Macochy

Lubię książki poruszające życiowe tematy. Większość z nich szufladkowana jest dość brzydko, jako tak zwana "babska literatura", co jest - moim zdaniem - dość krzywdzące. To zniechęca pewną grupę społeczną do sięgnięcia po takie książki, a szkoda. Wielka szkoda. "Macochy" to piękna historia i wcale nie o nieszczęśliwej miłości i pustych kobietkach. To powieść o rodzinie, trudnych wyborach i niełatwych decyzjach. Jest tu oczywiście miłość, ale trudna i taka kolczasta, krzywdząca bliskich i zadająca odwieczne pytanie - czy można pokochać cudze dziecko?

Dwie siostry - Nadia i Anita - to ogień i woda. Jedna, cicha i spokojna, w dzieciństwie robiła wszystko, aby zaspokoić ambicje rodziców. Druga to chodzący wulkan. Zawsze zbuntowana, robiła wszystko, aby dokuczyć swojej siostrze. Dziewczyny nie mogły się dogadać i absolutnie nie łączyła ich siostrzana miłość. Ich drogi rozeszły się. Ponownie spotkały się po wielu, wielu latach i to w dość niespotykanych okolicznościach. Spotkanie grupy wsparcia dla kobiet, którym los zgotował funkcje macochy było chyba ostatnim miejscem, gdzie siostry spodziewałyby się obecności drugiej. A tu proszę - taka niespodzianka!

Jedna z nich jest macochą dla małego wycofanego chłopca, druga dla rozwydrzonej nastolatki. Nie potrafią zrozumieć tych dzieci, ale nic dziwnego, skoro nie potrafią nawet zrozumieć samych siebie. Dopiero, gdy same chowają kolce zauważają, że nie wszystko co białe jest białe, a czarne - czarne. Istnieją jeszcze odmiany szarości, które często pozwalają dojrzeć więcej, niż tylko powierzchowność dzieci. I nagle brutalna prawda pokazuje siostrom, że warto zrezygnować z samotności i wyciągnąć rękę.

Powieść właściwie czyta się sama. Połknęłam ją w kilka dni, nie zdając sobie sprawy z jej objętości. (lektura na czytniku pozostawia często czytelnika w błogiej nieświadomości) Kiedy zobaczyłam, że ta powieść liczy prawie 500 stron, zdębiałam. Ja naprawdę pochłonęłam ją w kilka dni zachwycona wyrazistymi postaciami, fabułą i emocjami, które budziła we mnie. Siedziałam i kibicowałam zarówno siostrom jak i dzieciom, które w tej książce odgrywają niebagatelną rolę Autorka pokazuje czytelnikom, że często dzieci stają się ofiarami dorosłych. Zaburzenia odżywiania, moczenie nocne, próby samobójcze - to wszystko czubek góry lodowej, którą fundujemy dzieciom. To książka która pokazuje, jak ważne jest to, abyśmy rozmawiali ze sobą, nawet jeżeli jedyne co mamy do przekazania to żal i frustracja. Dziewczyny dopiero po wielu latach przekazały sobie uczucia i myśli które towarzyszyły im w dzieciństwie. Okazało się, że każda inaczej odbierała rzeczywistość, każda miała inne cele i gdyby porozmawiały ze sobą o tych różnicach, życie mogło się potoczyć zupełnie inaczej.

Piękna książka, świetnie napisana, którą po prostu trzeba przeczytać. Rzadko kiedy powieść tak mocno zostaje w mojej głowie. Ta została i nijak nie chce wyleźć.

Nadia i Anita już w dzieciństwie jako siostry nie potrafiły się ze sobą dogadać. Różniły się od siebie tak bardzo, że aż się nienawidziły. Ich kontakt szybko się urwał. Rodzice nie byli najlepszym autorytetem.

Teraz po kilku latach spotykają się znów i to w najmniej spodziewanym miejscu. Okazuje się, że obecnie coś ich łączy. Nie znoszą dzieci z poprzednich związków swoich partnerów. Dlatego też postanawiają uczęszczać na spotkania grupy wsparcia kobiet z podobnymi problemami.

