Manekiny

Czy jakiekolwiek zadośćuczynienie może ukoić ból matki po stracie dziecka?

Gdy otworzyłam drzwi Domu Marzeń jeden z manekinów szepnął mi na ucho, że z pewnością prędko stąd nie wyjdę - miał rację! Zostałam nieodwracalnie wciągnięta w historię rodziny Bernerów. Mrok tego miejsca osaczył mnie z każdej strony. Powietrze było tak gęste, że mogłam je pociąć na kawałki. Chwilami było ciężko oddychać, ale wiedziałam, że nie mogę się poddać póki nie poznam prawdy.

Manekin stojący za zasłoną w salonie wyznał mi w sekrecie, że w Domu Marzeń dzieją się makabryczne rzeczy. Takie, których ludzki umysł nie jest w stanie pojąć . To wszystko, ta chora gra, którą urządza Berner to akt zemsty i wyraz miłości do żony. Byłam niesamowicie zaintrygowana co takiego musiało się wydarzyć w życiu tego małżeństwa, że są zdolni wciągać ludzi w tak ogromne niebezpieczeństwo. Ogarnął mnie strach...

Kiedy z ukrycia zobaczyłam Natalię zrobiło mi się jej okropnie żal... Ta młoda kobieta tyle już przeszła. Przeżyła wielką traumę. A nawet nie jedną. Już w dzieciństwie ktoś ją bardzo skrzywdził. Teraz po stracie synka Natalia powoli zaczyna popadać w obłęd... Nie potrafi poradzić sobie z pustką, która choć z nazwy lekka, całkowicie ją przygniotła. Kobieta zaczęła w końcu zakłamywać rzeczywistość. Czy to jej pomogło? Smutek i rozpacz Natalii wdzierał się w moją skórę za każdym razem gdy spojrzałam w jej stronę. Ale najgorsze co mogłam zobaczyć było dopiero przede mną...

Gra, w której uczestniczą Monika i Marek jest tak niewyobrażalnie nieludzka, że nie da się na to patrzeć nie zakrywając oczu i nie wstrzymując oddechu. A musicie wiedzieć, że grono zafascynowanych złem jest wielkie! I przyglądają się oni tej krwawej rozgrywce z błyskiem w oku. To już nie są ludzie, to puste manekiny wyprane z wszelkich uczuć i moralności.

"Manekiny" to wybitnie skonstruowany thriller psychologiczny, z oryginalną fabułą, która przeraża i wciąga jednocześnie. To co stworzyła Jolanta Żuber to prawdziwy majstersztyk! Autorka opracowała wybuchową mieszankę, która, co prawda wybucha już na początku, ale dopiero na koniec dostajemy w twarz największym odłamkiem.

Gdy już odkryjecie co było czynnikiem zapalnym spirali tych wszystkich wydarzeń będziecie głęboko zszokowani tym, jak mała iskra potrafi wzniecić wielki pożar i zniszczyć życie niejednego człowieka... Gwarantuję, że podczas lektury "Manekinów" zaleje Was lawa emocji.

🌿 Młode małżeństwo Natalia i Adam Berner tracą w pożarze swojego jedynego syna. Natalia doznaje licznych oparzeń ciała, ale nie to stanowi problem, kobieta nie potrafi przeboleć straty ukochanego dziecka. Adam, właściciel domu pogrzebowego próbuje pomóc jej stanąć na nogi i na własną rękę wymierzyć sprawiedliwość osobom, które doprowadziły do pożaru. Postanawia zorganizować niebezpieczną grę, w której uczestnikami będą ludzie z problemami finansowymi i mający nóż na gardle, dosłownie i w przenośni. Ile będą w stanie zrobić dla pieniędzy?🌿

.

