Małe kobietki. Wydanie ilustrowane

“(...) nie zależy mi, byście zabłysły w świecie, poślubiły bogatych ludzi tylko ze względu na ich majątek czy wspaniałe rezydencje, które nie mogą być prawdziwymi domami, jeśli zabraknie w nich miłości.”

Przeczytanie “Małych kobietek” Louisy May Alcott było dla mnie kwestią czasu. Bardzo cenię sobie klasykę i zwykle podchodzę do nich z pewnością, że będą one miłą lekturą. I tym razem z wielkim ciepłem w sercu wspominam chwile spędzone z “Małymi kobietkami”. Jest to niesamowicie urocza opowieść, z której wręcz wylewa się rodzinna miłość łącząca bohaterów. Brakowało mi w ostatnim czasie tak pozytywnej i lekkiej książki jaką jest ta pozycja.

Całą magię do książki wnieśli stworzeni przez autorkę bohaterowie, w głównej mierze siostry March. Autorka zdołała ich wspaniale wykreować i tchnąć w nich życie. Każda z sióstr bardzo się od siebie różniła, dzięki czemu czytając przeżycia każdej z nich nie poczułam nudy ani na chwilkę. Były tak genialnie zarysowane, iż czytając fragmenty wypowiedzi nie trzeba czytać tego kto wypowiada te słowa - widać to na pierwszy rzut oka. Historia była opisana pięknym językiem, z wieloma szczegółami, iż miałam wrażenie, że na moment wkroczyłam do życia tych młodych kobiet. Z każdą stroną coraz lepiej je poznawałam i umacniałam się w sympatii do nich.

Matka sióstr dawała im mnóstwo lekcji, które odczuwały na własnej skórze i po których starały się dzień po dniu być coraz to lepszymi osobami. Podczas czytania tych fragmentów przychodziło mi do głowy mnóstwo myśli i bez przerwy snułam refleksje nie tylko dotyczące życia kobietek, ale także swojego własnego. Bardzo cenię sobie książki, z których mogę wyciągnąć coś pożytecznego nawet jeśli chodzi tu o moment pomyślenia nad sobą.

“Małe kobietki” to książka idealna dla fanów literatury klasycznej, ale także dla osób, które potrzebują czegoś uroczego, lekkiego i przyjemnego do czytania. Ja polecam ją każdemu, warto czasem posmakować nowości! Jest to doskonała pozycja by przynieść ukojenie po ciężkim dniu, a wspaniałe ilustracje w niej zawarte dodają jej dodatkowego uroku. Już nie mogę doczekać się lektury drugiego tomu! :)

„Małe kobietki” Louisy May Alcott miałam już w planach od dawna, ale zawsze znajdowałam coś innego do przeczytania. Jednak ostatnio dwie rzeczy skłoniły mnie do szybszego sięgnięcia po “Małe kobietki”. Pierwsza z nich to piękne wydane książki, a druga to fakt, że niedługo w kinach będzie można zobaczyć ekranizację „Małych kobietek”, a wiadomo, zawsze warto najpierw przeczytać książkę, a dopiero później zabrać się za oglądanie filmu.

Historia skupia się na rodzinie Marchów. Ojciec, który opuścił dom, aby walczyć w wojnie secesyjnej, zostawia w domu żonę Marmee i cztery córki: Meg, Jo, Beth i Amy. Dziewczynki pod nieobecność ojca, starają się, jak tylko mogą wiązać koniec z końcem. Jednak próbują się nie smucić i urozmaicają sobie czas różnymi zabawami, podczas których często towarzyszy im ich sąsiad Laurie, którego wychowuje bogaty dziadek.

Przyznam szczerze, że z początku nie mogłam wczuć się w tę książkę. Być może była to wina stylu, w którym została napisana. „Małe kobietki” zostały po raz pierwszy wydane w XIX wieku, więc różni się ona trochę od współczesnych książek. Stylem, ale i też postrzeganiem świata.

Z praktycznie każdej strony można wyczuć optymizm. Jest raptem tylko kilka scen, w których dziewczynki są smutne. Co moim zdaniem jest trochę naciągane. Trwała wojna, był głód, a główne bohaterki tak jakby żyły w oderwaniu od rzeczywistości.

Czytając tę książkę, cieszyłam się, że żyję we współczesności. Kiedyś bardzo dbano o to, co wypada lub nie wypada robić. Bardzo liczyło się to, co ludzie powiedzą. Młodej dziewczynie nie wolno było poczuć się swobodnie, bo ludzie patrzyli na to nieprzychylnie.