Wzajemna obecność sióstr okropnie na nie działa, co odbija się na grupie. Z tego powodu muszą podjąć się wspólnej terapii, choć bardziej decydują się na to, by zrobić sobie na złość. Żadna z nich nie spodziewa się, że ta terapia to początek poprawy relacji. Żadna również nie sądzi, że ich życie będzie pełne problemów.

***

Jak widzicie tematyka tej książki jest mało spotykana, co właśnie zachęciło mnie do zapoznania się z nią. Po pierwszych kilku stronach obawiałam się, czy Autorka na pewno sobie poradziła, ale szybko uznałam, że ta historia jest naprawdę dobra. I prawdziwa. Skończyło się na tym, że przeczytałam ją w dwa wieczory. I wiecie, co? To naprawdę kawał bardzo dobrej książki.

Nadia to starsza z sióstr i ta bardziej poukładana. Pilna, ambitna, wiecznie zajęta nauką. Z resztą rodzice dbali o to, by ich córki miały dobrą przyszłość a ich czas był w pełni wykorzystany na naukę. Nadia miała problemy z odżywianiem się, które bardzo na nią wpłynęły, a z których Anita potrafiła się śmiać.

Dzisiaj to kobieta biznesu, której do szczęścia brakuje miłości. Sądzi, że znajdzie ją u boku Olafa. Wszystko się komplikuje, kiedy jego córka z poprzedniego małżeństwa pojawia się u nich w domu co weekend, a potem nawet zamieszkuje. Nadia nie potrafi się dogadać z dziewczyną. Obie robią sobie na złość, spiskują, prowadzą wojnę. Kobieta najchętniej by ją wyrzuciła, ale bała się stracić Olafa.

Anita jest młodszą siostrą Nadii, buntowniczką. Nie miała najlepszych ocen, większość dodatkowych zajęć to były korepetycje. Imprezowała, nie słuchała się rodziców, robiła im na złość. Jedno jest pewne - siostry były ogromnym przeciwieństwem. Nie czuły się ze sobą związane i wcale tutaj też nie chodziło o dużą różnicę wieku. Kiedy niespodziewanie jej życie wywraca się do góry nogami, rodzice tylko pokazują, jak niewygodny jest problem, którego należy się tylko pozbyć. Więc Anita ucieka do ciotki.

Dziś jest manikiurzystką i za chwilę wychodzi za mąż za Szymona. Nie ma co kłamać, Anicie zależy na tym, by facet miał kasę. Również musi znosić obecność syna z poprzedniego małżeństwa męża. Dzieciak działa jej na nerwy - jest ślamazarny, sam nie umie się ubrać, zjeść ani podetrzeć. Szymon przez długi czas nie widzi problemu, ale kiedy syn przebywa z nimi dłużej, jego zachowanie i podejście do niego zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni, co przestaje się podobać Anicie.

Autorka porusza tutaj jeszcze wiele innych problemów, z którymi muszą się zmierzyć nasze bohaterki. Nie będę spojlerować, ale mogę zagwarantować, że nie jest tego za dużo jak na jedną książkę. Problemy te wynikają z jeszcze innych problemów, taki efekt domina, bo wszystko jest ze sobą powiązane. A co najsmutniejsze - jest prawdziwe. To, co nam przedstawiła Autorka to historie z życia wzięte, taka jest rzeczywistość. Surowi rodzice, którzy nie interesują się swoimi dziećmi - od tego można by było powiedzieć, że się zaczyna.

Styl autorki jest dobry w odbiorze. Rozdziały zaczynają się od dzienników uczuć Anity i Nadii (które swoją drogą nie są przypadkiem), więc mamy narrację z ich perspektywy. A za chwilę wraca ona do trzecio osobowej i wbrew pozorom jest to ciekawy zabieg. Myślałam, że będzie mi to przeszkadzało, ale powiem szczerze, że teraz nie wyobrażam sobie, żeby było inaczej. To taki wstęp, by poczuć to, co te kobiety.