Dwie różne historie małżeństw z problemami. Jedna bezwzględna gra, w którą nie wszystkim będzie dane wziąć udział. Jedna z par zostanie obserwatorem, druga będzie walczyć ze swoimi słabościami i złymi demonami aby zdobyć upragnione pieniądze. Łączy tych ludzi wiele niżby mogli się spodziewać, sama byłam mega zaskoczona, tymi powiązaniami, ale więcej nie zdradzę🤫Udział w grze pokaże, czy istnieje jakakolwiek granica moralności i empatii, do której mogą się posunąć uczestnicy. Ile jest w stanie zrobić i poświęć człowiek dla bliskiej sobie osoby, czy dla własnych korzyści materialnych? Motyw gry rzadko jest spotykany w literaturze, ale jest to bardzo wdzięczny temat, bo dzięki niemu można zbudować ciekawą, wciągającą i tajemniczą, pełną zagadek fabułę. Dzięki niej historia nabiera tajemniczości i niepokoju, jest niejednoznaczna i nieprzewidywalna, a to są cechy dobrego thrillera, które ta książka posiada. W trakcie czytania sami podejmujemy decyzję, bądź stoimy z dylematem, co w danej sytuacji byśmy zrobili na miejscu bohatera. W trakcie gry jesteśmy blisko z uczestnikiem, utożsamiany się z nim i przeżywamy jego ewentualne sukcesy, czy porażki.

.

Po raz kolejny @jolanta_zuber mnie nie zawiodła, nie wiem, jak ona to robi, że tworzy tak psychodeliczne historie, które czyta się z zapartym tchem, a z każdą kolejną powieścią masz ochotę tylko na więcej. Wyborna uczta dla konesera dobrych thrillerów i kryminałów. Tym razem autora zabrała nas w emocjonalną podróż do wnętrza złamanej psychicznie matki, która straciła najbliższą dla siebie osobę. Kobieta nie może pogodzić się ze stratą, czas nie jest dla niej lekarstwem, a jedynie rozgrzebuje rany, które nie mogą się zabliźnić. Ból, ogromna rozpacz i cierpienie, w końcu obsesja związana z synem doprowadzają do tragedii. To jestem emocjonalna i psychologiczna droga, którą musiała przejść, zaczynając od dzieciństwa, kiedy jako dziecko była molestowana przez ojczyma, a kończąc na żałobie, która z każdym dniem rozdzierała matce serce.

Genialna książka, pełna emocji, poruszająca wiele trudnych tematów. Polecam🖤

Jolanta Żuber i jej Manekiny wydane w systemie Ridero.

Co to była za książka!! Szok, niedowierzanie, emocje, dramat, brutalność, kontrowersja. Po prostu nie do opisania co się działo i jakie niecodzienne emocje to wywoływało. Początek lekko zjeżył włos na głowie, by akcja dalej mocno przycichła i rozkręcała się bardzo powoli. W punkcie kulminacyjnym odsłoniła wszystkie zakrwawione karty. Może poszczególne momenty z początku mogły być lekko nudnawe, ale ta brutalność mnie przy całości trzymała. To nie taka brutalność dla samej brutalności tylko każdy środek miał jakiś swój cel, miał służyć czemuś, miał być małym krokiem do pewnej wewnętrznej rekonwalescencji. Czy było to usprawiedliwione? Żadna krzywda nie usprawiedliwia, ale miała sens i wynikała z osobistych doświadczeń.

Natalia miała bardzo burzliwą przeszłość, natomiast mało nakreślony został Adam - jego zachowanie było na podstawie miłości, brakowało mi nieco jego traum w tej całej krzywdzie którą wyrządził... Całość na tyle mocno wpływa na wyobraźnię, że może przerazić umysł autorki, jej pomysły na kolejne sposoby tortur.

Pani Żuber dobrze operuje językiem. Książkę czyta się płynnie, a krótkie rozdziały wywołują efekt "jeszcze tylko jeden." Całość trzyma w napięciu i naprawdę ciekawią. Manekiny są cienkie ale wypełnione zawartością po brzegi. Nie tłumaczą wszystkich tajemnic więc napięcie i niepokój pozostaje nawet po zakończeniu. To ciężka lektura, ale niezapomniana.

Jak brzmiało hasło rzymskiego pospólstwa - ludzie pragną chleba i igrzysk. A Manekiny w znakomity sposób dostarczają tego drugiego....

Ja polecam ale pamiętajcie - czytać na własną odpowiedzialność!...

Człowiek jest w stanie znieść wiele, ale nigdy nie jest już taki sam jak przed tragedią. Jedni dają radę żyć dalej z poharatanym sercem i starają się skleić je tyle ile mogą. Drudzy nie są w stanie podjąć żadnego kroku, a trzeci radząc sobie z własną traumną krzywdzą innych.