Każda z bohaterek jest zupełnie inna. Meg, najstarsza z całej czwórki, czuje się już dorośle i często z potępieniem patrzy na wygłupy Jo, która z kolei jest bardzo roztrzepana. Nie obchodzi ją to, co myślą sobie inni, zawsze ma głowę pełną pomysłów. Uwielbia wymyślać różne historie. Bath natomiast jest bardzo nieśmiała, uwielbia opiekować się słabszymi od siebie, bardzo lubi grać na pianinie. Swoją dobrocią zdobywa sympatię dziadka Lauriego. Najmłodsza z rodzeństwa Amy często jest przemądrzała i myśli, że jest najlepsza ze wszystkich. Choć każda z sióstr ma inny charakter, bardzo się kochają i uwielbiają spędzać ze sobą czas.

Jak wspomniałam na początku, jednym z czynników, które skłoniły mnie do przeczytania „Małych kobietek”, było wydanie książki. To naprawdę zasługuje na pochwałę. Twarda okładka, a w środku bardzo klimatyczne ilustracje, przedstawiające urywki z życia rodziny Marchów. Zdecydowanie każda okładkowa sroka powinna mieć to wydanie na swojej półce.

Podsumowując, książkę oceniam dobrze. Z początku może odstraszać styl i to, że jest ona miejscami dość infantylna. Dlatego polecałabym tę książkę młodszej młodzieży.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

Autor: Luisa May Alcott

Tytuł: Małe kobietki.

Ameryka, lata sześćdziesiąte XIX wieku. W domostwie zwanym Orchard House od pokoleń mieszka rodzina Marchów. Pod nieobecność ojca walczącego w wojnie secesyjnej, opiekę nad czterema córkami sprawuje samodzielnie ich matka, Marmee.

Marmee wyraźnie wyprzedza swoją epokę, wpajając dziewczynkom ideały wolności i namawiając je, by znalazły własną drogę w życiu. Córki pani March – stateczna Meg, żywa jak iskra Jo, nieśmiała, uzdolniona muzycznie Beth i nieco przemądrzała Amy – starają się, jak mogą, by urozmaicić swoje naznaczone ciągłym brakiem pieniędzy życie, chociaż boleśnie odczuwają nieobecność ojca. Bez względu na to, czy układają plan zabawy czy zawiązują tajne stowarzyszenie, dosłownie wszystkich zarażają swoim entuzjazmem. Poddaje mu się nawet

Laurie, samotny chłopiec z sąsiedniego domu, oraz jego tajemniczy, bogaty dziadek.

Jak potoczą się losy dziewczynek?

Jest to przecudowna książka, która wciągnęła mnie od samego początku. Bardzo spodobały mi się bohaterki. Autorka dopracowała każdy szczegół odnośnie do ich charakterów. Dużo razy zdarzyło mi się płakać podczas czytania. Tę książkę czytałam dosyć długo, ponieważ chciałam przeżywać historie dziewczynek pomalutku z odstępami czasowymi. Książka przyprawia mnie o dreszcze. Po przeczytaniu mam mnóstwo refleksji i nie wiem co mam myśleć. Książka zostanie w moim serduszku na dłużej. Jestem pod całkowitym wrażeniem. Okładka również bardzo zachęcająca. Autorka dodała również w pewnym miejscach elementy grozy, które wprowadzały w stan niepewności. Jestem po prostu zadowolona.

Ocena 11/10.

Siadasz na kanapie z książką w ręku, przenosisz się nie tylko do innego świata ale również w czasoprzestrzeni. Trafiasz do historii toczącej się w innym wieku, sto lat wcześniej ale może i nawet dwieście. Docierasz do bohaterów, którzy mieli inne podejście do życia, inaczej postrzegali świat a co za tym idzie ich system wartości był tak różny od obecnego. To w jaki sposób się wyrażali, odnosili do siebie, okazywali sobie na wzajem szacunek sprawia, że tym chętniej zatapiasz się w tej lekturze. Myślisz o bohaterach z coraz większą sympatią, przez co książka staje się Tobie coraz bliższa. Jesteś zauroczona tym klimatem, emocjami, rodzinnymi zażyłościami. To nie tylko piękna okładka sprawi, że chętnie wracasz do tej historii. Wracasz tam dla bohaterek, ich większych i mniejszych problemów, dylematów i pierwych rozczarowań.

