Marionetka. Rosyjska mafia. Tom 2

Czekałam, czekałam i się doczekałam...

"Marionetka" bo o niej mowa. Książka na którą czekałam z niecierpliwością. Ciekawość jak potoczyły się losy Marty i Nikolaja zżerała mnie od środka.

Wartka akcja, emocje, miłość i przyjaźń, a do tego rosyjska mafia. Ten miks nie pozwala oderwać się od książki. I to zakończenie...

Dobrze że tom trzeci już czeka ☺️

Paulina Jurga to objawienie 2020 roku. "Matrioszka" skradła mi serce, rozłożyła na łopatki, koparę zbierałam z ziemi jeszcze długo po tym jak przeczytałam ostatnie zdanie. Jednak zostawiła po sobie ogromny niedosyt i czekałam niecierpliwie na kontynuację, doczekałam się a teraz mam podobne odczucia i znów niedosyt i niecierpliwe oczekiwanie, co przyniesie trzecia część serii.

Marta, młodziutka bohaterka książki, wyrwana z sielankowego życia w Polsce i wrzucona w środek rosyjskiej machiny mafijnej, przeżyła w ciągu kilku miesięcy tyle traumatycznych wydarzeń, że aż dziw, że dziewczyna jest jeszcze przy zdrowych zmysłach. Okazuje się, że wszyscy ją okłamują, manipulują nią i mają już z góry wymyślony plan na jej dalsze losy. Nie wie, czy komukolwiek może ufać i czy po raz kolejny jej wiara w to, że w ludziach jest dobro jej nie zawiedzie.

Kola, który pod wpływem Marty odkrywa w sobie uczucia, których wcześniej nie znał, chce ochraniać dziewczynę przed złem jakie niesie ze sobą mafia, pytanie tylko czy surowe reguły bratwy pozwolą Marcie prowadzić spokojne życie u boku Nikolaja?

Żyjąc w rodzinie mafijnej, o spokoju jednak można tylko pomarzyć. Tu każdy dzień jest niepewny, a rozwój sytuacji przynosi tylko nowe rozczarowania. Dziewczyna musi przy tym wszystkim walczyć jeszcze o odnalezienie swojej przyjaciółki Karoliny, by móc to zrobić musi podpisać pakt z diabłem, a wiadomo jak kończą się takie układy. Czy i tym razem pójście na układ z przenikniętym złem do szpiku kości bratem skończy się dla Marty tragicznie, czy może jednak zjedna sobie brata swoim łagodnym usposobieniem i chęcią niesienia pomocy?

Paulina Jurga ma tak dobre pióro, że ciężko znaleźć równie dobrą pisarkę, która dotyka tematów mafijnych. Na to wszystko autorka wykonała szeroko zakrojony research, co sprawia, że czytelnik doskonale orientuje się w strukturze mafijnej, w obyczajach i zasadach tego świata, a taka wiedza niezbędna jest by zrozumieć działanie bohaterów.

Ta książka jest dopracowana w najdrobniejszym szczególe, nie ma tu do czego się przyczepić, dzięki temu uważam, że to nie jest zwykły romans mafijny - szufladkowanie tej książki w ten sposób to ujma, to jest coś więcej tym bardziej, że to nie romans wysuwa się na pierwszy plan.

O tej książce można napisać wiele, uważam jednak, że każdy powinien ją przeczytać. Poleciłam Matrioszkę kilku osobom i każda sięgała po kolejną część, piejąc z zachwytu nad tą historią.

Marta po krwawych wydarzeniach, próbuje pozbyć się wyrzutów sumienia. Wszyscy, którym ufała zawiedli ją i zdradzili. Nie chce i nie może już im zaufać. Przy życiu wciąż trzyma ją chęć ucieczki i odnalezienia koleżanki Karoliny. Kluczem jest jeden ze starszych bliźniaków, któremu ratuje życie. Nikołaj próbuje odzyskać uczucie dziewczyny, jednak kłamstwa, które zakorzenił w niej Rusłan osiadły głęboko. Nie pomaga fakt, że plan, który mieli wcielić w życie nie wypalił i teraz stawką jest władza i gra o przetrwanie.

