Mam na imię Jutro

Wzruszają Was psiaki w filmach i książkach? Nie wiem, ile razy płakałam oglądając „Mój przyjaciel Hacchiko”, czy „Marley i ja”.

W najnowszym nabytku serii butikowej Wydawnictwa Albatros głównym bohaterem powieści, a nawet jej narratorem jest właśnie pies i samo to sprawia, że mogłam być nieobiektywna przy jej ocenie. To opowieść o podróży przez kraje i wieki magiczna i wzruszająca, pokrzepiająca i smutna. Ukazująca bezwarunkową miłość, bezgraniczne oddanie, ale i ostateczność przemijania.

Wokół psa o imieniu Jutro, obdarowanego nieśmiertelnością, wszystko przemija. Umierają jego psi i ludzcy towarzysze, niezmienne pozostaje jego przywiązanie i niegasnąca nadzieja na odnalezienie zaginionego pana. Szuka go też człowiek kierujący się zupełnie innymi pobudkami, a pies jak nikt inny potrafi wyczuć złe zamiary.

To powieść pełna nostalgii, wzniosłych uczuć i zachwytów nad pięknem muzyki, architektury, ale też brutalności pól bitewnych, ludzkiej zawiści i wrogości.

Pojawiają się tematy związane z przemijaniem, dylematy moralne zmuszające do refleksji. Czy czyniąc swojego psa nieśmiertelnym jego pan kierował się miłością czy egoizmem? Wyrządził mu krzywdę czy przysługę?

Jutro ma szansę poznawać świat i przyglądać się ludziom ze swojej psiej perspektywy przez setki lat przemierzając różne kraje. Daje nam możliwość spojrzenia na gatunek ludzki jego oczami. Do jakich wniosków dochodzi? Nie są one wesołe i pokrzepiające, bo potwierdzają, że mimo zachodzących w świecie zmian, natura człowieka jest niezmienna, a on sam pozostaje najokrutniejszym stworzeniem w całym królestwie zwierząt.

To historia piękna, wzruszająca i niosąca bardzo wartościowy przekaz, a cudowna okładka dodatkowo zachęca do sięgnięcia po nią.

Pewnego zimowego wieczoru roku, pies o imieniu Juro traci swojego ukochanego pana. Od tej pory latami przemierza świat, by go odnaleźć. Jest nieśmiertelny, na co może wskazywać jego wiek sięgający ponad dwustu lat. Zwierze trafia w różne miejsca, szuka go dosłownie wszędzie, ale bezskutecznie. Na swojej drodze spotyka różnych ludzi, jedni są dobrzy, inni źli, ale nikt nie jest jego panem. Jutro nie traci jednak nadziei i nie spocznie, póki nie spełni swojej misji.

Narratorem tej historii jest tytułowy czworonóg. Zgadzam się ze słowami, że jest to opowieść o odwadze, poświęceniu i magicznej więzi, która łączy człowieka i psa. Kto ma w domu zwierzę, ten wie, jakie potrafi być oddane, wierne i kochane. Czasami zastanawiam się, co siedzi w głowach naszych pupili, o czym myślą oraz co by powiedziały, gdyby umiały mówić. Jutro jest pewnym wyobrażeniem ten temat, gdyż poznajemy jego myśli.

Książka jest przepięknie wydana, ciężko od niej oderwać wzrok. Elegancka obwoluta, piękna grafika, ciekawa wklejka, minimalistyczna okładka oraz tasiemka, która służy za zakładkę, sprawia, że nie jedna osoba ulegnie jej urokowi i zaopatrzy się w nią. Tak też zrobiłam ja. Niestety to by było na tyle plusów z mojej strony. Znalazłam się w tej nielicznej grupie osób, którym się ta powieść nie podobała. Nużyła mnie, ciągnęła mi się w nieskończoność, a momentami wręcz mnie ona irytowała. Ciężko mi było dobrnąć do jej końca.

Autor mocno skupia się na otoczeniu, opisach zabytków, sztuki i innych rzeczy, które nie wiele wnoszą do fabuły. Tak samo w przypadku bitew rozgrywających się w pobliżu miejsc, w których znajduje się Jutro. Sam pies poza tym, że chce odnaleźć swojego pana, nacechowany jest negatywnymi przymiotami. Ma o sobie wielkie mniemanie, gardzi ludźmi, czuje się lepszy od innych psów, w zasadzie nie ma nic z normalnego psa. Jest weganinem, chodzi do opery itd.

