Lustra. Czas na zmiany. Tom 3

Zaczynam tydzień od książki autorstwa Agnieszki Lis „Lustra”. To trzecia cześć z serii i tak jak przy wcześniejszych wydaniach towarzyszymy poznanym już bohaterom w ich kolejnych etapach życia.

Cudowna to podróż, człowiek czuję się tak jak by odwiedzał starych dobrych przyjaciół. Zmieniają się, ewoluują ale ciągle pozostają tymi znajomymi z zagranicznej wycieczki. Niesamowite jest to jak pomimo upływu lat nadal są dla siebie wsparciem. Tak różni, z tak różną kartoteką życia mogą na siebie liczyć. I to wsparcie bez względu na wiek i sytuacje jest piękne. Każdy sie z czymś zmaga, patrzy w lustro i myśli…. Kim jestem ? Dokąd zmierzam ? Czy jestem szczęśliwy ?

Moje ulubione postacie to 3 silne kobiety: babcia, matka i córka oraz….. 😀😀😀 Są wyjątkowe, charakterne, każda z „fatum”. Rodzina bardzo niestandardowa. Mają ogromną siłę oraz zaciętość, pomimo trudów i trosk, bez względu na wszystko starają się walczyć o własne ja.

Czytajcie i świetny czas miejcie.

Dziękuję wydawnictwu Czwarta Strona bo to dzięki nim mogę odbywać tą wspaniałą podróż.

Ostatnia cześć przede mną…. I już mi smutno że to koniec 🥺🥺🥺🥺

„Najgorsze w miłości jest to, że niestety nie przechodzi na zawołanie… A czasami trwa do końca życie, choć wcale jej nie chcemy. Ani jej, ani jej obiektu.”

Przed laty poznali się na wycieczce na Karaiby, początkowa niechęć i irytacja zamieniły się sympatię. Dzisiaj są najlepszymi przyjaciółmi, ich życie nieustannie się zmienia, gna do przodu, zaskakuje. Julita i Zbyszek niezmiennie się kochają, ona odniosła zawodowy sukces, wychowują jego córki. Agata i Darek, ona prężnie rozwija ich firmę, on czuje satysfakcję z awansu, jednak coś za coś, brakuje mu czasu tylko dla siebie, dla żony. Łucja w dalszym ciągu jest sama, ale nie samotna. Sandra już wie, że jej związek z Piotrem nie ma szans na przetrwanie. Patrycja próbuje odnaleźć się w roli matki. Kacper spełnia swoje marzenia, próbuje rozwikłać tajemnicę odnalezionych starych dokumentów.

Nowe wyzwania, nowe możliwości, życie nieustannie gna do przodu. Z ogromną ciekawością ponownie przeniosłam się do świata wykreowanego przez Autorkę. Powieść tchnie szczerością i realizmem, jej akcja toczy się w Koszalinie i Warszawie. Fabuła ciekawie utkana, dopracowana w każdym szczególe, niesie emocje. Pani Agnieszka ma niesamowicie lekkie, płynne, barwne, zabarwione poczuciem humorem pióro. Wnikliwie oddaje emocje jakie są udziałem naszych bohaterów, wyraźnie nakreślone ich portrety psychologiczne. To zwykli ludzie jakich mijamy w naszej codzienności – ich losy przykuwają uwagę. Łatwo się z nimi identyfikować, zaprzyjaźnić. Mamy kilka perspektyw co daje nam szersze, wnikliwe spojrzenie na rozwój wydarzeń.

Przez powieść się płynie. Umiejętność wysłuchania, bez zbędnej krytyki czy moralizatorstwa. Piękno prawdziwej przyjaźni, takiej która zgani, powie prawdę prosto w oczy, kiedy trzeba i jednocześnie jest wsparciem w każdej sytuacji. Trudne decyzje i ich konsekwencje. Samotność, źle ulokowana miłość, choroba psychiczna, która niszczy.

Koszalin to on gra istotną, choć drugoplanową rolę w całej opowieści. Ciekawym zabiegiem, podnoszącym walory powieści, są liczne retrospekcje, które przenoszą nas na koniec XIX i podatek XX wieku, są idealne wplecione w całość. I taką wisienką na torcie są liczne fragmenty z „Alicji w Krainie Czarów”.

Porwała mnie ta emocjonująca, nieoczywista, zaskakująca, lekko ironiczna opowieść. Blaski i cienie życia w całej okazałości. Czyta się szybko i przyjemnie, ogromnie się cieszę, że mam czwarty tom. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

Trzecia część, tak jak i poprzednie zdobyła moje serce od pierwszych stron. Cudownie było znowu powrócić do Agaty, Darka , Julity, Zbyszka, Sandry, Luizy, Kacpra, których nie da się nie lubić.

Patrycja, córka Sandry a wnuczka Luizy, sama już została mamą i wydaje się, że podzieli los kobiet z jej rodziny, i przyjdzie jej samotnie wychowywać córeczkę. Kacper spełnia wreszcie swoje marzenie o archeologii, tylko nie do końca to wygląda tak jak sobie wyobrażał. Agata podejmuje ważny krok w swojej karierze zawodowej. Jak przyjmie to jej mąż Darek? Czy Sandra nadal będzie trwać mimo wszystko przy Piotrze?

