Maciejka Gwizd. Tom 1

Ostatnimi czasy mam wrażenie, że znacznie lepiej wchodzą mi zwięzłe, zabawne, lekkie książki dla młodzieży, niż powieści dla dorosłych. Nie wiem, czemu tak jest, ale Maciejka Gwizd to była fantastyczna przygoda.

Głównymi bohaterami tej powieści jest Szklanka i Kubek, a dokładnie Tosia i Kuba. Są to uczniowie szkoły podstawowej, którzy bardzo się przyjaźnią. I jak to w szkole bywa, każda odmienna sytuacja stanowi sensację. Tak jest i tym razem, kiedy w szkole pojawia się tajemnicza woźna - Maciejka Gwizd. I to nie sama, a ze swoim rudym przyjacielem, kotem Karmelem. Dlaczego pojawiła się w szkole? Jakie jest jej prawdziwe zadanie? I czego boi się dyrektorka, że nie korzysta ze swojej pracowni w suterenie?

Lektura Maciejki była ciekawa, spędziłam przy niej fajne chwile. Choć nie była to książka z niedoścignioną akcją, superbohaterami czy złymi charakterami, bardzo dobrze ją wspominam. Spodobał mi się jej spokój, wyobrażając sobie bohaterów, wróciłam we wspomnieniach do swojej szkoły podstawowej. Mimo wszystko, jej treść zawierała tajemnicę, którą chcieli odkryć Tosia wraz z Kubą. Szczerze Wam powiem, że zakończenie z jednej strony było dość zabawne, a z drugiej lekko rozczarowujące. W myślach pojawiło się: “ale naprawdę tylko o to chodziło?”. Jednak i tak Maciejka Gwizd pozostała pewną tajemnicą.

W szkole pojawia się nowa, tajemnicza woźna – pani Maciejka Gwizd. Nosi kolorowe ubrania, ma kota (który jako jedyny może chodzić do szkoły!) i zna się na zwierzętach jak mało kto. Wszystko to zbiega się z niespodziewanym zamknięciem pracowni biologicznej. Kiedy dwójka przyjaciół - Tosia i Kuba podsłuchują dziwną rozmowę dorosłych, postanawiają wszcząć własne śledztwo i rozwikłać obie zagadki! Czy szkole grozi niebezpieczeństwo? Kto mówi prawdę, a kto coś ukrywa?

Maciejka Gwizd wniesie do szkoły powiew świeżości, dzięki któremu nawet najbardziej zapatrzeni w telefony uczniowie zainteresują się losem.... delfinów.

Ta książka to idealny miks zagadki, przyjaźni, humoru i dziecięcej odwagi. Świetna nie tylko do samodzielnego czytania, ale też do wspólnej wieczornej lektury.

Długie rude dredy, piegowata twarz, pełne życzliwości spojrzenie oraz aura tajemniczości - tak w telegraficznym skrócie można scharakteryzować Maciejkę Gwizd, nową woźną w szarej (jak większość placówek oświatowych w Polsce) SP nr 1.

Zanim pojawiła się w placówce, już wzbudziła zainteresowanie swoją osobą.

Chcąc nie chcąc uczeń Kuba podsłuchał pewną rozmowę. Od tej chwili chłopiec robił, co w jego mocy, by dowiedzieć się, po co dyrektor Szczypawka zaprosiła tę tajemniczą kobietę do szkoły.

Czy dzieje się w niej coś złego?

Czy należy obawiać się niebezpieczeństwa?

Kuba w całą sprawę wtajemnicza swoją prawie siostrę bliźniaczkę Antosię. I tak dwójka przyjaciół rozpoczyna prywatne śledztwo.

Chcecie dołączyć? Nic prostszego!

Całą historię znajdziecie w powieści "Maciejka Gwizd" Joanny Marii Chmielewskiej.

Razem z Kubą i Tosią przemierzycie szkolne korytarze, poznacie mniej lub bardziej wymagających nauczycieli, stawicie czoła próbie szantażu, a ponadto dostrzeżecie, że pojawienie się tej oryginalnej osoby, wniesie do szkolnych korytarzy nieco koloru, jeszcze większego gwaru, a nader wszystko entuzjazmu. Co ważne, poznacie tajemnicę pojawienia się Maciejki w szkolnych murach. Dla niektórych czytelników będzie to błahostka, dla innych wątek być może znany z własnych doświadczeń.

