Małe Licho i babskie sprawki

Kolejny rok szkolny właśnie się rozpoczyna. Bożek idzie do czwartej klasy, co oznacza wiele ZMIAN! To jednak nie tylko nowy wychowawca i nowe przedmioty, ale również… nowa dziewczyna w klasie. Co ukrywa znielubiony przez Bożka nauczyciel i czy Szczęsny ma racje, śpiewając poematy o bolesnej miłości do bladolicych niewiast?

Seriale telewizyjne dla dzieci zazwyczaj mają bardzo prostą konstrukcję. Każda historia, nawet ta fantastyczna, w gruncie rzeczy dotyka prostych, dość przyziemnych problemów. Sympatyczni bohaterowie sprawiają, że dzieciaki w trakcie oglądania dobrze się bawią, a wtórna formuła sprawia, że nikt nie czuje się w trakcie oglądania zagubiony. Właściwie książki dla dzieci są w tym bardzo podobne. I o ile pierwszy tom „Małego Licha” był czymś dla mnie, jako dorosłego czytelnika, czymś całkiem wyjątkowym, o tyle im dalej w las, tym bardziej robi się wtórnie.

To właściwie nie wada, a pewna cecha tego typu książek. One takie po prostu są. W końcu to lektura, która ma pomóc 8-11 latkowi czegoś się nauczyć, zrozumieć, że nie tylko on/a ma takie problemy i przy okazji przeżyć jakąś przygodę w magicznym świecie i nie ma w tym kompletnie nic złego. Tyle tylko, że mnie po prostu to chyba powoli przestaje bawić. Nawiązania Marty Kisiel do kultury w pierwszych tomach były czymś świeżym i unikalnym, a teraz zaczynają mnie trochę nudzić. Mam wrażenie, że powtarzają się motywy, tak samo jak morały i to, czego bohaterowie się uczą. Nawet jeśli nie w pełni to po prostu są do siebie zbliżone duchem.

Przy okazji sama przygoda jest… jak przygoda. Ponownie, jak w poprzedniej części, to raczej obyczaj z elementami fantastycznymi, które dałoby się ograć w dużej mierze bez udziału nadnaturalnych elementów. Z nimi jest po prostu fajniej i ciekawiej, bo dzieją się jakieś rzeczy, różowe króliki latają, macki gotują, krasnoludki harcują i wszystko wybucha.

Przyznaję, mam dylemat co do tej książki. Bo w swojej kategorii po prostu powinna się sprawdzić i jestem gotowa ją uznać za poprawną, miłą, ale dość neutralną pozycję. Ale czy mnie w jakimkolwiek stopniu emocjonalne ruszyła? Nie. Chociaż chciałabym wrócić do świata stworzonego przez Kisiel i dobrze się bawić z bohaterami, których w gruncie rzeczy lubię, to tego nie jestem w stanie zrobić w przypadku tej powieści, po prostu. Jednocześnie nie da się ukryć, że to najzwyczajniej w świecie nie jest historia napisana dla mnie.

W ogóle samego Licha w tym tomie właściwie nie ma. I rozumiem, że to fajnie brzmi, ale o ile w części pierwszej ten bohater faktycznie się gdzieś tam pojawiał to im dalej w las, tym mniej jest zakatarzonego aniołka. Nie powiem, jest to trochę przykre, biorąc pod uwagę, jak sympatyczna jest ta postać.

Tak podsumowując całość: dla dzieci ta książka to na pewno jest coś fajnego i sympatycznego. Dla mnie, jako dorosłego czytelnika, czwarty tom z tego cyklu jest zbyt prosty i wtórny, by mnie w pełni bawił. Ale nie da się ukryć, że nie ja jestem w tym przypadku targetem.

Dziś przychodzę z czwarta częścią serii/cyklu „Małe licho” które z każdym tomem jest coraz bardziej śmieszne. Autorka znana również z książek dla dorosłych min. „Dywan z wkładką”, „Efekt pandy” na których leżałam ze śmiechu. Oczywiście czekam na kolejne przygody super rodzinki, ale dziś nie o tym.

Każdy z nas chodząc do szkoły przeżywał pewne etapy w dorastaniu. Pierwszym z nich jest pójście do pierwszej klasy, a potem przejście z młodziaków do starszaków, czyli czwarta klasa, gdzie nie dość, że dochodzą nowe przedmioty to jeszcze trzeba zmierzyć się z nowymi problemami które na każdego działają inaczej. Jednym z tych kłopotów jest nowy nauczyciel matematyki który z cukierkowym światem nie ma nic wspólnego wręcz przeciwnie otacza go dziwna ciemna aura.