Sama tematyka jest ciekawa, lecz jej wykonanie jest w moim odczuciu słabe. Dla mnie była to pozycja ciężka i spodziewałam się czegoś zupełnie innego, zwłaszcza po wielu pochlebnych recenzjach. Niestety jak to często z nimi bywa, człowiek musi się przekonać na własnej skórze, czy dana pozycja mu się podoba, czy też nie.

Ta przepiekna okładka musiała skrywać piękne wnętrze. Chociaż nie powinno się oceniać książki po okładce, to jak przejść obojętnie obok takiego wydania?

Historia magiczna, baśniowa, w mrocznym klimacie. Tak na szybko można ocenić "Mam na imię Jutro". Nie jest to powieść, którą można przeczytać jednego wieczoru, trzeba się nią delektować, bo napisana jest pięknym językiem, nieśpiesznie i z wielką dbałością o szczegóły. Autor stworzył cudowny, ciężki klimat, który oblepia nas, według mnie, smutkiem i nostalgią. Całość przywodzi na myśl klasyczne angielskie dzieła literatury - jest stylowa i tajemnicza, a elementy z pogranicza baśni to dodatkowy atut.

Na zakończenie trzeba wspomnieć własnie o zakończeniu. Zaskakujące, ale spójne, dobrze przemyślane, to wisienka na torcie.

Gdy tylko zobaczyłam na profilu wydawnictwa Albatros zapowiedź nowego wydania książki “Mam na imię Jutro” Damiena Dibbena wiedziałam, że będę musiała zapoznać się z tą historią. Zarówno okładka jak i opis książki przykuł moją uwagę. Spodziewałam się bardzo emocjonalnej, magicznej i wzruszającej historii. I dokładnie ta historia, taka jest. 

Autor opowiada historię Valentyne’a oraz jego czworonogiego przyjaciela, psiaka do którego najczęściej zwraca się “chempion” choć jego prawdziwe imię to Jutro. Ta dwójka zrobiłaby dla siebie wszystko, a z pewnością oddałby życie. Wspólnie kroczą przez życie, gdyż mają przed sobą całą wieczność. Jednak w jednym momencie ich drogi zostają brutalnie przerwane, a Jutro wyrusza w wieloletnią podróż w celu odnalezienia swojego pana. 

Ta historia jest magiczna, przenosi nas w różne epoki, różne miasta i różne wydarzenia historyczne. Jednak najważniejsze w tej historii są wartości jakie ze sobą niesie - wierność, oddanie, troska, miłość. Życie wieczne może być cudem, ale również może być udręką. Przekona się o tym jedna z postaci, którą będzie musiała doświadczyć dotkliwej straty. 

Autorowi udało się napisać bardzo intrygującą historię, która pozytywnie mnie zaskoczyła, choć przyznam, że spodziewałam się po niej czegoś innego. Jest to połączenie książki przygodowej z lekką nutką fantastyki i historii. Osobiście myślałam, że dostaniemy więcej fantastyki, jednak w ostatecznym rozrachunku podoba mi się to co funduje nam autor, gdyż poza atrakcyjną fabułą stworzył również ciekawa postacie. Najbardziej ekscytowała mnie postać Vildera i sekrety jakie skrywa. 

Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Historia sama w sobie potrafi zaintrygować i wzbudzić wiele emocji, zwłaszcza jeśli chodzi o postać Jutro i Sporco. Od siebie mogę dodać, że jest to “inna” historia niż czytam na co dzień i mnie ona kupiła. Potrafiła przykuć moją uwagę i zainteresować. Jest to nieszablonowa historia, warta uwagi. Zachęcam do przeczytania. 💙

Przede mną leży kolejna kusząca pozycja z Serii Butikowej Wydawnictwa Albatros. Pięknie wydana, dostojna w całej okazałości, aż grzech po nią nie sięgnąć. To na razie kusząca okładka, ale pytanie, co jest w środku? Czy również autor ukrył w niej tyle emocji, ile wywołuje w nas tylko spojrzenie na jej okładkę? Czas się przekonać, nie można aż tak igrać z emocjami ….

Jutro, bohater, a zarazem narrator opowieści, to pies, który stracił swojego pana. Miało to miejsce dawno, bo historia zaczęła się w roku 1815, w pewien zimowy dzień. Pies czekał na pana bardzo długo i wytrwale w miejscu, gdzie się widzieli po raz ostatni. Czas nieubłaganie płynął, a pan nie wracał. Pies postanowił wyruszyć w świat w poszukiwaniu ukochanego właściciela. Przemierzał go wszerz i wzdłuż, wiele wycierpiał, wiele przeżył, upokarzany i dręczony wędrował. Czy w końcu dotarł do celu? Czy pan się odnalazł? Jak długo trwała to wędrówka w niewiadomym kierunku?