Pamiętacie, że pierwszy tom bardzo mi się podobał? Nie mogło więc być inaczej, że wobec „Marionetki” miałam bardzo duże oczekiwania. Niestety nie porwała mnie jak pierwsza część, która była przepełniona akcją, wieloma wątkami, skupiała się na rosyjskiej mafii. Ta część została poświęcona uczuciu Nikołaja i Marty. Na pewno było w niej więcej chemii i autentyczności, chociaż miałam wrażenie, że akcja jakby utknęła w którymś momencie. Całość wydaje mi się za bardzo skupiała się na przejęciu władzy, zagrywkach wewnątrz rodziny. Jednak chylę czoła autorce, jej styl pisania jest tak niezwykle wciągający, że nie mogłam się od książki oderwać. Podobał mi się wątek Rusłana, który wciąż pozostaje otwartą furtką, jaką rolę odegra. Izjasław jest moim ulubionym bohaterem, świetnie wykreowany, sceny z nim były zawsze wielkim znakiem zapytania. W samej Marcie ciężko było mi się doszukać przemiany. Jednak nie można dojrzałości oczekiwać od siedemnastolatki. Mimo płynącej w jej żyłach krwi, potrafiła zdobyć się na gest współczucia.

Niko wciąż pozostaje zagadką. Z jednej stony egzekutor, z drugiej zaś mężczyzna bez pamięci kochający swoją Jaskółkę.

Podsumowując, uważam że pierwszy tom był lepszy, drugi trochę obniżył poziom, jednak styl autorki i kreacje bohaterów są w stanie mi to wynagrodzić. Koniec i odkrywanie kolejnych zagadek pozostawiło mnie w osłupieniu i z niecierpliwością wyglądam „Matni

Przeczytałam Marionetkę jednym tchem i wiecie co? Muszę wystosować apel do autorki - @paulinajurga_ jak można tak zostawić czytelnika i kazać mu czekać do jesieni? Tak się nie robi! Jestem obrażona 😂

W "Marionetce" wracamy do bohaterów których poznaliśmy w poprzednim tomie "Matrioszka". I tak jak w pieszym tomie nie mogłam do końca zrozumieć głównej bohaterki, tak tutaj już nic mi nie przeszkadzało.

Nie chcę opisywać Wam fabuły, bo jeśli nie czytaliście pierwszego tomu to byłby to spojler.

W tej serii do czynienia mamy z mafią, a w jej strukturach wszystko rządzi się swoimi prawami. Nie można się na nie nie zgodzić, nie ma sposobu aby z nimi walczyć.

Miłość, nienawiść, śmierć, władza i strach - to wszystko znajdziecie w tych książkach. A po skończeniu jednej od razu będziecie chcieli sięgać po następną!

"Marionetka" trzyma poziom części pierwszej. Muszę przyznać, że trylogia p. Jurgi wyróżnia się na tle innych książek o tematyce mafijnej. Nie jest to zwykły romans. Właściwie scen romantycznych jest dość mało. Akcja jest dynamiczna i często zaskakująca. Może mogłabym się przyczepić do postaci Marty, która w dalszym ciągu jest bardzo łatwowierna i przez to trochę irytująca, ale ma przecież 17 lat, więc nie można wymagać od niej zbyt dużej przenikliwości.

Dobrze się czyta.

Polecam!

Piekło ma wiele twarzy, bywa prawdziwym labiryntem i tak naprawdę znaleźć wyjście z niego jest prawie niemożliwe. To „prawie” daje wiarę, że jeszcze nie wszystko stracone, ale czy to nie jest łudzenie się, okłamywanie i pokładanie zaufania w czymś, co w ogóle nie istnieje? Za niewłaściwy wybór można zostać bezwzględnie ukaranym, traci się nie tylko nadzieję, lecz czasem także to, co najcenniejsze.