Bożydar Antoni Jekiełłek chłopak, który można by powiedzieć, że ostatnio ma sporo na głowie problemów. Nasz bohater w każdej części nabiera nie dość, że nowych przyjaciół to jeszcze miłośników dziwnych stworzeń przebywających w jego domu takie jak krasnoludki czy aniołki, a może i duchy. Chłopak jak przystało na mieszkańca pensjonatu postanawia ten temat zgłębić.

Nowy rok szkolny, nowy nauczyciel, nowa dziewczyna czy to czasem nie za dużo na jednego biednego chłopca? :D W tym roku szkolnym będzie się działo, a to za sprawą cudownego poczucia humoru autorki który i tym razem jest na najwyższym poziomie.

Książkę czyta się bardzo szybko i nadaje się dla każdego przedziału wiekowego więc zapraszam do Wydawnictwa na zapoznanie się z opisem tej części. Jesteśmy fanami od pierwszego tomu i już zacieramy rączki na piąta część. Cieszę się, że książka posiada ilustracje, które działają nieźle na wyobraźnie i do których można wymyślić nieskończoną liczbę scenariuszy.

Za swój egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Wilga, a Wam polecam zacząć przygody od pierwszej części, bo będziecie śledzić każdy etap dorastania naszego bohatera.

To już czwarta część serii Małe Licho i zdecydowanie jeśli ktoś z Was jeszcze nie miał jej w swoich rękach, to jak najszybciej powinien nadrobić te małe zaległości! Jest zabawnie, lekko i z przesłanie. Książki, które mimo tego, że skierowane są do młodszego odbiorcy, to sprawdzą się świetnie zarówno i u starszych. Jak dla mnie jest to lektura dla każdego i każdy znajdzie w niej kawałek siebie.

Pani Marta Kisiel potrafi pisać niesamowite powieści, między słowami i zabawnymi zwrotami przemyca dla nas wartości i mądrości. Mimo tego, że całość jest lekka, to uwierzcie mi - przy tej książce możecie się również i wzruszyć! To już czwarta klasa, a nasi bohaterowie cały czas wpadają w nowe tarapaty. Poza Bożydarem, Lichem i kilkoma postaciami które poznaliśmy już w poprzednich częściach pojawią się np... krasnoludki! Oj jest zabawnie i cały czas coś się dziej! A czym są tytułowe "babskie sprawki" - tego dowiedzie się po przeczytaniu tej książki! Uwierzcie mi - warto!

Marta Kisiel po raz kolejny zabiera nas do świata pełnego dziwnych i szalonych pomysłów Bożka. W równie dziwnym i szalonym domu ciężko o nudę, i tak samo w tej powieści.

Kolejne przygody Bożka to ciąg niespodziewanych spotkań, kakałka i nierównej walki z matematyką. Nie obejdzie się bez dużej dawki humoru, ale nie zabraknie też warstwy edukacyjnej. Zabawnie, lekko i chociaż to nie mój przedział wiekowy, bawiłam się bardzo dobrze. Myślę, że ta powieść będzie idealna dla każdego dzieciaka.

Bożek na pewno na długo zapamięta wakacje spędzone u cioci Ody. Czas beztroskich wesołych zabaw i nowych przyjaźni był wspaniały. Pora jednak powrócić do własnego świeżo wyremontowanego domu. Miejsca pełnego miłości, specyficznych wujków, glutów, aromatycznego ciasta drożdżowego i krasnoludków. Na bohatera czekają również zupełnie nowe wyzwania i problemy. Czwarta klasa to już całkowicie nowy poziom obowiązków. Szkolni przyjaciele rekompensują po części tęsknotę za wakacjami, jednak trudno jest się pogodzić ze znienawidzoną matematyką i wychowawcą, którym zostaje mroczny Cebulion. W ten oto sposób Bożek wraz z grupą różnorakich przyjaciół (niekoniecznie ludzkich) wpada w wir nowych wyzwań i przygód. Na jego drodze pojawi się również nowa interesująca bohaterka (koleżanka z klasy), dzięki której dowie się ON nieco więcej o babskich sprawach i zakosztuje szerokiej palety emocji.