Mam na imię Jutro to magiczna i piękna historia o prawdziwej przyjaźni między psem a człowiekiem, o miłości bezwarunkowej, o tęsknocie i samotności. Ależ w niej jest bólu i smutku, rozrywa serce na kawałki. Widzimy świat oczami psa, on jest znakomitym obserwatorem i wytyka ludzkie przywary, złe cechy i charaktery. Z tej niecodziennej perspektywy widzimy swoje ludzkie odbicie, to jak jesteśmy odbierani i widziani przez naszych czworonożnych przyjaciół. Jaki to jest obraz? Wymagający poprawy, smutny i bolesny. Jednym słowem bardzo rozczarowujący …

Autor znakomicie ukazuje ludzką naturę, chciwą i pyszną, pazerną i obłudną, tą skalaną złymi przywarami. Pokazuje do czego jest zdolny człowiek, aby tylko sobie sprawić radość, aby zaspokoić swoje samolubne żądze. Nie liczy się z innymi, nie traktuje poważnie i z godnością drugiego człowieka, nie wspominając już o zwierzętach. Obraz godny pożałowania, pełen rozgoryczenia i okrucieństwa.

Ale pocieszające jest to, jak piękna i magiczna relacja może łączyć człowieka i psa. Jak potrafią za sobą tęsknić, miłować się i tworzyć cudowną więź. Ta lektura powinna być cenną lekcją życia, jak należy traktować zwierzęta, jak należy się z nimi obchodzić, przecież one też mają uczucia, potrafią się wzruszać i kochać swojego pana.

Warto dłużej zatrzymać się przy tej opowieści, pozwolić sobie na samotne i spokojne chwile refleksji. Ona do tego mobilizuje, wymusza swego rodzaju indywidualny rachunek sumienia. Nie warto się ociągać, teraz jest znakomita okazja do takiego wewnętrznego rozrachunku.

Nie liczcie na szybką akcję, dynamiczne zwroty wydarzeń. Tego właśnie nie otrzymacie. To nie ta powieść. Ona jest spokojna, akcja toczy się delikatnie i pewnym marazmem, delikatnością. Niesamowicie subtelna i czarująca. Emocjonująca, emanująca ciepłem i mnóstwem wzruszeń.

Polecam, na spokojne zimowe wieczory, gdy za oknem z nieba zerka biały puch, a polana trzaskają w domowym kominku ...

„I jutro - jutro zaczniemy od nowa".

„Mam na imię Jutro” to kolejna z powieści autorstwa Damiana Dibben'a. Napisana jest w sposób urzekający, sprawiając, że czyta się ją z zapartym tchem, a niezliczona ilość metafor i to, w jaki sposób autor przedstawia tamtejszy świat, są wręcz niezwykłe.

Wiele lat temu został mu ofiarowany niezwykły dar i przekleństwo zarazem - wieczne życie. Miał je spędzić u boku swojego najlepszego przyjaciela, jednak pewnego dnia w tajemniczych okolicznościach jego pan zniknął, skazując go na samotność. Jutro jest przekonany, że miał w tym swój udział spotkany niegdyś elegancki, lecz groźny mężczyzna.

Teraz po dziesięcioleciach spędzonych w samotności, wiernie czekający na swojego pana, pies wyrusza w daleką i niebezpieczną podróż, podążając jedynym tropem, jaki ma. Na nowo przepełniony nadzieją wędruje przez pola bitwy i trafia na dostojne bale, wciąż wypatrując swojego ukochanego pana.

Dojrzała, wzruszająca historia, napisana w piękny sposób. „Mam na imię Jutro” to książka o poświęceniu i miłości, która jest silniejsza niż mijający czas.

Każdy posiadacz czworonożnego przyjaciela powinienem przeczytać tę powieść. Na nowo przywoła wszystkie wspólne miłe wspomnienia i przypomni, jak bezcenne i ulotne jest nasze życie, którego nie powinniśmy marnować na nieustanne lęki.

Natalia

Szkolny Klub Recenzenta

Dziś przychodzę do Was z moją opinią na temat książki "Mam na imię Jutro" autorstwa Damiana Dibbena. 📚 Jest to przepięknie wydana przez @wydawnictwoalbatros pozycja z Serii Butikowej. 💙 Te książki warto kupować dla samych okładek - są przecudowne! 😍 Czy zawartość "Mam na imię Jutro" również zasługuje na dobrą opinię? 🤔 Zaraz Wam o tym opowiem.