Podobno krew nie woda, ale czy faktycznie tak jest w przypadku Marty? Przez kilkanaście alt nie była świadoma jakie ma korzenie, teraz musi nauczyć wszystkiego tego, co członkowie jej rodziny uważają za codzienność. Słaby ginie, zostaje zgnieciony, zmieciony z powierzchni ziemi. Ona pokazała co się w niej kryje, jak w prawdziwej matrioszce, zaskoczyła tym innych, a zwłaszcza siebie samą, na tym nie koniec. Zamiast finału następuje początek. Dziewczyna musi stawić czoła temu, co zaszło i ma miejsce na jej oczach, wbrew wszystkiemu jeszcze wierzy w ludzi, chociaż ci rozczarowują ją na każdym kroku. Czyżby było to naiwnością? W świecie, w którym musi teraz egzystować wszędzie kryją się pułapki, wrogowie nawet nie kryją się ze swoimi zamiarami, bardziej należy się bać tych, którzy udają przyjaciół. Czy Marta już przyswoiła tę lekcję? Zawiodła się na tak wielu osobach, komu może uwierzyć, a kogo ma się wystrzegać? Do czego doprowadzi ją uczucie do człowieka jaki nie zawaha się być bezwzględnym i wierny był jedynie mafijnym zasadom? Nauka bywa bolesna, zwłaszcza jeśli nie dostrzega się manipulacji, kim jest Marta? Matrioszką, jaka jeszcze zaskoczy czy tylko marionetką, sterowaną przez innych? Zaskoczyła już tym, na co ją stać siebie i otoczenie, w jakim przyszło jej żyć, lecz kolejne wyzwanie przed nią. Rozpoczęła ryzykowną grę, próba sił niekiedy nadchodzi bez zapowiedzi i wymaga czegos więcej niż odwagi …

Kiedy premierowy tom trylogii, i to będący jeszcze debiutem, wciska w fotel to po drugiej części oczekuje się bardzo dużo, by nie powiedzieć, że rzeczy niezmiernie trudnej – jeszcze lepszej historii. Paulina Jurga postawiła przed sobą to zadanie i wywiązała się z niego wprost celująco. Niby czytelnicy wiedzą co ich czeka, znają drugi plan i większość pierwszoplanowych postaci, ale … no właśnie diabeł w tkwi w szczegółach i w pomyśle. Jedno i drugie bywa zbyt często brane za nic trudnego, zwłaszcza jeśli to drugie już odniosło sukces w pierwszej części to wydawałoby się nic łatwiejszego niż kontynuacja. No właśnie i w tym problem czyli zaspokojeniu oczekiwań co do ciągu dalszego, lecz i wprowadzeniu nowych wątków, dorównujących co najmniej tym już znanym. W „Marionetce” nie tyle udało się autorce zaskoczyć czytających, bo to żadne przypadek, ile zaprezentować talent do tworzenia intrygujących splotów wydarzeń, zagadkowych i przede wszystkim zmieniających perspektywę co do dalszego rozwoju fabuły. Z pozoru w spokojnych chwilach mają miejsce sytuacje, które stawiają pod znakiem zapytania to, co już wiadome i co czytelnicy przypuszczają. Jak dalej potoczy się historia Marty? To pojawia się wielokrotnie, bo bohaterowie ewoluują, dojrzewają oraz stawiają sobie i reszcie trudne pytania. Paulina Jurga w drugiej części nie zwalnia ani na moment, wprost przeciwnie, ponownie w kameralnym klimacie pokazuje istotę podstawowych uczuć przeciwstawionych bezwzględnemu światu, gdzie jeden błąd może oznaczać śmierć, a to wcale nie najgorsza opcja. Coś jeszcze jest w samym centrum tej opowieści – miłość, wystawiana na próbę, podkopywana, gorąca i niepewna, lecz rozwijająca się wbrew temu, co dzieje się naokoło. No i trudno nie wspomnieć przynajmniej o zakończeniu tego tomu - nowej zagwozdce jaki pisarka zafundowała czytającym, tak, iż niecierpliwie będą czekać na Grande finale czyli trzeci tom.

„Marionetka” jest drugim tomem sagi „Rosyjska Mafia”. Paulina Jurka, autorka powieści, znowu nie zawiodła czytelników, chociaż już przy pierwszym tomie bardzo wysoko zawiesiła poprzeczkę. Historia opowiedziana jest w sposób mistrzowski, przez całą książkę czytelnik płynie za sprawą równego tempa oraz wciągającej fabuły. W tomie tym obok wartkiej akcji, mamy możliwość bliższego przyjrzenia się bohaterom, obserwowania przemian, jakie w nich następują. Dzięki temu zabiegowi autorka pozwala wejść głębiej w świat przedstawiony w tej książce. Porywająca, kradnąca czas i wgniatająca w kanapę powieść!

Moim zdaniem autorka zasłynie z mordowania bohaterów i to od Was zależy, czy ją polubicie, czy też nie.

W tej części wielokrotnie się wzruszyłam. Były takie momenty, kiedy miałam ochotę płakać, krzywdzić autorkę i prosić o kontynuację. Zdecydowanie jest to mocna historia, a dynamiczność przyciąga czytelnika jak magnes.