Nie pozostaje mi nic innego jak szczerze polecić Wam tę pozycję. Nie ma tutaj łatwych tematów. Bije od niej prawdziwość i okrutna rzeczywistość. Jednak w całym tym bólu jest również promyczek nadziei, że będzie lepiej. Wystarczy dać sobie i innym szansę. Spróbować zrozumieć błędy przeszłości i nie pozwolić, by teraźniejszość je powtarzała.

Recenzja pochodzi z bloga [Adres usunięty]

Czy można pokochać cudze dziecko ? W patchworkowej rodzinie, funkcjonowanie jest utrudnione. Jej dzieci, jego dzieci, były mąż, żona. Rodzicom nie wyszło zakładają nowy związek z kimś innym i w tym wszystkim są dzieci, które są zagubione, zdezorientowane często zbuntowane. Trudno im uwierzyć, że nadal są kochane. Partnerzy, którzy od nowa układają sobie życie muszą uczyć się jak być rodzicami nie tylko dla swoich dzieci w nowej sytuacji, ale także dla tych obcych, które muszą zaakceptować. Cieszą się z nowego związku, a ich dzieci niekoniecznie. Różnie mogą zareagować zazdrością, złością, współczuciem dla drugiego rodzica, takie uczucia są zrozumiałe i normalne. Trzeba zdefiniować swoją rolę w nowej rodzinie, zbudować więź z dziećmi partnera. Nie będzie to ani łatwe ani proste.

Bohaterki powieści mają o tyle łatwiej, że nie posiadają własnego potomstwa, więc mogą z całym zaangażowaniem skupić na dzieciach swoich partnerów i poświęcić im właściwą uwagę i miłość. Nadia i Anita, poróżniły się wiele lat temu i nie utrzymywały ze sobą kontaktów, połączył je jednak podobny los. Obie związały się z mężczyznami po przejściach, którzy mają dzieci z poprzednich związków. Spotykają się przypadkiem w grupie wsparcia, gdzie wiedzą już że walczą z tym samym problemem. Obie nie radzą sobie z faktem bycia macochą i szczerze nienawidzą dzieci tej pierwszej. Długo ukrywają przed uczestnikami, że łączą je więzi rodzinne, lecz kobiety szybko wyczuwają negatywne emocje między nimi i próbują je pogodzić.

Nadia, cicha i spokojna, w dzieciństwie robiła wszystko, aby zaspokoić ambicje rodziców. To kobieta sukcesu, ma wszystko o czym marzy, ale do szczęścia brakuje jej miłości. Gdy myśli, że szczęście znajdzie u boku Olafa, na tym idealnym związku pojawia się rysa. Okazuje się, że ten jedyny, wymarzony mężczyzna, z którym postanowiła dzielić swoje życie, oprócz siebie ofiarowuje jej także swoją kilkuletnią córkę Klaudię.

Anita, jest zupełnym przeciwieństwem Nadii. Jest kreatywna i przebojowa, zawsze zbuntowana i liczy się dla niej tylko tu i teraz. Kiedy w końcu zamierza ustabilizować swoje życie osobiste i wyjść za mąż, okazuje się, że oprócz męża zyska jeszcze Leosia, syna z poprzedniego związku partnera.

Każda z kobiet ma swoją historię, chociaż wychowały się w tym samym domu, to tak naprawdę nie łączyła ich siostrzana więź. Są zupełnym przeciwieństwem siebie. To niespodziewane spotkanie po latach w grupie wsparcia Macochy Polska powoduje, że powracają dawno zapomniane urazy z dzieciństwa. Pomimo trudnych początków, siostry próbują naprawić swoje relacje i poznać się na nowo.

Autorka podjęła się napisania powieści o zwyczajnej, ale ważnej tematyce.

