Mademoiselle Oiseau i listy z przeszłości

Nie ma nic tak naprawdę w tym dziwnego, kiedy to pojawia się w świecie dziewczęcym niepewność siebie, gdyż występuje przeszkoda kolidująca z odkrywaniem tego, czego się nie zna, nie wie o sobie nic. Tajemnica skrywa, co prawda wiele dróg, które niekoniecznie chcą, aby je poznawać. Czy istnieje taka możliwość dokonania wszelkiego rodzaju zmian, które nie zawsze mają na to wpływ, o ile kiedyś nie myślano o tym, że będą one miały wielkie znaczenie w zależności od tego, czy się da tak żyć, jak dotychczas nie zapominając o tym, co było kiedyś?

Gdy rozpoczyna się czytać książkę pt.''Mademoiselle Oiseau i listy z przeszłości'' należącą do Cyklu: Mademoiselle Oiseau (tom 2) autorstwa Pań Andrea de La Barre de Nanteuil, Lovisa Burfitt można się w opisywanym świecie występujących głównych bohaterek nieco pogubić. Wynika to z samej treści, gdyż za wiele nie wiemy nic o samej Mademoiselle Oiseau z powodu tego, że zostawiła za sobą przeszłość i nagle zniknęła i czy tam, gdzie się znajduje, obecnie jest, szczęśliwa to pytanie się nasuwa jako pierwsze, gdy zapoznaje się z jej losami.

Jedynie ślad pozostał w postaci jednej z bohaterek imieniem Isabella, sąsiadka Mademoiselle Oiseau, która musi rozwiązać zagadkę związaną z tym, co ukrywa się pod tym, co jest dla niej obce, a chwilami znikome. Na szczęście nie jest z tym wszystkim sama. Polubiłam ją pomimo tego, że tak jak każdy z nas ma wady i zalety. Za to potrafi być odważna, otwarta czekające na nią nowe wyzwania.

Tej książki nie czytało mi się szybko. Opisywane najważniejsze wątki były nie zawsze pełne jasności, w momencie, kiedy chce się rozwiązać najważniejszy klucz, który mógłby wiele pomóc w poznaniu przeszłości, która była skrywana od samego początku i silnie strzeżona.

Wykonane zostały piękne ilustracje obrazujące wyrazistość przedmiotów oraz występujących bohaterów, odsłon Paryża, które znamy na podstawie opowieści i z fotografii.

Czy warto podążać za tajemniczą przeszłością, klimatycznymi miejscami, wspomnieniami o tym należy się, przekonać, czytając tę książkę?

Nadszedł listopad. Jesień była tak urodziwa, jak może być tylko przy Alei Minionych Czasów, w samym sercu Paryża. Upłynęło pięćdziesiąt dziewięć dni - co do dnia - kiedy to osobliwa i dość ekscentryczna Mademoiselle Oiseau ( jeśli nie wiecie, jak wymówić jej nazwisko, powiedzcie : Łazo z akcentem na ,, o " ) na zielonym dywanie wzniosła się do góry i wyfrunęła przez balkon. Teraz spędza czas w malowniczej Wenecji wraz ze swoją siostrą, a dziewięcioletnia Isabella została sama w mieszkaniu Mademoiselle. Kto by pomyślał, że kryją się tam tajemnice przeszłości. Kim są dwie dziewczynki z fotografii ? Isabella wraz z Isis - siostrzenicą Mademoiselle - wyruszy na poszukiwanie odpowiedzi oraz by przywrócić Święta do kalendarza Juliette i Luisy ( czyli Mademoiselle Oiseau i jej siostry ) , o których obie chcą najwyraźniej zapomnieć. Uważam, że ta kontynuacja jest jeszcze lepsza od pierwszej części. W książce ponownie zachwycą nas ilustracje i urzekająca okładka. Serdecznie polecam wszystkim osobom, którym podobała się ,,Historia Mademoiselle Oiseau '' . Polecam i zapraszam do śledzenia mojego bloga [Adres usunięty] oraz [Adres usunięty]

Opinia znajduje się również na [Adres usunięty]

Czasami dorośli dochodzą do takiego momentu w swoim życiu, że zaczyna im brakować tej bajkowej otoczki, baśniowych klimatów i kolorowych chwil. Wtedy najlepiej sięgnąć po bajkę, która na nowo pozwoli zatracić się w dziecięcym świecie pełnym barw.

