Mała

Edward Carey Mała światu znana jako Madame Tussaud, nowy rok, czas na nowe, fantastyczne książki. O Małej przeczytałam już wiele pochlebnych opinii. Teraz ja również dołączam do grona, osób zakochanych w tej opowieści, bo historia, którą serwuje Edward Carey jest obłędna.

Fantastycznie skonstruowana fabuła, od której nie sposób się oderwać. Akcja toczy się w drugiej połowie XVIII wieku najpierw w alzackiej wiosce, która jest miejscem urodzenia przyszłej Madame Tussaud, potem w Bernie, gdzie Marie zostaje pomocą w pracach domowych, a zaraz potem zaczyna terminować u geniusza rzeźby doktora Curtiusa. W końcu w Paryżu, do którego dociera razem ze swoim chlebodawcą, a który lada moment opanuje, przynosząc chaos, Wielka Rewolucja i krew będzie lać się po ulicach. To musiało być nie lada wyzwanie, móc przedstawić świat i życie ówczesnych mieszkańców w taki sposób, żeby czytelnik poczuł się wiarygodnie, przenosząc się prawie dwa i pół wieku wstecz. Nie mogło być jednak inaczej, skoro autor piętnaście lat spędził najpierw gromadząc materiały, a następnie pisząc Małą.

Błyskotliwie opowiedziana, piękna językowo i świetna narracyjnie, utrzymana nieco w baśniowym stylu. A w związku z tym, że opowiedziana w pierwszej osobie, otrzymujemy wrażenie bycia odbiorcą wspomnień bądź pamiętnika. W dodatku ozdobionego licznymi, utrzymanymi w stylu epoki, rysunkami. Opowieść potrafi przykuć uwagę rzeczami pięknymi, a także opisywanymi okropieństwami, bezustannie trzyma w napięciu, w jednym momencie bawi, by za chwilę budzić sprzeciw, zdziwienie, a nawet obrzydzenie.

Nie można też zapomnieć o bohaterce, a także otaczających ją dość charakterystycznych postaciach, które przewijają się przez kolejne rozdziały książki. Czasem są wytworem wyobraźni autora, niektórzy bohaterowie żyli jednak naprawdę. Anne Marie Grosholtz zwana Małą, a w przyszłości słynna Madame Tussaud. Sierota, drobniutka, chociaż pełna talentu, odwagi i siły, potrafiąca stawić czoła wyzwaniom, jak na tamte czasy może wydawać się nawet nieco dziwna.

Jej wydawałoby się ekscentryczne jak na tamte czasy dzieła w postaci tworzonych z wosku modeli ludzkich głów, potem całych postaci, kontynuowane następnie latami przez innych, podziwiać będą miliony ludzi na całym świecie. To ona i doktor Curtius zatrzymywać będą w wosku dla potomności oblicza sławnych, a twarze łotrów ku uciesze gawiedzi. Do nich trafią ci, których nazwiska zapiszą się w historii. Do nich przychodzić będą mieszkańcy Paryża, którym marzy się woskowa nieśmiertelność. Do nich wreszcie trafią zdekapitowane głowy zwolenników i przeciwników rewolucji. Świetna powieść.

Hart ducha w książce pt. „Mała. Światu znana jako Madame Tussaud”, Edward Carey

Edward Carey daje nam „olśniewającą, pełną cierpkiej ironii i oryginalną powieść o ambitnej sierocie, która w dziwnych, niespokojnych czasach przeistacza się w legendarną Madame Tussaud”.

