nieustannie wrażenie, że coś jest w tym wszystkim nie tak. Wyglądało to zbyt idealnie. I z czasem, w miarę postępu fabuły, przekonałam się, że miałam rację w swoich podejrzeniach. Presja i wymagania okazały się po prostu zbyt wygórowane. I to nawet nie przez to, że jej styl tańca był „niewystarczający”, ale nie było to coś, czemu ona byłaby w stanie oddać serce. Dlatego kompletnie nie zdziwiła mnie jej decyzja o kompletnej zmianie ścieżki życiowej. Trzeba robić to, co się kocha, bo jaka to przyjemność, kiedy w czymś się męczysz, ale nie daje Ci to radości żadnej. W duchu też pochwaliłam decyzję mamy dziewczynek – mimo jej cichego pragnienia sukcesu córek na scenie paryskiej opery potrafiła zrozumieć odmienne marzenia starszej z nich i je zaakceptować. Mało tego, była z niej dumna za to, że odważyła się tę decyzję podjąć i o niej powiedzieć, co wymagało niezwykłej odwagi.

Cała recenzja na: CzasoStrefa

Emma i Wioletta #1 to początek komiksowego cyklu, w którym czytelnik może poznać losy dwóch nastoletnich sióstr, których największym marzeniem jest stać się wielkimi primabalerinami. Zanim jednak będą mogły one odnieść światowy sukces, muszą najpierw zdać egzaminy do elitarnej Szkoły Tańca Opery Paryskiej, co niestety wiąże się z naprawdę ciężką pracą i całą masą wyrzeczeń. Do tego wszystkiego dochodzi nie zawsze kolorowa „rzeczywistość”, która potrafi przygasić nawet największy entuzjazm.

Scenarzysta Jérôme Hamon stara się ukazać w pierwszym tomie całe spektrum różnorakich emocji towarzyszących nastoletnim bohaterom. Dziewczyny sukcesywnie dążą do zaplanowanego celu, realizując w ten sposób swoje marzenia. Niestety wiąże się z tym również cała masa stresu i innych niezbyt przyjemnych sytuacji. Pokazane problemy nie są nadmiernie przesadzone i dobrze powinny być zrozumiane przez młodego czytelnika (11-13 lat). Niestety wypływające z nich wnioski nie zawsze są jakoś nadmiernie „odkrywcze”. Twórca raczej stawia tu na sprawdzone schematy, które pojawiały się w dziesiątkach innych dzieł tego typu. Jest jednak pewna rzecz, która wyróżnia Emma i Wioletta #1 od konkurencji. Obok rozterek nastolatek, autor w dość interesujący sposób portretuje również ich rodzinę, która ma ogromny wpływ na kształtowanie się ich planów na przyszłość. Szczególnie dotyczy to matki, która mocno wspiera córki, ale też wywiera na nich pewną presję. W głowie odbiorcy (szczególnie starszego), może pojawić się pytanie, czy aby na pewno „marzenia” córek są ich własnymi?