Lone Wolf 5: Cień na piasku - Księga V serii Kai

Tym razem misją Samotnego Wilka jest podróż do Vassagonii - krainy pustyń. Barrakeesh, główne miasto akcji, to miejsce niɛbɛzpiɛczne, w którym [Adres usunięty] czai się na każdym kroku, a poczucie zagrøżɛnia nie ustępuje ani na chwilę. 😱 Nadzieja na zakończenie wøjnƴ ulatnia się, a nasz bohater musi odnaleźć się w świecie, gdzie magią są nie tylko zaklęcia, ale też słowa i [Adres usunięty]@cja. 😧

Dla tych z Was, którzy nie mieli okazji spotkać się z serią "Lone Wolf", już tłumaczę. Są to interaktywne książki, w których to my, poprzez dokonywanie wyborów, decydujemy o losach głównego bohatera. 🤩 Ta część różni się nieco od pozostałych. Mamy tu mniej typowo przygodowych akcji, więcej natomiast politycznych spïsków oraz intrƴg. Naszym zadaniem niekoniecznie jest tu walka z nadciągającą ku nam hordą przeciwników, 🙅‍♀️ ale rozkminianie komu można zaufać, a komu absolutnie nie, a przy tym wszystkim pamiętanie o tym, że każda zła decyzja może kosztować nas życie. 😲 Ten tom przynosi zdecydowanie więcej myślenia, jest bardziej refleksyjny, kładzie duży nacisk na rozwój bohatera oraz na zrozumienie, że świat to nie tylko bitwy, ale też ludzie, ich wybory i konsekwencje tych wyborów. 🤷‍♀️ Aby zakończyć tę historię pomyślnie, osiągając tym samym rangę Mistrza Kai, musimy wykazać się wyjątkowym sprytem, ale też mieć i nieco szczęścia. 😋 Nie ma się jednak co zrażać, gdy nam nie wyjdzie, bo do rozgrywki możemy przecież podejść wielokrotnie, za każdym razem mając z tego wspaniałą zabawę. 🤩

Jeśli lubicie fantastykę na poziomie, nie boicie się wyzwań, kręcą Was intrƴgi polityczne, a myślenie strategiczne nie jest Wam obce, to "Lone Wolf" jest właśnie dla Was. Gorąco polecam❗️☺️

„Cień na piasku” to piąta część gry paragrafowej z serii Lone Wolf. Ta część jest inna niż pozostałe, ponieważ jedna księga ma w sobie aż dwie przygody. To jednak nie wszystko! Te dwie rozgrywki są naładowane akcją. Są bardzo, bardzo dynamiczne. W żadnej poprzedniej odsłonie gry nasz bohater nie był w takim ciągłym ruchu. Wcześniejsze misje Samotnego Wilka nabierały tempa stopniowo, a tu od razu mamy mnóstwo akcji. Ostatni z Zakonu Kai musi walczyć, uciekać, wspinać się, skakać, a nawet pływać. Joe Dever pozytywnie zaskoczył mnie takim obrotem akcji. Dzięki temu fabuła nie szła utartą ścieżką. To nadało grze przyjemnej świeżości.

Pierwszy raz podczas rozgrywki musieliśmy skorzystać z dołączonej do książki mapy. To też mi się podobało. Widać, że autor chciał zaciekawić gracza nowymi rozwiązaniami. Te wprowadzone tutaj wypadły naprawdę świetnie. I muszę się przyznać, że nie od razu zrobiłam te zadania. Potrzebowałam chwili, by udać się do kolejnych paragrafów. Dla mnie to kolejny plus. Ogromnym plusem była też akcja i atmosfera panująca na podniebnym statku. Krasnoludy, stary znajomy i odrobina magii fajnie ożywiły rozgrywkę. Po wcześniejszych, wyczerpujących zmaganiach Samotnego Wilka ten wątek był ciekawą odskocznią.

Jak w trzeciej części narzekałam na mało pojedynków to tu mamy ich naprawdę mnóstwo. Czuć klimat zasadzki. Z każdej strony na naszego bohatera czyha niebezpieczeństwo. Kilka razy zdecydowałam się na ominięcie przeciwników, bo przecież takiemu wojownikowi uciekać nie wypada (ale pomysł ten chodził mi po głowie). Po prostu nie chciałam zginąć, a w tej części zginąć można naprawdę szybko. Wszystkie walki z przeciwnikami pasowały do fabuły, jednak ostatnia walka z głównym antagonistą trochę mnie rozczarowała. Moim zdaniem poszła za szybko, bo była za łatwa. Uważam, że finałowa potyczka powinna być bardziej spektakularna.

„Cień na piasku” to pełna akcji i dynamiki rozgrywka, która kończy podserię Kai. W tej części nie mamy misji. Tu mamy walkę o przetrwanie. To być albo nie być dla Samotnego Wilka, ponieważ tym razem na szali postawione jest jego życie. Ten pomysł sprawił, że bardziej utożsamiłam się z głównym bohaterem, co zaowocowało tym, że bardziej zależało mi na pomyślnym zakończeniu rozgrywki. Z ciekawością wchodzę w serię Magnakai, bo przygoda Samotnego Wilka dopiero się zaczyna.

Moja ocena: 8/10.

Książka otrzymana z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

I oto dotarliśmy do końca!

Ale spokojnie, chodzi tylko o koniec pierwszej ,,podserii''. Dla tych, którzy przegapili (lub zwyczajnie nie pamiętają) szybkie przypomnienie: seria poświęcona przygodom Samotnego Wilka jest naprawdę potężna i składa się z serii Kai (tomy 1-5), Magnakai (tomy 6-12), serii Wielkiego Mistrza (tomy 13-20), serii Nowego Porządku (tomy 21-32) i z Ostatecznej Rozgrywki, która kończy się na tomie 36.