Tak jak zostało to wspomniane we wstępie, seria od samego początku stara się łączyć fantazyjność z problemami dorastania. Czwarta odsłona cyklu doskonale wpasowuje się w ten trend. Autorka w kolejnych rozdziałach tytułu, stara się odsłaniać emocje dorastania i pokazać jak można sobie z nimi radzić. Porusza ona również wątek sztuki nawiązywania kontaktów z innymi czy wzajemnego szanowania swojej „strefy komfortu”. Znalazło się tutaj również miejsce dla bardziej skrajnych „problemów”, które mają za zadanie wzruszyć odbiorcę. Całość takiej treści może wydawać się dość „skomplikowana”, podana zostaje ona tutaj jednak w bardzo przystępnej i przyjemnej formie. Doskonale przy tytule będą bawić się zarówno młodsi odbiorcy (rozumiejący problemy bohaterów), jak i ich rodzice (mogący spojrzeć na pewne problemy z perspektywy dziecka). Obok tego wszystkiego Marta Kisiel nie zapomina również dodać do swojego dzieła należytej dawki dobrego humoru czy odrobiny poetyckości (dzięki czemu całość czyta się z szerokim uśmiechem zadowolenia na twarzy).

Szukałam od kilku dni ciekawej i wciągającej książki dla mojej siostrzenicy na jej dziesiątej urodziny. Moja znajoma poleciła mi, abym podarowała jej niezwykle barwną i fantastycznie napisaną książkę "Małe Licho i babskie sprawki". Jej autorka Marta Kisiel stworzyła wyjątkową serię , która zyskała wiernych fanów w całym kraju, Doskonały warsztat literacki, cudowne postacie i ich niezwykłe przygody, sprawiają, że książka stanowi wspaniałą pozycję dla najmłodszych czytelników. Moja Kasia wciągnęła się w lekturę od samego początku, a i ja z ciekawości postanowiłam przerzucić kilka stron Jestem zachwycona.

Premiery czwartej części „Małego Licha” moja dziesięciolatka przegapić nie mogła, zwłaszcza że w zapowiedziach wyczytała, co to się teraz będzie działo.

Jak najszybciej zaopatrzyłyśmy się w najnowszy tom, przeczytałyśmy do poduszki i biegniemy z recenzją najnowszych przygód Bożydara ( pół człowieka, pół ducha i pół gluta, pamiętacie, więc Was ten niematematyczny podział nie zaskoczy) i tęczowego Licha, które nade wszystko uwielbia kakałko, bamboszki i swojego przyjaciela. Mieszkają w starym domu, w którym aż roi się od fantastycznych istot i czas płynie im radośnie i spokojnie. No właśnie, czas. Upływają miesiące i lata, a Bożek zaczyna powoli dorastać. W tym tomie to właśnie ON jest głównym bohaterem, a czwarta klasa, którą właśnie rozpoczyna, to nie przelewki: nowe przedmioty, nowi nauczyciele, nowe…koleżanki! Mnożenie, dzielenie, niemieckie słówka, wychowawca, który budzi moc podejrzeń i którego rządy w klasie spędzają uczniom sen z powiek. Wszystko to i coraz bujniejsze życie towarzyskie chłopca sprawia, że nasz bohater jakby nieco mniej był związany ze swoim domem. Kiedy przez domiszcze przelewa się gromada rozbrykanej młodzieży, wszystkie zamieszkujące go istoty muszą znaleźć miejsce, w którym mogą się ukryć, co przy tej ilości mieszkańców i niesłabnącej ciekawości życiowej dzieci wcale nie jest łatwe. Także Małe Licho powoli, powolutku zdaje sobie sprawę z rozluźnienia więzów z Bożkiem, ale w domu, wśród znajomych sprzętów i nowych przyjaciół wszystko powoli znajduje swoje miejsce. Bożek po raz pierwszy zauważa, że przyjaźń z dziewczyną (a nawet siedzenie z nią w jednej szkolnej ławce) może być równie fascynująca (albo jeszcze lepsza!), niż przyjaźń z chłopakami. Wspólne tematy, niekończące się spacery, wymiana książek – wszystko to dla Bożka i Zmyłki jest nowe, intrygujące i niesamowite. Nie zepsuje tego nawet antypatyczny nauczyciel matmy. Ani wszędobylski, wścibski rodzic – poeta, dla którego dojrzewanie syna staje się inspiracją do wygłaszania coraz to nowych, romantycznych rad. Ani nawet zło czające się gdzieś w szkolnych zakamarkach…