W pewien zimowy wieczór roku 1815 pies o imieniu Jutro traci swojego ukochanego pana. 😔 Przez lata czeka na niego w miejscu, w którym widzieli się po raz ostatni, ale bez skutku. Pan bowiem nie wraca. 😢 Psiak podejmuje więc decyzję o rozpoczęciu poszukiwań swojego przyjaciela. W tej wieloletniej tułaczce towarzyszy mu bezpański kundelek Sporco. 🐕 W tle czai się jednak śmiertelny wróg pana. Czy Jutro odnajdzie swego właściciela, zanim zrobi to ten zły? 🫣 Jak potoczą się losy ich wszystkich? Tego dowiecie się, czytając "Mam na imię Jutro". 😊

Ta przepiękna i mega wzruszająca opowieść to historia o prawdziwej przyjaźni silniejszej niż śmierć, wierności, oddaniu i odwadze. 💙 Traktuje również o samotności, tęsknocie i bezinteresownej miłości. 🥰 Cała historia jest opowiedziana z perspektywy psa. 🐶 Razem z Jutrem poznajemy rożne zakątki świata na przestrzeni wieków i przeżywamy z nim mnóstwo bardzo pouczających przygód. 🙂

Autor przedstawia nam tutaj okrutne strony ludzkiej natury. Uwypukla w książce wszelkie negatywne cechy człowieka - od chciwości, pazerności, głupoty czy lenistwa, na brutalności czy okrucieństwie kończąc. 😖Jakże prawdziwe są bowiem słowa, które możemy przeczytać w książce: "Czy w całym królestwie zwierząt to właśnie ludzie nie są najokrutniejsi?". 😔

"Mam na imię Jutro" jest piękną, wzruszającą oraz zmuszającą do refleksji historią. 💙 Wzbudza ona mnóstwo emocji i mocno daje do myślenia. Zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę❗️👍

Niezwykła opowieść o miłości i wielkiej, niezwykłej i wręcz magicznej przyjaźni człowieka z psem. To co jawi się jako pierwsze podczas lektury tej książki to niesamowity szacunek do zwierząt, taki, który niesie ze sobą nie tylko atencję czy poszanowanie. To ponadczasowa i nieśmiertelna wierność. Wierność bez względu na mijający czas, na tęsknotę czy na chęć należenia do kogoś…

Kolejna przepiękna historia. Piękna nie tylko ze względu na okładkę czy na jej kolorystykę. Piękna pod względem treści i języka. Wypełniająca wszystkie zmysły, przywołująca wspomnienia ale też zostawiająca czytelnika z refleksją czy wręcz zadumą.

Dwie linie czasowe po których prowadzi nas autor to przeplatające się wzajemnie historie psa o imieniu Jutro i jego właściciela. Bardzo powoli odsłaniamy ich wspólną przygodę, aż do momentu gdy pan przepada, a pies decyduje się odbyć podróż w jego poszukiwaniu….

Nie obędzie się bez smutku, bez cierpienia i bez wszystkich tych emocji klasyfikowanych jako negatywne. Na tle zaprezentowanych wydarzeń historycznych odbywamy podróż, która staje się nie tylko oczekiwaniem ale przede wszystkim źródłem refleksji nad przemijaniem i nieśmiertelnością…

„Bez względu na wszystkie cuda, jakie widziałem, czy wszystkie pałace, w których mieszkałem, nie mam korzeni, jestem wędrowcem, włóczęgą. „Pewnego dnia gdzieś osiądziemy. Pewnego dnia znajdziemy dom”, obiecywał zawsze mój pan. Nigdy nam się to nie udało. Nie mam domu. To on był moim domem.”

„Mam na imię Jutro” to kolejna cudowna książka, która dołączyła do serii butikowej. Dibben ma wyjątkowy i bardzo elegancki styl pisania dzięki któremu przez książkę się płynie. Cała historia jest przepiękna i nie brakowało podczas jej czytania wielu wzruszeń. Jednak odrazu na początku zaznaczam, że nie jest to historia dla dzieci. Nawet młodzież w moim odczuciu może mieć z nią jeszcze problemy. Wszystko przez kwestie jakie autor porusza, a raczej sposób w jaki to robi.

Historia którą poznajemy jest o prawdziwym oddaniu, wierności i życiu. Opowiada jest z perspektywy psa o imieniu Jutro. To z jego wspomnień możemy poznać życie jakie wiódł u boku swojego pana, a zarazem przyjaciela. Pełne było ono podróży, poświęcenia i owocowało w poznanie wielu ciekawych osób. Jednak pewnego dnia pan znika, a wierny psiak latami czeka na niego w miejscu, w którym byli ostatni raz razem. Jednak w końcu decyduje się na podróż w celu poszukiwania pana, a towarzyszy mu w tym bezpański kundelek Sporco. I tutaj zaczyna się prawdziwa, fascynująca przygoda, która obfituje w wiele wzruszających oraz pouczających historii. Przygody dzięki której z boku przyglądamy się różnym obliczą ludzkich twarzy, widzimy brutalne oblicza pól bitewnych i spotykamy postacie, które zapisały się na kartach historii.