Piękna, poruszająca, ponadczasowa❤️

Do przeczytania tej książki skłonił mnie jeden z odcinków mojego ulubionego serialu "Przyjaciele", w którym to Joey czytał tę książkę i wzbudzała ona w nim bardzo duże emocje ;) Książka przedstawia bardzo cukierkowy i wyidealizowany świat, co sprawia, że dla mnie była świetną lekturą na długie jesienne wieczory, w towarzystwie kubeczka z ciepłą herbatą i ulubionego kocyka. Fabuła książki jest bardzo prosta, to historia o rodzinie, miłości, przyjaźni i o dorastaniu, nie ma tu ogromnych porywów akcji, jest spokojnie i przytulnie. Bardzo dobrze się to czyta, ale oczywiście jest to książka tylko dla pewnej grupy odbiorców, nie każdemu się spodoba :)

Szczerze żałuję, że dopiero teraz zabrałem się za lekturę tej książki. Małe kobietki to niesamowita opowieść o tym co w życiu najważniejsze. Rodzina, miłość, przyjaźń, zrozumienie. Czytając ją, czułem ciepło w sercu. Wyjątkowa książka, po którą sięgnąłem już dwa razy. Przepiękna historia i jeszcze piękniejsze wydanie. Wielokrotnie przechodziłem obok tej pozycji w księgarni i zawsze okładka przyciągała mój wzrok. W środku równie piękne ilustracje. Uwielbiam takie ckliwe, a momentami nawet infantylne historie. Mimo wojennych czasów jest do lekka i przyjemna propozycja. Dawno mnie nic tak nie zachwyciło.

"Małe Kobietki", autorstwa Louisy May Alcottto cudowna, pełna ciepła i wdzięku opowieść, w której poznajemy losy czterech sióstr. Przyznam szczerze, że choć książka ma już na prawdę wiele lat, jakoś było nam ze sobą nie po drodze. O książce słyszałem, lecz nigdy nie miałem sposobności zapoznać się z jej treścią. W końcu nadszedł ten dzień, kiedy zatraciłem się w lekturze "Małych Kobietek" bez reszty. Niedługo potem sięgnałem po książkę kolejny raz, a później jeszcze kolejny. W sumie przeczytałem ją już cztery razy i wiem, że mi się nie znudzi. Bardzo serdecznie polecam i mam nadzieję, że na Was też zrobi tak ogromne wrażenie. :)

Bardzo przyjemna dla oka powieść Louisy May Alcott, która doczekała się także rewelacyjnej ekranizacji filmowej. Pierwszy raz "Małe Kobietki" przeczytałam wiele lat temu, będąc jeszcze nastolatką. Po latach postanowiłam odświeżyć te dobre wspomnienia i sięgnęłam po książkę kolejny raz. Cudowna przygoda z dobrą książką przeżyta na nowo. Lubię takie powieści, pełne ciepła. Czytając tę książkę, możemy zauważyć jak wiele zmieniło się na przestrzeni lat, przede wszystkim jak zmieniła się pozycja kobiet w świecie. Pragnę w tym miejscu polecić książkę każdej kobiecie, tej mniejszej i tej większej, młodszej i starszej. Myślę, że każda z nas powinna zapoznać się z tą świetną publikacją.

Książka Louisy May-Alcott pt. ''Małe kobietki'' to tekst o prawdziwej sile kobiet, wcale nie małych. Być może fabuła jest dość tendencyjna, szczególnie jeśli gustuje się w tzw. literaturze kobiecej. Ale mimo tego, warto polecić tę powieść. Opowieść o czterech siostrach i ich matce, pozostawionych samych sobie podczas wojny secesyjnej, naprawdę może wzruszyć, niekiedy doprowadzić do łez. Ukazane w tej książce kobiety prezentują skraje typy osobowości, ich charaktery są zupełnie inne, ale w ich różnorodności można doszukiwać się źródeł ich siły. To historia dla młodych i starych, biednych i bogatych. Każdemu z nas przyda się dawka pozytywnej energii i poczucia, że nie ma sytuacji beznadziejnych.

"Male kobietki" Louisy May Alcott to klasyk obowiązkowy! Niezmiennie fascynuje mnie to, jak autorka w tamtych czasach przemyciła w tej książce idę feminizmu, stając się jedną z pierwszych prekursorek tego nurtu. "Małe kobietki" są bardzo wartościową pozycją, która daje dużo do myślenia, a przy okazji pozwala przenieść się czytelnikowi do minionych czasów. Wszakże akcja utworu dzieje się pod koniec XIX wieku w trakcie wojny secesyjnej, a więc kto mało wie o historii może przy okazji sporo dowiedzieć się o tamtych realiach. Podsumowując, książka to must have, aby chociaż raz w życiu ją przeczytać.