Taką publikacją jest niewątpliwie historia Mademoiselle Oiseau. Kobiety ekscentrycznej, szykownej i co najmniej dziwnej. Tym razem wraz z Isabelle, uroczą sąsiadków starszej pani, próbujemy odkryć przeszłość paryskiej damy, która zachwyca swoim stylem i obezwładnia tajemniczością.

Według moich odczuć jesień przy Alei Minionych Czasów jest jedną ze smutniejszych pór roku. Mimo barw, które nadaje paryski szyk i kolorowa kreska ilustratorki, jest smutno i ponuro. Czują to nie tylko czytelnicy, ale również młode bohaterki, które z niecierpliwością czekają na powrót osobliwej pani.

Isis i Isabelle w tej części ruszają ku przygodzie, a w nas mnożą się pytania dotyczące nie tylko samej osoby Juliette, ale również historii związanej z jej rodzinną tajemnicą. Odkryjemy głęboko skrywany ból, wspomnienia o których lepiej zapomnieć i przyjaźń, o którą warto zawsze walczyć.

Całość jest przedstawiona z gracją i elegancją. Nie jest to tylko zasługa stylu, niezwykle klarownego i wyniosłego, ale również wydania. Twarda oprawa, duża czcionka i bajeczne, działające na wyobraźnię rysunki – to jest to, co nazwiemy tutaj klasą!

„Znów umilkła i utkwiła wzrok w swoim rysunku. Gorączkowo szkicowała teraz psa, charta perskiego. Isabella wyczuła, że pojawiła się między nimi jakaś bariera, mur, którego wcześniej nie było. Zupełnie jakby Isis ukryła się za szklaną ścianą, za którą nikt nie ma wstępu.”

Książka idealna dla dzieci, dla dorosłych i dla tych, którzy zgubili gdzieś ducha świąt. Niesie ona za sobą nadzieję i pewne przesłanie, które idealnie byłoby odkryć przed Bożym Narodzeniem. To opowieść dla spragnionych dobrych bajek, bo rzeczy dzieją się niesłychane! Również do polecenia dla tych, którzy uwielbiają modę i koty, bo tego w tej opowieści pełno! Wysmakowane stroje, odpowiednie obyczaje i estetyczna treść. Pamiętajcie tylko, że jest to druga część niezwykłych przygód paryżanek!

Jeśli szukacie pomysłu na prezent mikołajkowy, lub już planujecie zakupy pod choinkę, zdecydowanie polecam Wam wspaniałą, piękną i bardzo kobiecą książkę dla młodszych dam. Publikacja kierowana jest nie tylko dla tych, co kochają paryski szyk, ale również tych, które go w sobie poszukują. :). Tak czy inaczej, lektura tej eleganckiej powieści, to wspaniała przygoda.

"Mademoiselle Oiseau i listy z przeszłości", to druga, ale mam nadzieję, że nie ostatnia część przygód nietuzinkowych i barwnych paryskich dam. Książka przykuwa uwagę swoją uroczą okładką i przepięknym, magicznym i niezwykle kobiecym wydaniem. W środku znajdziemy bowiem stylowe rysunki kobiet i magicznego Paryża. Dla kogo jest to historia? Zdecydowanie dla dziewczyn, zarówno tych młodszych, jak i starszych. Na pewno zaś dla tych co potrzebują dostarczyć sobie magicznych chwil.

Na Alei Minionych Czasów, w samym sercu Paryża nastał listopad, później grudzień. Isabella wraz w Isis, siostrzenicą Mademoiselle Oiseau skreślają w kalendarzu dni, które spędziły samotnie bez Mademoiselle. Nie narzekały jednak na jesień. W sercu czuły nadchodzącą przygodę.

Isis w dzieciństwie przeczytała pamiętnik Mademoiselle. Na kartach dziennika, kobieta opisywała traumę, która spowodowała, że od tamtej pory, już nigdy nie chciała nawet słyszeć o świętach Bożego Narodzenia i co roku, gdy zbliżał się grudzień, Oiseau znikała. Tak też stało się teraz. Tymczasem Isabella odbiera tajemniczy telefon w sprawie mieszkania przy ulicy Trinite. Dziewczynki odbywają podróż do wskazanego mieszkania, oraz do Villi Amalia. Kogo tam zastaną? Jak dalej potoczy się ta historia i czy przed Bożym Narodzeniem wszystkie Paryskie damy odnajdą swoje szczęście i ukojenie? I jaki wpływ na to będą miały tajemnicze listy z przeszłości? Tego oczywiście dowiecie się sięgając po tę niezwykłą opowieść.