Jest to opowieść o samotności i zbłąkanych duszach. O sile prawdziwego przywiązania i przyjaźni pomiędzy człowiekiem, a psem.

Cóż tu dużo mówić „Mam na imię Jutro” to cudowna opowieść, z którą warto się zapoznać. Jestem pewna, że poruszy serce każdego czytelnika, a z całą pewnością takiego, który kocha zwierzęta i czuje z nimi ogromną więź. Zdecydowanie polecam.

"Mam na imię Jutro", to kolejna książka z Serii Butikowej. Okładka jest cudowna i przyciąga wzrok. Idealna dla książkowych srok. Treść jest również dobra, chociaż na początku musiałam się w nią mocno wgryźć, żeby ją zrozumieć. Z biegiem stron było lepiej, a sama końcówka była najlepsza. Oryginalna fabuła, dobra akcja i bohater na medal.

Poznałam cudownego pieska. Jutro jest niezwykłym zwierzakiem i najlepszym przyjacielem swojego właściciela. Obydwoje są nieśmiertelni. Jak do tego doszło? Przekonacie się podczas czytania tej powieści. Jutro w swoim długim życiu stracił wielu swoich właścicieli i czworonożnych przyjaciół. Czy odnajdzie swojego prawdziwego i ukochanego pana? Przez setki lat tułaczki i wielu niebezpieczeństw nie zapomniał o nim. Obydwoje mają również nieśmiertelnego wroga. Czy wróg pierwszy odnajdzie człowieka, czy zrobi to pies? Kim jest ten podejrzany typek i dlaczego stał się ich prawdziwym wrogiem? Jak potoczą się losy całej trójki? Czy nieśmiertelność daje szczęście? Czy można być nieszczęśliwym, będąc nieśmiertelnym? Czy w takim wypadku można marzyć o śmierci?

Dzięki przygodom Jutra mamy możliwość podróżowania w czasie. Poznajemy mnóstwo ludzi i zwierząt. Obserwujemy ich zachowania na przestrzeni wieków.

Ciekawa czytelnicza pozycja. Idealna książka dla wszystkich miłośników literatury pięknej.

W wielkim skrócie: znajdziecie tutaj tęsknotę, odwagę, przyjaźń silniejszą od śmierci, walkę z czasem i nieśmiertelność, a wszystko to na przełomie różnych wieków.

Znalazłam tutaj mnóstwo różnych emocji. Końcówka to istny wyciskacz łez. Cała powieść mocno daje do myślenia.

Czy relacja między człowiekiem a psem może być magiczna i ponadczasowa? Przekonacie się o tym, poznając historię ukrytą na kartkach powieści "Mam na imię Jutro".

Polecam tę ciekawą opowieść, mommy_and_books.

Pies. Towarzysz. Przyjaciel. Partner. Zwierzę, które obdarzając nas bezinteresowną miłością, oczekuje w zamian wyłącznie tego samego uczucia. Wierny i oddany, na którego czasami możemy liczyć bardziej niż na drugiego człowieka. On nie wie, czym jest wyrachowanie i zdrada. Patrzy na nas wyłącznie oczami pełnymi miłości, dlatego to właśnie więź z nim jest tak wyjątkowa. Zwłaszcza kiedy trwa wiecznie…

Zimowa Wenecja. Pewien pies czuwa przy katedrze, licząc, że pojawi się jego pan. Nie jest to jednak pierwszy raz, kiedy z nadzieją rozgląda się wokół. Bowiem dawno temu właśnie tutaj się rozdzielili i choć minęły lata, zwierzak wciąż wierzy, że ponownie się spotkają. Podążając za wyraźnym tropem wroga swego pana, pies wyrusza w podróż w jego poszukiwaniu. Czy uda mu się go odnaleźć?