Anne Marie Grosholtz najbliżsi zwali po prostu Marie. Urodziła się w 1761 roku. Nie wróżono jej długiego żywota, ale pokazała wszystkim, że prędko z tego świata nie zejdzie. Elementarzem Marie była Biblia. Matka postarała się, aby przekazać córce wykształcenie duchowe. Do szkoły nie posyłało się dziewcząt jej pozycji społecznej. Marie była niewielkiego wzrostu, jak sama mawiała, sięgała ludziom do serca. Wyśmiewali się z niej, że prędko męża nie znajdzie. Ojca nie widywała. Walczył na wojnie. Wrócił z niej jako wrak człowieka. Zniszczony psychicznie i fizycznie. Matka Marie zwariowała od tej opieki nad mężem a po jego rychłej śmierci sama podupadła na zdrowiu. Aby nie żyć przeszłością, matka Marie została zatrudniona u szwajcarskiego lekarza Philippe’a Curtiusa jako gospodyni domowa. Doktor zajmował się tworzeniem figur woskowych (z różnych części ciała zmarłych osób) dla ilustrowania anatomii. Córka przy jej boku uczyła się dbania o dom a przy boku doktora tworzenia figur. Szkicując kości nauczyła się ich nazw, studiowała różnorakie narządy. Zdobyła sporą wiedzę z zakresu ludzkiego ciała. Niestety matka dziewczynki nie poradziła sobie psychicznie, popełniła samobójstwo tym samym zostawiając córkę na łasce obcego, dorosłego mężczyzny. Jak poradziła sobie w świecie bez jedynej bliskiej jej osoby?

„Cudownie napisana (i zilustrowana!) opowieść o życiu Marie Tussaud, czyli o tym, jak z małego nasionka wyrasta wielkie drzewo. Ekscentryczna w nastroju, makabryczna w poczuciu humoru, przywraca nam taką rozkosz czytania, jaką mieliśmy w nastoletniej młodości. Książka, której nie można przeoczyć.” - Olga Tokarczuk.

Historia opowiada tym, jak Anne Marie Grosholtz staje się Madame Tussaud – założycielką londyńskiego Muzeum Figur Woskowych. Mała Marie prowadzi nas przez swój świat, swoje życie, doświadczenia, upokorzenia ze strony innych osób, drwiny … zawsze miała do głowy wkładane, że jest tylko służącą i nic więcej nieznaczącą osobą. Jednak udało jej się wybić. Paryż nie był dla niej łaskawy, dopiero Londyn dał upragnioną wolność. Książka jest opatrzona ilustracjami spod węgla, grafitu czy czarnej kredki samej Małej Marie. Edward Carey oddał w nasze ręce pięknie skonstruowaną powieść o „nieulękłym dziewczęciu”. Czyta się ją jak baśń, narracja, słownictwo to wszystko powoduje, że przenosimy się do zupełnie innego świata. Autor stworzył fabułę, od której ciężko się oderwać. Zachęcam Was, abyście pozwolili Małej Marie przenieść się do jej świata, nie zawiedziecie się.

[Adres usunięty]

Książka naprawdę bardzo mi się podobała, bo lubię czytać biografie ciekawych osobowości, a taką była legendarna Madame Tussaud. Na plus tej książki są świetne ilustracje. Majstersztyk!

Madame Tussaud chyba nikomu nie muszę przedstawiać. To ona założyła słynne muzeum figur woskowych. Moim marzeniem jest odwiedzić to w Londynie. Może się uda. Kiedy będzie normalnie, bo ciągle w to wierzę.

Ta książka to nie tylko opowieść o niej. To przede wszystkim podróż w czasie do epoki królów, do Francji innej niż ta, która znamy. Książka zaczyna się dość mocno. Mała Marie zostaje dość szybko osierocona.. Najpierw ginie ojciec, potem odchodzi matka. Dziewczynka trafia pod opiekę doktora Curtiusa. Człowieka ekscentrycznego. Kiedy tylko pojawiał się na kartach powieści, czułam niepokój. Byłam nim jednak zafascynowana. Od samego początku podziwiałam za to Marie. Jej siłę i determinację.

Jestem totalnie oczarowana tą książką. Formą narracji. Widać, jak na przestrzeni lat zmieniała się Marie Tussaud. Jak poszczególne wydarzenia na nią wpływały. Coś niesamowitego. Dorastałam wraz z nią, mogłam podziwiać jej wzloty i upadki. Potrzebowałam spotkania z taką bohaterką.

Jak czytamy na końcu, ta książka powstawała przez 15 lat. Jest dopracowana w każdym szczególe. Całość uzupełniają ilustracje, które świetnie uzupełniają treść. Niektóre mnie nieco przerażały, ale bez nich tej książce czegoś po prostu by brakowało.

Książki od zawsze stanowiły dla mnie ucieczkę od rzeczywistości. Ta przeniosła mnie w miejscu i czasie, oczarowała mnie. Jeśli i Wy chcecie się na chwilę oderwać od tego, co się dzieje, polecam tę książkę. Jest niesamowita.