Co by się nie działo w ich życiu, czy szaleją burze czy przygrzewa słońce, zawsze mają siebie. To jedno nie zmienia się od pamiętnych wakacji na Wyspach Kanaryjskich.

W tej części autorka zabiera nas w podróż w czasie. Cofamy się w daleką przeszłość i poznajemy Heinricha. Co łączy go z naszymi bohaterami? I kto odkryje te niezwykłą zagadkę z przed lat?

Siegnijcie po "Lustra" dajcie porwać się tej niesamowicie ciepłej, przyjemnej historii, która uczy nas jak ważne jest budowanie więzi miedzyludzkich i dbanie o nie, jak siła przyjaźni, gdy pielęgnowana nigdy nas nie zawiedzie.. historii od której ciężko się oderwać.

Cała seria to lektura idealna na wiosenno-letni czas 💚💚💚

Patrycja próbuje odnaleźć się w roli matki, Agata natomiast postanawia od nowa przemyśleć swoje zawodowe wybory, zaś Kacper usiłuje rozwikłać zagadkę odnalezionych po latach dokumentów. Każdy z nich podąża w zupełnie innym kierunku, jednak niezmiennie łączy ich jedno - przyjaźń. Czy bohaterowie odnajdą szczęście?

"Lustra" to trzeci tom serii #czasnazmiany i zastrzegam, że trzeba je czytać w kolejności chronologicznej. W książkach autorki bardzo lubię to, że postaci przez nią wykreowane są niesamowicie realne, a przy tym ukazuje prawdziwe życie, w którym nie brakuje problemów, rozterek i targających bohaterami emocji. Zaznajamiamy się tutaj z losami bohaterów, których mieliśmy okazję poznać w poprzednich tomach, a którzy to poznali się jedenaście lat temu w trakcie wakacji na Wyspach Kanaryjskich. Tym razem przenosimy się do Koszalina. Byłam bardzo ciekawa jak dalej potoczyło się życie bohaterów, jakie wyzwania tym razem będą mieli do pokonania, mam wrażenie, że wracam do nich jak do dobrych przyjaciół. W życiu bohaterów wszystko toczy się swoim niespieszny rytmem i chyba to najbardziej urzekło mnie w tej serii. Autorka na przykładzie przyjaciół pokazuje, że mimo ciągłych zmian w ich życiu, podejmowania różnych decyzji, z którymi niezawsze wszyscy muszą się zgadzać, nadal są dla siebie wsparciem, mogą na siebie liczyć. Ich przyjaźń jest dojrzała, wartościowa i piękna.

Warto wspomnieć o tym, że jest tutaj również wpleciony wątek historyczny, który niesamowicie mnie zaintrygował.

Poraz kolejny jestem urzeczona historią opisaną przez Panią Agnieszkę, skłania ona z pewnością do refleksji, ukazuje siłę przyjaźni oraz ważne wartości w życiu. Na szczęście mam pod ręką ostatni tom cyklu, czyli "Witraże", bo jestem ogromnie ciekawa co dla bohaterów szykuje jeszcze autorka! Moja ocena to 8/10.

Życie zawsze potrafi nas zaskoczyć. Mamy swoje plany, codzienne obowiązki, marzenia za którymi konsekwentnie podążamy i, kiedy nagle w tę naszą rutynę wkradnie się osoba, czy zdarzenie, które zmusza nas do przewartościowania dotychczasowego postępowania, może okazać się, że wszystko to, co tak systematycznie staraliśmy się poukładać przestaje mieć znaczenie. Zeszło całkowicie na drugi plan.

I właśnie o takich przełomowych momentach w życiu opowiada Agnieszka Lis w swojej książce „Lustra”. Według pani Agnieszki to zmiany powodują, że nasza codzienność opiera się monotonii i zaskakując pomaga nam rozwijać się i żyć w zgodzie z samym sobą.

I choć życie bohaterów „Luster” toczy się powoli, to właśnie ta niespieszność urzeka czytelnika najbardziej. Jesteśmy świadkami, jak poszczególne osoby fabuły ''dorastają” do podjęcia kluczowych dla nich decyzji.

W „Lustrach” możemy przeczytać, że „marzenia to jest to, co prowadzi nas czasami zupełnie nie tam gdzie chcielibyśmy być.” Myślę, że to zdanie można uznać za wiodące w tej powieści. Bohaterowie podążając za swoimi marzeniami często nie dostrzegają spraw, które dzieją się równolegle i które mają na nich bardzo realny wpływ.

I myślę, że podobnie jest u każdego z nas. Choć wydaje nam się, że idziemy po wyznaczonej przez siebie drodze, to niejednokrotnie to, co dzieje się wokół w sposób niezauważalny dokonuje zmian w naszych założeniach i planach.

***

Agnieszka Lis jest pisarką, która w sposób niezwykle autentyczny opisuje życie swoich bohaterów. Czytając tę, jak i inne powieści, które wyszły spod pióra autorki, współodczuwamy emocje, które towarzyszą wykreowanym przez nią bohaterom. Bo postacie pani Agnieszki są takie same jak my, nie zawsze układa im się w domu, w pracy, dzieci, choć kochane, to potrafią zajść za skórę i zirytować, osiągnięty cel nie zawsze sprawia satysfakcję i zmusza do postawienia pytania, czy warto było.

Ja zawsze z przyjemnością sięgam po książki autorki i zdecydowanie polecam Wam „Lustra” jako wakacyjną lekturę.