Powieść „Mam na imię Jutro” czytałam jakiś czas temu, jednak teraz postanowiłam zrobić sobie rereading. Byłam ciekawa, czy lekturze będą towarzyszyły podobne emocje. I muszę Wam przyznać, że było odrobinę inaczej, jednak zwróciłam uwagę na te same, kluczowe kwestie, które mnie zachwyciły w powieści Dibbena. Przede wszystkim nietypowa narracja, którą autor oddaje tytułowemu psu o wdzięcznym, ale również wymownym imieniu, Jutro. To właśnie on prowadzi nas przez tę sensualną, nieco senną opowieść o wielkiej przyjaźni i niesamowitej podróży, która jest jednocześnie wyścigiem z czasem. Zwierzak musi się spieszyć, by znaleźć pana, zanim zrobi to ten Zły. Autor za pomocą antropomorfizacji nadaje psu cechy niemal ludzkie, dzięki czemu możemy śledzić jego przygody, ale przede wszystkim rozważania dotyczące otaczającego go świata, zmian, jakie w nim zachodzą, a także ludzi, których zachowanie wielokrotnie go dziwi. Wciąż nie potrafi zrozumieć, jak to jest możliwe, że człowiek, który jest w stanie oddać tak wiele dla miłości, może mieć w sobie jednocześnie tyle okrucieństwa. Istota, która tworzy, ale także niszczy, siejąc wokół spustoszenie. Te psie refleksje odbierałam dwojako. Z jednej strony, były one ciekawe, wielokrotnie celne, a z drugiej, były momenty, kiedy niespieszność fabuły, jaką niejako narzucały, sprawiała, że zaczynałam koncentrować się bardziej na oczekiwaniu na jej kolejny zwrot, niż na szczegółach zwierzęcej analizy.

„Mam na imię Jutro” to opowieść nie tylko o wielkiej przyjaźni między człowiekiem a psem, choć może właściwsza byłaby kolejność: między psem a człowiekiem, ale i o samotności. Dla mnie z tej książki emanuje także nostalgia i poczucie zagubienia w świecie, a nawet w wielu światach i to na przestrzeni epok, których realia, dzięki tej nietypowej wędrówce, mamy okazję poznać. Bowiem powieść Dibbena to również książka o wiecznym życiu, które choć tak pożądane, może stracić na wartości, jeśli nie będziemy mieli go z kim dzielić.

Podsumowując:

Jeśli lubicie powieści, które można smakować ze względu na nietuzinkową fabułę, ale także niespieszny rozwój akcji, to „Mam na imię Jutro” będzie idealna. Urzekający obraz miłości i nierozerwalności więzi między psem a człowiekiem; wyjątkowej relacji, silniejszej niż czas. Od pierwszej strony zostaniecie wciągnięci w wir wydarzeń, jakie będziecie śledzić w czasie podróży przez kolejne epoki. Subtelna, poruszająca opowieść o odwadze, przyjaźni, poczuciu osamotnienia, zaskakująca nietuzinkową narracją. To także historia, która uwrażliwia na potrzeby czworonożnych przyjaciół, które zwłaszcza w dzisiejszych czasach są przez wielu lekceważone. A przecież nikt nie może kochać bardziej niż pies, prawda?

,,Mam na imię Jutro" Damiana Dibbena to pozycja napisana z perspektywy psa.

Nie od dziś wiadomo, jak dużą rolę w życiu człowieka odgrywa więź łącząca go z psem. Z tego też powodu Jutro postanowił odszukać swojego pana, który uczynił go nieśmiertelnym. Czy takie działanie jednak faktycznie mogło być wykonalne?

Książka została poświęcona relacjom nie tylko między człowiekiem a psem, ale także ludźmi w ogóle. Dzięki nieśmiertelności Jutra udało mu się odbyć naprawdę niesamowite podróże w czasie, pokazujące ludzką mentalność.

Uważam, że jest to jedno z tych wydań, na które warto zwrócić uwagę w wolnym czasie. Ze względu na jego obszerność dobrze będzie zaplanować sobie na jego przeczytanie konkretną ilość czasu.

,,Mam na imię Jutro" Damiana Dibbena to jedno z wydań, ktore zalicza się do Serii Butikowej wydawnictwa Albatros.

Damian Dibben Mam na imię Jutro, 217 letni pies czeka w Wenecji na swojego pana już od 127 lat. Czeka wytrwale, bo właściciel obiecał mu, że wróci. Wspaniała, magiczna opowieść o wielkim przywiązaniu psa do człowieka, umiłowaniu świata przez jego właściciela i ucieczce przed Złym, którego pojawienie się burzy bezpieczeństwo obu bohaterów. Wielka wędrówka przez różne kraje, poprzez zmieniające się epoki i pola bitew.

Gdybyś miał/miała eliksir nieśmiertelności, komu byś go podarował?

Jutro, główny bohater książki 127 lat temu zgubił swojego Pana i od dnia, kiedy się rozstali, oczekuje jego powrotu na schodach katedry. Razem z poznanym psim towarzyszem Sporco, natrafia w końcu na ślad tego, na którego od tak dawna czeka i udaje się w podróż, aby odnaleźć to, co utracił wraz ze swoim Panem.