Główny bohater Adam szuka sposobu na wyrwanie z marazmu swojej żony, która nie może się podnieść po pożarze, w którym stracili syna. Pomysł Adama przyprawia o dreszcze, a wręcz o obrzydzenie. „Zabawa”, która ma odciągnąć myśli żony skupia się na zadawaniu bólu komuś innemu. Spiralę zła zaczynają nakręcać pieniądze, które przyciągają ludzi w kłopotach finansowych, ale i też masę zwyroli, którzy są w stanie zapłacić dużo, by zobaczyć transmisję w darknecie.

W tej historii nie ma tematów tabu i po pierwszej mocnej scenie już wiem, że to będzie jazda z wyłączonymi hamulcami, chociaż do końca liczę, że ktoś wreszcie je naciśnie. Mocna w przekazie, która pod warstwą ludzkiego okrucieństwa zostawia mnie z pytaniami o granice w życiu, usilne szukanie sprawiedliwości tam gdzie jej nie ma i poczucia, że tak łatwo sprawić, by miłość stała się toksyczna dla obu stron tylko pod innymi względami. Atmosfera jest tak gęsta za sprawą zła w zamkniętym domu.

Książka tylko dla dorosłych i dla osób o stalowych nerwach, które odnajdują się w mocnych thrillerach, a może i nawet już horrorach. Bo chociaż za wszystko w tej książce odpowiada człowiek, a nie nadnaturalna siła, to pokazuje, że najgorszą kreaturą jest właśnie człowiek. Chciałabym głębiej poznać psycholgię postaci, a przede wszystkim Adama.

Zakończenie było bardzo dobre, chociaż myślałam, że pójdzie w jeszcze mocniejszą stronę. Niezłe wrażenie zrobiło na mnie wytłumaczenie wywołania pożaru, od którego zaczęło się szerzyć zło.

Podsumowując ognia nie gasi się ogniem, bo pozostają tylko większe zgliszcza. 🔥

To thriller psychologiczny przez wielkie “T”. Emocjonujący, brutalny, a przy tym genialnie skonstruowany z dbałością o najmniejszy szczegół. "Manekiny" Jolanty Żuber zaskoczyły mnie i zachwyciły jak naprawdę niewiele książek z tego gatunku.

A pierwsze wrażenia wcale takie nie były. Jolanta Żuber przedstawiła nam wielu bohaterów na stosunkowo niewielkiej liczbie stron. Każdy z nich był wyrazisty i wiele wokół nich się działo, przez co byłam lekko zdezorientowana.

Jednak to początkowe wrażenie szybko się zatarło. Autorka połączyła wątki, a fabuła weszła na wyżyny intensywności. Od tego momentu trudno było się oderwać od książki.

To thriller dla ludzi o mocnych nerwach. Nie tylko dlatego, że jest naprawdę mocny, a Autorka nie ma dla swoich bohaterów litości. W ręce czytelników trafia opowieść o tym, do czego jest zdolny człowiek i ile potrafi zrobić dla: pieniędzy, miłości, z żalu, ze strachu. To opowieść o tym, gdzie znajdują się nasze granice. A może wcale ich nie mamy?

"Manekiny" zagnieżdżają się w umyśle czytelnika, a po odłożeniu książka wciąż jest obecna w myślach. Obrazy wciąż na nowo malują się w wyobraźni, pozostając w niej żywe i wciąż tak samo przerażające. Kluczowym elementem jest tutaj konstrukcja psychologiczna bohaterów – Jolanta Żuber zadbała o najmniejsze szczegóły, wskutek czego każdy z bohaterów to po prostu majstersztyk tworzenia postaci.

No i zakończenie!Zaskakuje kapitalnymi zwrotami akcji, a rozwiązanie intrygi sprawiło, że odłożyłam lekturę z poczuciem satysfakcji.

"Manekiny" to wyjątkowe studium ludzkiej psychiki ze szczegółowo przemyślaną fabułą i złożonymi postaciami. Nie może być inaczej: książka ląduje na półce “Polecam jak nie wiem co!”.