W historii, którą stworzyły Andrea de La Barre de Nanteuil i Lovisa Burfitt, jest niezwykła dojrzałość i nieograniczona magia słowa, kolorów, faktur i czegoś wyjątkowego, czego sama do końca nie potrafię nazwać. Książka urzeka od pierwszej strony i trudno się od niej oderwać. Najbardziej jednak w całej tej opowieści oczarowuje mnie przemiana, którą przeszła Isabella i pozostałe kobiety. Zdecydowanie jest to książka z przekazem. Gorąco polecam.

[Adres usunięty]

Drugi tom opowieści o niesamowitej Mademoiselle Oiseau jest równie urzekający jak pierwsza część. Znów jest bajecznie i magicznie, teraz również - mikołajkowo i przedświątecznie, ale i życiowo – dlatego to książka dla czytelników, a przede wszystkim czytelniczek w każdym wieku.

Jedyną w swoim rodzaju Mademoiselle Oiseau poznałam w maju tego roku, gdy ukazała się na polskim rynku pierwsza część jej przygód dwóch francuskich autorek: Andrei da la Bareede Nanteuil i Lovisy Burfitt.

Obie panie stworzyły ponadczasową opowieść o wyzwolonej, ale i zauroczonej przeszłością kobiecie, która mieszka w centrum Paryża.

Kiedyś Mademoiselle Oiseau pomogła zakompleksionej Isabelli, która była nieśmiała i samotna. Dzięki przyjaźni z ekscentryczną sąsiadką, dziewczynka nabrała pewności siebie i stała się strażniczką jej dziwacznego mieszkania, gdy tajemnicza dama udała się w odwiedziny do swojej siostry Luisy.

Teraz Izsabella jest pełna niepokoju, gdyż jej wyrafinowana przyjaciółka nie wraca, a ją zaczynają nękać tajemnicze telefony od kobiety, która domaga się wyjaśnienia spraw związanych z drugim, nieznanym dotąd mieszkaniem Panny Oiseau.

W wyjaśnieniu tajemnic dziewczynce pomaga przebojowa Isis, krewna Mademoiselle. Gdy obie dziewczyny łączą swoje siły, nic nie może stanąć im na przeszkodzie.

Tymczasem rzekomo zagioniona bohaterka spędza czas ze swoją siostrą w …malowniczej Wenecji. W mieście stworzonym do miłości i spełniania marzeń do obu pań zaczynają docierać tajemnicze listy.

A szukające ich młodziutkie paryżanki wyruszają w podróż, która sporo zmieni w ich życiu i odsłoni nowe sekrety.

Więcej szczegółow zdradzać nie zamierzam, by nie popełnić zbrodni spojlerowania. Książkę po prostu trzeba przeczytać. Trzeba i warto, gdyż to nie tylko baśniowa opowieść dla najmłodszych czytelniczek, świetnie wprowadzająca w nastrój mikołajkowych niespodzianek i nadchodzących wielkimi krokami Świąt Bożego Narodzenia.

I tytułowa postać, i pozostające pod jej wpływem bohaterki, to nie tylko literackie postacie. To również inspirujące sylwetki, które udowadniają, że można żyć tak, jak się chce, że można, a nawet należy realizować swoje marzenia, także jeśli wydają się nierealne.

Mieszkanie Mademoiselle Oiseau na pewno przyprawiłoby o apopleksję każdą perfekcyjną panią domu – w wielu pokojach poniewierają się części garderoby, biżuteria, perfumy…Są tu jednak również książki, kwiaty, rozbrajające bibeloty i wszędobylskie koty, które nie bez kozery chadzają własnymi drogami.

Całość warto przeczytać z małą czytelniczką, gdyż znajdują się tu odniesienia do tekstów kultury niezrozumiałych dla dzieci – to np. Franz Kafka, Maulin Rouge, Maria Antonina czy Villla Amalia.

Wspólna lektura na pewno może okazać się wspaniałą przygodą i pretekstem do rozmowy – nie tylko o książce.

O „Mademoiselle Oiseau i listach z przeszłości” nie można mówić w oderwaniu od przepięknych, ujmujących ilustracji, które – wraz z tekstem – stanowią integralną całość.

Rysunki nieco przypominają kreskę Jana Marcina Szancera, łącząc niesamowitość i baśniowość z realizmem.

Tę książkę chce się czytać i oglądać, chce się do niej wracać, rozmyślać o niej i zastanawiać się, jakie będą dalsze perypetie bohaterów.

Czegóż chcieć więcej!? Chyba tylko kolejnej części przygód Mademoiselle Oiseau i jej przyjaciół(ek).

BEATA IGIELSKA