Życie wieczne, któż z nas o nim choć raz nie pomyślał? Nie pomarzył? Nieograniczony czas, dzięki któremu można by zwiedzić świat, zobaczyć, w jakim kierunku zmierza, jak nasi bliscy się zmieniają, aż w końcu odchodzą i.... co dalej? Czy życie wieczne nie zmieniłoby się wtedy w udrękę? Nigdy tego nie sprawdzę, w przeciwieństwie do bohaterów powieści Damiana Dibbena, którzy poznają każdy aspekt nieśmiertelności. I powiem, że po lekturze nie jest już ona tak kusząca :)

To, co ujęło mnie w tej książce to przywiązanie, które jest tu pięknie pokazane. Powiedzenie „wierny jak pies” w powieści przybiera namacalny dowód, dla Jutra nie ma przeszkody nie do pokonania, bo „nagroda” warta jest każdego poświęcenia. Oddanie, upór, te cechy sprawiają, że choć momentami podróż Jutra może trochę się dłużyć, to zaciskamy kciuki za jej pomyślne zakończenie. „Mam na imię Jutro” jest dość oryginalna, ponieważ pisana z perspektywy psa. Jego oczami śledzimy wszystkie wydarzenia, z nim przeżywamy najpierw szczęście, potem samotność i smutek, aż w końcu nadzieję. Udajemy się w podróż, która ma tylko jeden cel — za wszelką cenę odnaleźć Pana.

Jedyną wadą tej powieści, bo ogólnie jest pięknie napisana, to brak magii. Liczyłam na powieść baśniową, ale nie znalazłam jej, mimo że autor przenosi nas w czasie, możemy spotkać Mozarta czy Byrona, bohaterowie zażywają magiczną miksturę, to jednak cały czas nie czułam tego specyficznego klimatu. Może Wy poczujecie?

Polecam, bo warto po nią sięgnąć :)

Życie wieczne to przekleństwo?

„Człowiek, który trzyma przy sobie psy, traci ich wiele w ciągu życia. Ja byłem psem, który tracił ludzi. Czas odbierał mi wszystko i wszystkich, których obdarzałem miłością”. O niezwykłej wierności psów, ich przywiązaniu, poświęceniu, nie trzeba nikogo przekonywać. Można tylko wspomnień o wielu wspaniałych czworonogach, którzy dali przykład swojej lojalności i wielkiej miłości do właściciela – jednym z takich psów był Hachikō rasy akita, który czekał w tym samym miejscu nieprzerwanie prawie dziesięć lat na powrót swojego pana przy tokijskiej stacji w dzielnicy Shibuya. Doceniając oddanie psa, mieszkańcy Tokio wybudowali obok dworca jego pomnik. Ale to tylko jeden z przykładów, zarówno psiego przywiązania, jak i dramatu, jaki rozgrywa się, kiedy znika właściciel.

Z taką traumą musi niestety zmierzyć się Jutro, wyjątkowy pies, który nie zważając na pogodę, czy inne przeciwności, dzień po dniu czeka blisko schodów weneckiej katedry na swojego pana. Pamięta jeszcze jego słowa, że gdyby się zgubili, to właśnie na stopniach budowli mają na siebie oczekiwać. Więc jutro czeka już … sto dwadzieścia siedem lat. Właśnie tyle czasu minęło, odkąd stracił mężczyznę z oczy, odkąd jedyny trop na który trafił, to leżący na podłodze szal, z którym pan się nie rozstawał.

To trwanie przez lata urozmaicane jest oczywiście obserwacją mijającego czasu, zmieniającej się mody, a także … kolejnymi przyjaciółmi, którzy odchodzą. Zawsze wybierał tych ludzi, którzy chcieli udzielić mu gościny, a jednocześnie mieszkali na tyle blisko katedry, by wciąż mógł obserwować schody. Oczywiście nikt nie mógł zastąpić mu jego pana, ale cenił tych ludzi za dobroć ich serca, za okazywaną serdeczność, energię. Wszyscy oni jednak starzeli się na jego oczach i odchodzili, a ON ostatecznie znów pozostawał sam, oczekując na ten dzień, kiedy jego prawdziwy pan, znów wróci.