Mogło by się wydawać, że odkryjemy kolejne karty, pewne rzeczy zostaną wyjaśnione. Nic bardziej mylnego! Autorka wprowadza nowe układy, tajemnice, sekrety i ujawnia kilka ważnych szczegółów.

Polecam! Mocna pozycja na rynku wydawniczym!

Po ostatnich wydarzeniach życie Marty wcale nie wróciło do normalności. Można by uznać, że stało się jeszcze trudniejsze. Oszukiwana przez wszystkich wokół nie jest w stanie ponownie nikomu zaufać. Poznaje swojego brata z całkiem innej strony i przeraża ją to, że momentami jest bardzo podobny do ojca. Manipulowana przez Rusłana wierzy, że Nikołaj się tylko nią zabawił i nie chce nawet patrzeć mu w oczy. Ten jednak nie zamierza się poddać, bo wie, że Marta jest jego i nikomu nie pozwoli jej tknąć. Gdy dowiaduje się, że ta uratowała od śmierci brata, który zgotował jej piekło, a co więcej opiekuje się nim, wpada w szał. Marta jednak pomimo rozpaczy nie zamierza tak łatwo ustąpić i nie pozwoli zrobić z siebie marionetki. Chce odnaleźć swoją przyjaciółkę i tylko wróg może jej w tym pomóc. Jednak, czy dobrze postępuje? Co prawda braciszek pokazuje w jej obecności swoje zagubienie i ból związany z tym na kogo został wytresowany, tylko czy jest ona prawdziwa? A może to jedynie maska?

Bywało tak, że książka podobała Wam się do tego stopnia, iż zwyczajnie brakowało Wam słów do opisu tego zachwytu? Ja mam właśnie tego typu problem z "Marionetką". Po przeczytaniu pierwszej części byłam w szoku. To był debiut? Serio? Autorka postawiła sama sobie ogromną poprzeczkę i pomimo tego, że byłam pewna, iż drugi tom będzie świetny, nie sądziłam, że może być lepszy. Szczerze boję się, co czeka nas w trzeciej części i czy może ona być jeszcze lepsza.

Muszę przyznać, że Matrioszka momentami mnie irytowała, gdyż tak łatwo uwierzyła swojemu złemu bratu, a nie potrafiła szczerze porozmawiać z Nikołajem. Cały czas jednak pamiętałam o tym, że ona ma dopiero 17lat, została mocno skrzywdzona i bez wątpienia się pogubiła. Dopingowałam im z całego serca, a mając możliwość patrzeć na sytuację oczami Nikołaja byłam w stanie ocenić jak mocno kocha tą dziewczynę i ile jest w stanie dla niej zrobić.

Pamiętacie dwóch bliźniaków budzących grozę? Tak... Iwan i Izjasław, jeden z nich przeżył i odegra tu bardzo ważną rolę. Co więcej, momenty gdzie Marta z nim przebywała niekiedy przyprawiały mnie o gęsią skórkę. Ten bohater jest niepokojący, posiada dwie twarze, gdzie tylko jedna jest prawdziwa, a poza tym jest ON świetnym manipulatorem. Matrioszka dla własnych celów chce mu pomóc, jednak jej serce jest zbyt miękkie i w każdym widzi cząstkę dobra, co jak się domyślacie może wywołać kłopoty.

Piszę tu bardzo ogólnikowo, gdyż zwyczajnie nie chce Wam zdradzić za wiele. Jednak zwrócę tu uwagę na jedną bardzo istotną rzecz.

Czytając książkę, da się dostrzec, jak dużo pracy autorka włożyła w to, by fikcję wymieszać z faktami. Przyznam szczerze, że po rozmowie z autorką zrozumiałam, iż niektóre rzeczy, które mogłyby wydawać się jedynie jej wyobraźnią, tak naprawdę wydarzyły się naprawdę. Gdy Paulina mi to wyjaśniła, zrozumiałam że pomiędzy fascynacją, a odrazą jest cienka granica.

No i co ważne, nie jest to kolejna książka mafijna o włoskiej mafii. Bo nie ukrywajmy, takich książek jest mnóstwo i owszem, większość tych które przeczytałam były bardzo dobre, ale nawet w świecie mafijnym czytelnik potrzebuje pewnej zmiany. Tu, Rosja, Czeczenia, odkrywają kluczową rolę i to jest świetne.