„Dobra klasyka nigdy się nie starzeje"- myślę, że to zdanie idealnie odzwierciedla moje odczucia co do „Małych kobietek” Louisy May Alcott. Jestem zakochana w tej książce od lat i chętnie po nią sięgam. Zwłaszcza w jesienne i zimowe wieczory :) To taki mój sposób na ucieczkę od szarej rzeczywistości. Bo ta, którą wykreowała autorka, jest aż do przesady idealna :) Życie czterech uroczych sióstr: Meg, Jo, Beth i Amy upływa spokojnie i beztrosko. A to wszystko za sprawą ich mamy- Pani March, która dba o to, by czuły się bezpiecznie. Akcja książki toczy się powolutku, swoim tempem. Dużo tutaj uśmiechu, ciepła, ale też sporo mądrości. Ten moralizatorski ton powieści może momentami nieco zmęczyć, ale moim zdaniem dodaje ON całej opowieści charakteru. Myślę, że dla czytelniczek, które żyły w czasach twórczości autorki, te rady dotyczące odnalezienia własnej drogi życiowej były bardzo inspirujące. Ja z pewnością jeszcze nie raz „zajrzę” do „Małych kobietek” :)

Małe kobietki to powieść, którą pierwszy raz przeczytałam jako nastolatka i na długo została ona w moim sercu, wzbudziła wtedy wiele przyjemnych, przytulnych emocje, zafascynowała i wciągnęła. Jest to jedna z książek, do których postanowiłam wrócić po długim czasie, żeby sprawdzić, czy na nową wzbudzą one we mnie dawne emocje. Tak też się stało :) Na nowo odkryłam ten troszkę przerysowany, cukierkowy świat, było słodko, milutko i uroczo. Tego właśnie potrzebowałam. Gorąco polecam tę książkę dla relaksu, odprężenia, pod kołderkę, dla wszystkich którzy lubią książki takiej jak np. "Ania z Zielonego Wzgórza" :)

Siłą "Małych kobietek" są przede wszystkich bohaterki. Zarówno 4 siostry, które dopiero wkraczają w życie tak naprawdę i to w trudnych warunkach, bo w czasie wojny secesyjnej. Jest jednak jeszcze jedna bardzo ważna postać i wzór kobiet na tamte czasy - ich matka! To dopiero bohaterka, bez udziału męża samotnie wychowuje kobiety, ale nie na jakieś posłuszne tylko, aby miały swoje własne zdanie i wolność, pięknie promując w tamtym czasie feminizm, który dopiero raczkował, ponieważ wiadomo - wszędzie był patriarchat. Bardzo pięknie poprowadzone postaci, oddaję całą chwałę autorce. W skrócie - "Małe kobietki" to po prostu fantastyczna i refleksyjna powieść.

O książce „Małe kobietki" pierwszy raz usłyszałam kilka lat temu w jednym z odcinków serialu „Przyjaciele". Na jakiś czas zapomniałam o tej pozycji, lecz gdy natrafiłam na jej tytuł w Internecie to od razu przypomniała mi się reakcja Joey'ego na tę historię i postanowiłam ją przeczytać. Przeczytałam ją kilka miesięcy temu, jednak patrząc na nowe, ilustrowane wydanie stworzone przez Wydawnictwo MG zapragnęłam przeczytać jeszcze raz tę książkę i jestem pozytywnie zaskoczona.

Książka „Małe kobietki" zachwyciła mnie już od pierwszych stron. Historia zaczyna się od świątecznego, zimowego czasu, czyli idealnie na czytanie o niej w grudniowe wieczory. Już na samym początku poznajemy wszystkie cztery siostry oraz ich mamę. Od pierwszych stron poznajemy także ich charaktery, zwyczaje i sposób życia. Wszystkie postacie mają głowy pełne niecodziennych pomysłów, o których aż chce się czytać. Do tego wszystkiego niesamowite pióro pani Alcott, które sprawia, że z tej historii bije ciepło i nie chce się od niej odrywać.

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona książką „Małe kobietki", gdyż czytanie jej po raz drugi w tym samym roku wcale nie spowodowało, że się przy niej nudziłam. Ponownie z wielkim zainteresowaniem śledziłam losy rodziny Marchów i mimo że wiedziałam co się zaraz stanie to myślałam tylko o tym, że zaraz pojawi się ten fajny moment albo ten smutny i miałam ogromną ochotę przeczytać ten fragment jeszcze raz. Nie mam w zwyczaju wracanie do książek, a na pewno nie po tak krótkim czasie i jestem zafascynowana tym, że „Małej kobietki" sprawiły, że wróciłam ponownie do tej historii i mam ochotę jeszcze raz ją przeczytać. No ale poczekam do stycznia, bo Wydawnictwo MG zapowiedziało wznowienie drugiej części, czyli „Dobre żony" i jestem ciekawa czy również tak mi przypadnie do gustu.