Cykl przygód Małego Licha jest wyjątkowy. To książki z gatunku tych, które aż proszą, by się nimi delektować. Przeczytanie jednym tchem, choć bardzo by się chciało, nie oddaje właściwego klimatu, dlatego ważne jest smakowanie każdego zdania. Akcja nie pędzi w zastraszającym tempie i toczy się właściwie w szkole i w domu, wobec czego fani szybkiego tempa i wartkich dialogów mogą nie czuć się usatysfakcjonowani, a jednak jest w tej wykreowanej przez Martę Kisiel codzienności coś magicznego i ciepłego, co towarzyszy czytelnikowi jeszcze długo, długo po zakończeniu lektury. Bohaterowie bawią, zmuszają do refleksji i uczą, a szkolne sytuacje, rozterki i stresy (zwłaszcza dla czwartoklasisty) są tak bliskie, realistyczne i prawdziwe, że moje dziecko czytało ze zdumieniem. Opuścić swój bąbelek komfortu? Jak najbardziej! Problemy dorastających dzieciaków w tym tomie zdecydowanie dominują i bardzo nam się to podoba, chociaż wątek Małego Licha mógłby być bardziej rozwinięty. Bo Małe Licho to my uwielbiamy, po prostu i zawsze nam go za mało.

Piękne wydanie to zasługa Wydawnictwo Wilga: twarda okładka, standardowej wielkości czcionka i całostronicowe, niesamowite ilustracje Pauliny Wyrt przenoszą nas w świat magii, stworów, duchów, glutów, krasnoludków i trochę ludzi. Ze względu na rozbudowane opisy i liczne poetyckie nawiązania polecamy dzieciakom raczej zaprawionym w czytaniu. I koniecznie dorosłym!!

CzytaMy8+

Cudna! Tak samo jak poprzednie książki z serii "Małe Licho" ta też jest pełna przygód, przyjaźni i ciepła. To wszystko okraszone wersami romantycznej powieści i stworzeniami z baśni i legend.

Autorka w pełen humoru sposób opowiada o tym, co ważne: żeby nie oceniać po pozorach oraz o tym, że dorośli powinni przestrzegać granic wyznaczanych przez dzieci.

„Małe Licho i babskie sprawki” to już czwarty tom serii i tak jak i poprzednie, tak i ten napisany jest bardzo dobrze. Marta Kisiel ma swój specyficzny styl, który nie wszystkim może się podobać, do mnie jednak przemawia. Książka wciąga już od pierwszej strony. Czasami bawi, a czasami smuci. „Małe Licho” to książka zdecydowanie dla młodszego czytelnika, ale i dorosły spędzi podczas czytania miło czas.

Bożek dorasta i dowodem na to nie są jedynie ubrania, z których wyrasta, a coraz bogatszy zasób słów oraz (przede wszystkim) systematycznie powiększająca się ilość przyjaciół. Osób, które akceptują zarówno jego samego jak i jego dom pełen istot znanych jedynie z ludowych wierzeń — zaczynając od aniołów, przechodząc przez krasnoludki, a wcale nie kończąc na duchach. Czwarta część przygód pół człowieka, pół ducha a pół gluta (bo matematyka akurat tutaj nie ma nic do powiedzenia) zaczyna się we wrześniu, kiedy to rozpoczyna się kolejny rok szkolny, który ani myśli być spokojniejszy niż ten poprzedni. Nowy wychowawca, nowa uczennica i nowe wyzwania, a wszystko to ubarwione poczuciem humoru Marty Kisiel. Połączenie idealne dla starszych i młodszych, ludzi i niekoniecznie. Sporo tutaj romantycznej poezji, trochę wzdychania i szczypta babskich sprawek. Jest język niemiecki i jest matematyka. Jest bąbelek, z którego od czasu do czasu warto wyjść, ale zawsze miło się do niego wraca. Są różnobarwnii bohaterowie i wciągająca fabuła. Marta Kisiel potrafi pisać, a akurat w serii Małe Licho ukazuje świat pełen przygód i ciepła, którego każdy z nas potrzebuje. Czaruje czytelnika od pierwszych zdań i nie sposób się z nią źle bawić.

Owszem, kolejna część przygód Bożydara Antoniego Jagiełka ma w posiadaniu moje serce i całą serię Wam szczerze polecam, a nawet zalecam.