,,Cień na piasku'' zamyka zatem serię Kai i jako tom zamykający jest naprawdę świetny!

Tym razem wyruszamy do Wasagonii, gdzie na prośbę ichniego zakhana mamy podpisać traktat pokojowy między tym pustynnym królestwem i Sommerlundem. I jeśli teraz zadajecie sobie pytanie o to, dlaczego - do licha - zawierać pokój ma bohater pokroju Samotnego Wilka, a nie jakiś profesjonalny dyplomata, to wiedzcie, że i ja zadawałam sobie to pytanie. Oczywiście, nie pozostanie ono bez odpowiedzi. Co więcej, będzie nawet wydawało nam się, że uzyskaliśmy ją dość szybko.

Barrakeesh, do którego dotrzemy, nie przywita nas tak gościnnie, jakbyśmy chcieli - bardzo szybko będziemy zmuszeni walczyć o przetrwanie. I to dosłownie, a nie metaforycznie. Spiski, intrygi, zdrady, próby morderstwa, pokoje tortur, pościgi i do tego Mroczni Władcy z Helgedadu - to tylko niektóre z niebezpieczeństw, którym będziemy musieli stawić czoła.

A stawka jest wielka, większa, niż można się spodziewać - nie chodzi tu bowiem tylko o nasze życie, albo o pokój między Wasagonią, a Sommerlundem. O nie! Chodzi o zaginioną przed setkami laty Księgę Magnakai; księgę, która zawiera wszystkie mądrości naszego zakonu! Nie możemy pozwolić jej przepaść!

,,Cień na piasku'' w naprawdę udany sposób zachowuje równowagę między polityczną intrygą z jednej strony, a czystą akcją z drugiej. To gra, w której stawka jest naprawdę spora - i chociaż pewnie można byłoby się kłócić co do tego, czy w poprzednich tomach nie była większa, to z pewnością nie można spierać się na temat tego, że tym razem cała sprawa jest dużo bardziej osobista dla Samotnego Wilka.

Czy odzyskamy księgę? Czy posiądziemy jej mądrość? I w jaki sposób to zrobimy? Na te pytania musimy znaleźć odpowiedź sami.

Ja powiem tylko, że warto.

*książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

RECENZJA

„Lone Wolf 5: Cień na piasku”

Autor: Joe Dever

Wydawnictwo: Black Monk

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Mrok, który oddycha piaskiem.

„Cień na piasku” to moment, w którym seria Samotny Wilk nabiera zupełnie nowego tonu. Po czterech tomach pełnych przygód Joe Dever udowadnia, że potrafi nie tylko utrzymać napięcie, ale też zaskoczyć świeżością, mrokiem i polityczną subtelnością, jakiej wcześniej w cyklu było niewiele.

Tym razem Samotny Wilk wyrusza na misję, która z założenia miała być dyplomatyczna, miał doprowadzić do zawarcia kruchego pokoju między Sommerlundem a pustynną Wasagonią. Jednak wystarczy kilka chwil w rozpalonym słońcem Barrakeesh, by stało się jasne, że to serce spisków, zdrad i niewidzialnych wrogów, a każdy uśmiech może skrywać ostrze, które zatopi się w plecach w najmniej oczekiwanym momencie.

Dever tworzy atmosferę, która wręcz wprasza się pod skórę. Piasek zdaje się szeleścić w uszach, cienie wydłużają podejrzenia, a paranoja towarzyszy każdej decyzji. To nie jest już zwykła przygodowa wyprawa, to gra o przetrwanie, w której bohater jest ścigany przez przeciwnika, którego nie sposób zobaczyć, dopóki nie jest za późno.

W tej części fabuła robi dwa odważne kroki naprzód:

-najpierw rzuca nas w sam środek politycznego chaosu i śmiertelnej pogoni,

-potem prowadzi na trop zaginionego somerlundyjskiego skarbu, dodając całości posmak legendy i osobistego przeznaczenia.

To świetne połączenie polityki, tajemnicy i czystej przygodówki, wszystko podane z typową dla Devera lekkością, gdzie nawet najprostszy wybór potrafi zaboleć. I w tej serii właśnie o to chodzi: o konsekwencje, które się czuje.

Mechanika pozostaje jednym z największych atutów Lone Wolfa. Prosta, szybka, a jednocześnie niezwykle emocjonująca. Tabela Liczb Losowych znów pracuje jak żywy organizm, daje złudzenie kontroli, a jednocześnie potrafi brutalnie przypomnieć, że los w Magnamundzie bywa kapryśny. Starcia są dynamiczne, wybory znaczące, a rozwój bohatera, naprawdę satysfakcjonujący.

Wydanie Black Monk to klasa sama w sobie: dopracowane, estetyczne, wzbogacone o materiały, które pogłębiają świat i sprawiają, że łatwo wsiąknąć w opowieść jeszcze mocniej.

Czy „Cień na piasku” dorównuje poprzednim częściom?

Nie.

On je przebija.

To tom, który przyspiesza puls, rozgrzewa wyobraźnię do czerwoności i sprawia, że kolejne strony przewracają się same. Intensywny, duszny, pełen emocji i świetnie wyważonej akcji, dokładnie taki, jakiego potrzebuje seria w swoim piątym akcie.

Jeśli szukasz paragrafowej przygody, która testuje Twoją intuicję, wyobraźnię i odporność na zdradę, ten tom jest absolutnie obowiązkowy.

„Cień na piasku” nie tylko wciąga.

On pochłania.