„Macochy”, to nie zwykła powieść obyczajowa z etykietką kobieca, ale nie opowiada ona o nieszczęśliwej miłości i małych bezbronnych kobietkach. To piękna historia. Powieść o rodzinie, trudnych wyborach i niełatwych decyzjach. To podczas czytania tej książki zakochałam się w stylu pisania autorki i jej umiejętności opowiadania o trudnych sprawach, w pozornie lekkiej i łatwej formie.

„Być może nie ma na świecie nic trudniejszego od przyznania się do nienawiści. Nienawiści do dziecka. Nie znam nikogo, kto by kiedykolwiek powiedział coś takiego głośno. Nigdzie o tym nawet nie czytałam”

Literatura zagraniczna nieustannie święci triumfy, a wiele osób twierdzi, że nie po drodze jest im z polskimi autorami. Ja z kolei nie zwracam żadnej uwagi na narodowość pisarzy, po jakich książki sięgam, ale ze statystyk wynika, iż to właśnie rodzime tytuły goszczą u mnie najczęściej. Mam swoich ulubionych autorów, jednak sukcesywnie staram się poznawać nowych. Do tej listy dołączyła właśnie Danuta Awolusi z książką "Macochy".

Nadia i Anita są siostrami, które łączą jedynie więzy krwi, ponieważ od najmłodszych lat nie utrzymują dobrych kontaktów. Kobiety różnią się pod niemal wszystkimi względami, a jedynym spoiwem zdaje się bycie macochami. Przypadek sprawia, że ich drogi splatają się ze sobą, co doprowadza do różnych sytuacji, którym ciężko stawić czoła w pojedynkę...

Danuta Awolusi sięga po wiele różnorodnych tematów - młodocianą ciążę, anoreksję, poronienie, pracoholizm, pogoń za doskonałością, przemoc, problemy psychiczne. Lubię, gdy historia nie opiera się jedynie na jednym wątku, jednak tutaj mam wrażenie, że bycie macochą zostaje niekiedy spychane na boczny tor, a na prowadzenie wychodzi trudna relacja pomiędzy siostrami. Ponadto nie jestem przekonana do sposobu, w jaki Awolusi pociągnęła fabułę - nagle wszystko układa się niemal jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Zakończenie jest zbyt przesłodzone i ciężko mi uwierzyć, że mogłoby potoczyć się tak w rzeczywistym świecie.

Główne bohaterki to ofiary zimnego chowu - dystyngowani rodzice nigdy nie okazywali czułości zarówno w stosunku do dzieci, jak i siebie nawzajem. W jednej córce pokładali nadzieję, chociaż nie do końca pragnęła ona kroczyć ich drogą, a drugą szybko spisali na straty przez jej buntowniczą duszę. Nigdy również nie starali się, aby dziewczyny nawiązały jakąkolwiek nić porozumienia, oddalając je od siebie, jak to tylko możliwe. Czytałam to z bólem serca i jednoczesnym postanowieniem, że poruszę niebo i ziemię, aby życie moich dzieci wyglądało zupełnie inaczej. To nie pieniądze dają szczęście, ale miłość, poczucie bezpieczeństwa i otwarte ramiona rodzica.

Losy bohaterów tej książki uświadamiają, jak ogromny wpływ na dorosłe życie wywiera dzieciństwo. Sposób wychowania i budowania relacji w najmłodszych latach odzwierciedla się później, bo jeżeli nie mamy odpowiedniego przykładu na początku, to nie będziemy potrafili poradzić sobie jako osoby starsze. Chociażby dla tego wątku warto przeczytać "Macochy" - jeśli jesteś rodzicem, to powinieneś wziąć sobie do serca, że każde dziecko jest inne, ale KAŻDE jest tak samo ważne, wyjątkowe i cudowne. Nie wartościujmy małych istot ze względu na ich możliwości, tylko wspierajmy w tym, czego potrzebują i pragną. Dbajmy o to, żeby nasze pociechy wierzyły w siebie, dążyły do spełniania marzeń i nie spisujmy ich na straty ze względu na brak ochoty wypełniania naszych oczekiwań.

[Adres usunięty]