W powieści tej nie znajdziecie dynamicznej, trzymającej w napięciu akcji, rodem z przygód Sherlocka Holmesa, jednak warto ją przeczytać, by zobaczyć, jak zaangażowanie jednej tylko osoby może poruszyć tłumy.

Postać Maciejki wybudza uczniów z letargu.

Woźna ma głowę pełną pomysłów, angażuje uczniów do podejmowania nowych inicjatyw.

Nie bez znaczenia pojawia się w tej powieści tak wiele wątków [Adres usunięty].: przyjaźni, troski o losy samotnych zwierząt, a nawet różnych fobii.

"Maciejka Gwizd" skradła moje serce swoją wielobarwnością i życzliwością wylewającą się strumieniami względem każdego z uczniów.

„Maciejka Gwizd” to szkolna tajemnica, której żaden dorosły nie zdoła rozwiązać. Na szczęście mam przy sobie drugą część książki, bo nie wytrzymałabym, czekając na kolejną. Dzisiejsza recenzja dotyczy pierwszego tomu przygód z Maciejką Gwizd autorstwa Joanny M. Chmielewskiej.

Życzę każdej szkole i uczniom, aby mieli przynajmniej jedną osobę tak wyjątkową jak nasza tytułowa Maciejka. Świat byłby lepszy! Jeśli myślisz, że szkoła to tylko lekcje, dzwonki i odpytywanie przy tablicy – jesteś w błędzie. Czasem wystarczy, że pojawi się ktoś nowy… Ktoś, kto nosi rude dredy, pracuje jako woźna i przychodzi do pracy z kotem. Właśnie wtedy zaczyna się coś więcej niż szkolna rutyna – zaczyna się przygoda.

„Maciejka Gwizd” to książka, która nie udaje, że dzieci niewiedzą, co się dzieje wokół nich. Wręcz przeciwnie – pokazuje, że mają świetną intuicję, są bystre, dociekliwe i gotowe rozwiązać nawet najbardziej zagmatwaną zagadkę. Głównym bohaterem tej historii jest Kuba – czwartoklasista z dużą wyobraźnią i sercem na właściwym miejscu. Jego partnerką w śledztwie zostaje Tosia – dziewczynka, która kocha pająki (serio!) i nie boi się zadawać trudnych pytań. Razem próbują odkryć, kim naprawdę jest tajemnicza Maciejka Gwizd i co się za nią kryje. A może to wszystko to tylko dziecięce fantazje…?

To, co wyróżnia tę książkę, to lekki, zabawny, ale jednocześnie mądry styl. Autorka pisze w sposób, który sprawia, że nie można oderwać się od lektury. Nawet jeśli książka leży na biurku i zerka do ciebie jednym okiem, a ty planujesz tylko „zajrzeć na chwilkę” – uwierz, ta chwilka zamienia się w całą przygodę. Dodatkowo nie brakuje tu ważnych tematów: jak radzić sobie z szantażem, dlaczego warto być sobą, jak pomagać zwierzętom i…że tabliczki mnożenia można się uczyć bez bólu głowy (tak, naprawdę! Sama nauczyłam tego swoją córkę).

Dla młodych czytelników to doskonała okazja, aby zobaczyć, że książki mogą być nie tylko szkolnym obowiązkiem, ale także sposobem na ucieczkę do świata, w którym dzieci mają głos, a dorośli mogą się sporo nauczyć. A dla rodziców? To przypomnienie, że czasem warto spojrzeć na świat oczami dziecka – a może nawet… zaprzyjaźnić się z woźną. Na uwagę zasługują również ilustracje Marcina Minora, które dodają tej historii uroku. Są zabawne, klimatyczne i idealnie współgrają z treścią.

Jeśli lubicie zagadki i szkolne tajemnice, wierzycie, że dzieci widzą więcej niż dorośli, cenicie przyjaźń, poczucie humoru i dobre serce, a także chcecie spędzić kilka godzin z książką, od której nie da się oderwać, to ta pozycja jest dla was. „Maciejka Gwizd” łączy wszystko, co najlepsze w literaturze dziecięcej i młodzieżowej – lekkość, ważne tematy, bohaterów, których się lubi od pierwszej strony, oraz fabułę, która naprawdę wciąga. A jeśli do tego dołożymy kota KarmeLa (tak, przez duże L) – to czego chcieć więcej?