Wciąż też zastanawia się, co takiego mogło się stać, że jego pan zniknął. Wraca wspomnieniami do wspólnych chwil, wspólnych podróży: do pobytu w Alsynorze, Londynie, Pradze, Paryżu i Madrycie i wielu innych miejscach, w których Jutro żył ze swoim właścicielem niczym król, przyglądając się pracy swojego towarzysza – lekarza, chemika, malarza, człowieka rozlicznych talentów. Niestety pamięta też czasy, kiedy jego pan, przekonany, że musi spłacić dług, szukać odkupienia, tułał się po polach bitwy, w smrodzie, w kurzu i nieustannym huku armatnich dział i karabinów niosąc pomoc lekarską. Całe długie wspólne życie obiecywał Jutro, że pewnego dnia osiądą gdzieś, znajdą dom, nigdy jednak obietnicy tej nie dotrzymał. Jutro poszedłby jednak za nim na koniec świata, byleby pan tylko wrócił.

Wreszcie, pewnego dnia 1815 roku, Jutro decyduje się wyruszyć na poszukiwanie pana. Wszystko to za sprawa człowieka, którego miał nadzieję nigdy nie spotkać, Videra, przed którym długo wraz z panem uciekali. Okazuje się, że Vider również szuka pana Jutro, że ktoś widział mężczyznę do niego podobnego, który pomagał żołnierzom na polu bitwy. Jutro opuszcza zatem swój posterunek i wraz z psem, którym długie lata się opiekował, Sporco, wyruszają w długą i pełną niebezpieczeństwa drogę…

Czy jutro odnajdzie swojego pana? Co takiego się stało, że ten go opuścił? Jak to jest możliwe, że pies żyje ponad dwa wieki? Kim tak naprawdę jest Vider i jakie ma zamiary? Na te pytania poszukiwać będziemy odpowiedzi w trakcie lektury pięknej niezwykle wzruszającej powieści „Mam na imię Jutro”, autorstwa Damiana Dobbena. Książka, w której narratorem autor uczynił psa, jest niezwykłą przygodą, nieco fantastyczną, jest też swego rodzaju podróżą w czasie – na kartach książki spotykamy bowiem miedzy innymi Mozarta czy Byrona. To także wspaniała historia przyjaźni: zarówno tej pomiędzy psem a człowiekiem, jak pomiędzy czworonogami. Nie sposób przejść koło tej lektury obojętnie, zostawia ona trwały ślad w naszych sercach i naszej duszy…

Justyna Gul

Qultura słowa

Mam na imię Jutro to książka, która zwraca uwagę na księgarskich półkach. Jest oryginalna, piękna i bardzo oryginalna. Było wiele powieści o wiernych zwierzętach, a jednak Jutro jest niepowtarzalny, bo wiernie poszukuje swego pana przez setki lat, nie odpuszcza, tęskni i wspomina. Aż serce się kraje, kiedy wręcz czuje się jego tęsknotę, ale wiara, że znajdzie swego pana dodaje mu sił i pcha do celu.

Jutro stał się nieśmiertelny dzięki swemu panu, który sprawdził na sobie magiczną miksturę, a potem zaaplikował ją swemu psu, bez którego nie wyobrażał sobie życia. I tak przez dziesiątki lat szli przez życie obok siebie Pan i jego pies. Pan dzielił się ze swym przyjacielem nie tylko miejscem do spania i jedzeniem, ale też wiedzą i przemyśleniami. Byli nierozłączni aż do czasu kiedy w Wenecji podczas zwiedzania katedry Pan zniknął bez śladu, a pies szukał go czekał. Codziennie przychodził na schody katedry i wypatrywał swego pana, a trwało to ponad sto lat. Pies czekał i wspominał swoje życie u boku pana, tęsknił, rozglądał się i szukał. Czy uda mu się znowu spotkać swego Pana? Przeczytajcie koniecznie!

Piękna okładka przyciąga wzrok, a wnętrze ogrzewa serce. Jestem pod wrażeniem tej książki - magia i szczera prawda. Miłość zwierzęcia jest miłością bezwarunkową. Sama mam psa i nie wyobrażam sobie rozstania na tak długi czas jak doświadczył tytułowy Jutro i jego pan. Miłość, wzajemne oddanie i wielki szacunek w relacjach człowiek- zwierzę emanuje z kart tej książki, czego nie można powiedzieć o skomplikowanych relacjach brat-brat, które tutaj pokazano jakby na zasadzie kontrastu. Opowieść wzrusza i porusza najtwardsze serca, przy tym jest napisana bardzo lekko, a barwne opisy przemawiają do wyobraźni. Dla mnie opowieść była bardzo szczególna, bo niedawno wróciłam z Wenecji i jeszcze raz na kartach powieści mogłam przechadzać się po jej wąskich uliczkach i kanałach. To było szczególne przeżycie i na pewno książka na długo zostanie w mej pamięci, a na pewno należy też do tych, do których się powraca i odkrywa na nowo. Mnie urzekła i gorąco polecam! Nie można obok niej przejść obojętnie- po prostu się nie da :)

[Adres usunięty]