Jakiś już czas temu miałam przyjemność przeczytać trzy tomy cyklu o Małym Lichu. Jak mogłam sama się tego spodziewać, pokochałam tę serię całym sercem i kiedy tylko dostałam propozycję zrecenzowania i czwartego tomu – nawet się nie zawahałam. Pióro Marty Kisiel ciągnie mnie do siebie, więc nie mogłam odmówić. Czy Małe Licho i babskie sprawki zachwyciło mnie równie mocno? O tym opowiem poniżej.

Bożek rozpoczyna właśnie naukę w czwartej klasie podstawówki. To już nie lada wyzwanie – w końcu chłopiec wkracza w świat skomplikowanych pojęć, a i nauczyciele się zmieniają. Jednym z nich jest matematyk, który chyba bardzo chciałby skomplikować życie Bożkowi. No, a przynajmniej tak to właśnie wygląda... Jakby tego było jeszcze za mało, do klasy dołącza nowa koleżanka i to właśnie Bożek ma z nią siedzieć w ławce. Z DZIEWCZYNĄ W JEDNEJ ŁAWCE. Czy to koniec dramatów w życiu naszego bohatera? No cóż, obawiam się, że nie...

Po tę powieść sięgałam z uśmiechem na ustach. Wiedziałam, że kolejne spotkanie z Małym Lichem, Bożkiem i resztą tej zwariowanej rodziny znów dostarczy mi niesamowitej przyjemności i takiego odpoczynku dla mojej głowy. Czy się pomyliłam? Absolutnie nie.

Początek książki, przyznaję bez bicia, nie do końca mi podszedł. Jakoś nie potrafiłam się wciągnąć i te pierwsze kilkanaście stron czytałam na siłę. Dopiero po upływie właśnie tego małego wstępu poczułam rosnące zainteresowanie, a co więcej poczucie niesprawiedliwości związane z sytuacją naszego głównego bohatera i jego nauczyciela matematyki. Swoją drogą, ogromnie cieszę się, że autorka postanowiła tutaj poruszyć ten problem. Dzieciaki, zwłaszcza w podstawówce nie do końca jeszcze mogą rozumieć pewne przedmioty i tematy, a rolą nauczyciela jest pomoc w ich zrozumieniu. Jak widać jednak na przykładzie tej historii, nie zawsze tak jest i nie raz zdarza się, że nauczyciel jeszcze bardziej dociska swojego ucznia, przez co ten nabiera niechęci do danego przedmiotu.

Marta Kisiel poruszyła również wątek ataków paniki czy takiego otępiającego wręcz lęku u młodych ludzi. Wszyscy wiemy, że większość ludzi raczej w takiej sytuacji powiedziałoby jeszcze, że jakie niby dzieciaki mogą mieć problemy i stresy, ale na kartach tej powieści autorka to wyjaśnia. Ogromnie cieszę się, że ta powieść powstała i mogą przeczytać ją właśnie uczniowie, bo wydaje mi się, że może ona pokazać, że wszyscy z podobnymi objawami nie są w tym wszystkim sami.

Oczywiście, nie da się nie zauważyć tego, że każdy kolejny tom tej serii przemyca ważne wątki i porusza istotne dla młodszych odbiorców tematy. Po raz kolejny: szalenie mi się to podoba i zdecydowanie będę podsuwać te książki wszystkim młodym czytelnikom. O tym, że czekam na kolejne części, chyba nie muszę pisać? A nie, i tak to napisałam. No cóż - to najszczersza prawda.

Jeżeli lubicie literaturę dziecięcą lub szukacie czegoś dobrego dla swoich pociech/rodzeństwa czy kogokolwiek innego, to zdecydowanie polecam Wam właśnie ten tytuł oraz poprzednie z tej serii.

Dziecięcych książek nie czytałam od lat, nie znam się na nich, jednak byłam ciekawa co w trawie piszczy, co teraz czytają dzieciaki i ich rodzice. O serii Małe Licho co nieco słyszałam, były to same pozytywne komentarze, dlatego też padło na tę książkę. Jakie było moje zdziwienie... Nie tego się spodziewałam. Toż to same głupotki. Jak dla mnie, to ani dla maluchów, ani dla starszych się nie nadaje. Żadnych mądrości życiowych czy morałów za sobą nie niesie. Zwykła rozrywkowa książka, zapychacz czasu. Nie rozumiem jej fenomenu. Nie mam pojęcia co może się w niej podobać.