Leo. Bezlitosna siła. Tom 7

„(…) to, co ich łączyło, miało w sobie moc, bezlitosną siłę, a tego można było naprawdę szczerze zazdrościć.”

Idealne zakończenie serii nie istnieje...Otóż nie tym razem. Leo jest tego świetnym przykładem. To książka, która w fantastyczny sposób podsumowuje losy chłopaków z Panta Rhei. Historia o sile przyjaźni, miłości, oddaniu i nieidealnie-idealnych bohaterach.

Z jednej strony wyczekiwałam tego tomu z niecierpliwością, a z drugiej było mi smutno, że to już koniec. Kiedy zaczynałam słuchać Kastora to nie sądziłam, że zapragnę więcej i więcej. Nie sądziłam, że bohaterowie staną się tak bliscy mojemu sercu. A teraz nadeszło zakończenie. Ale za to jakie.

Mogę głośno powiedzieć, że Leo przebił wszystkie moje oczekiwania. Wiedziałam, że będzie to dobra książka, a ona była jeszcze lepsza niż się spodziewałam. Cudownie stworzona fabuła powodowała, że jak zahipnotyzowana przerzucałam kolejne kartki. Rozpływałam się czytając każdy kolejny rozdział. Autorka znowu to zrobiła. Znowu napisała niesamowitą historię, która podbiła moje serce, zawładnęła myślami i jestem pewna, że zostanie w pamięci na długo.

Finalny tom serii kojarzy się z podsumowaniem i zamknięciem wszystkich wątków. Jednakże czytelnicy zawsze liczą na więcej, zwłaszcza jeśli chodzi o bestsellerowe powiesci. Agnieszka Lingas – Łoniewska jest autorką niejednego cyklu, który zyskał dużą liczbę odbiorców i za każdym razem zakończenie przynosiło z sobą satysfakcję oraz niedosyt, że to już koniec. Nie inaczej jest z „Bezlitosną siłą. Leo”, w której spotykamy znanych już bohaterów oraz zupełnie nowe postacie połączone z tym, co już się wydarzyło, lecz także opowiadające swoją własną historię. Świat bohaterów daleki jest od tego, co widać na pierwszy rzut oka oraz czarno-białego podziału. Każdy kto wystąpi przeciwko nim lub skrzywdzi ich bliskich musi się liczyć, iż zostanie wymierzona mu kara. Prędzej czy później sprawiedliwości stanie się zadość. Nowe wątki zazębiają się z tymi z poprzednich tomów, lecz nie są kopiami, tworzą opowieść o ludziach, jacy właśnie chcą zamknąć drzwi do przeszłości. Nieoczekiwanie muszą stawić czoło przeszłości, o jakiej chcieli zapomnieć, a za drzwiami do przyszłości czeka niespodziewany rozwój wydarzeń. Jedno i drugie połączone jest osobami bohaterów oraz teraźniejszością, pełną trudnych emocji, niezabliźnionych ran i nadziei na zupełnie nowe jutro. „Bezlitosna siła. Leo” jest opowieścią o ludziach, którzy nie są obojętni na ludzką krzywdę oraz wiedzą jaką moc ma przyjaźń i miłość, dla wszystkiego tego są w stanie podpalić świat. A kto jak nie Agnieszka Lingas – Łoniewska potrafi tak skomplikowane osobowości przełożyć na słowa i napisać niezapomnianą książkę.

"Nienawidziłem każdej minuty treningu, ale powtarzałem sobie : Nie poddawaj się, przecierp teraz i żyj resztę życia jako mistrz! (Muhammad Ali )

Cytat na początku książki, który ujęłam powyżej powinien zdecydowanie być moim mottem i z pewnością powinien wisieć nad moim łóżkiem, żeby motywować mnie do codziennego działania 💪 a wy macie jakieś cytaty, które są dla Was wartościowe?

W swoim życiu czytałam, może ze dwie książki Agnieszki Lingas - Łoniewskiej. I był to "Kastor" i "Poluks" serii Bezlitosna siła. I choć pierwsza z nich bardzo mi się podobała, tak druga była dla mnie trochę za słodka, przez co jakoś odpuściłam sobie kontynuowanie tej serii. I teraz po przeczytaniu finalnego tomu tego cyklu, uważam, że był to nawet dobry pomysł, bowiem "Leo" wywarł na mnie naprawdę pozytywnie wrażenie. Kto wie, może pokuszę się o nadrobienie pozostałych tomów 😀

Jak sam tytuł wskazuje, mamy tu przedstawioną historię Leo, który tak jak reszta bohaterów tej serii, lubuje się w walkach w klatkach. Jest to brat Wiktora - Revenge'a, którego osoby znające serie, z pewnością poznali w poprzednich tomach. Ma on swoją przeszłość, nieraz zadarł z prawem przez swoje głupie wybryki, jednakże teraz można powiedzieć, że "dojrzał", a swoje emocje rozładowuje w klatce podczas treningów i walk. Przed nim jedna z najważniejszych dotychczasowych walk w jego karierze, także chłopak będzie miał co robić..

"Trenowałem w Pant Rhei nie tylko po to, aby w oktagonie dać upust przepełniającej mnie czasami furii, ale przede wszystkim dlatego, aby nauczyć się samokontroli, a i złość ukierunkować tak, aby przyniosła wymierny efekt w postaci zwycięstwa i położenia przeciwnika na macie."

Pewnego dnia, na jednej z imprez u znajomego, spotyka Kaśkę Makowiecką, której swego czasu pomógł wyrwać się z rąk agresywnego chłopaka, który obecnie siedzi w więzieniu. Dziewczyna musi dorabiać w różnych pracach, aby utrzymać swojego pięcioletniego brata. Jej historia życiowa również nie należy do kolorowych, ale dziewczyna robi wszystko co w jej mocy, aby "utrzymać ich na powierzchni". Okazuje się również, że pracuje w fundacji Femi Help, która pomaga kobietom skrzywdzonym przez przemocowych mężczyzn i właśnie tam Leo spotyka ją po raz drugi. Ich relacja początkowo jest dość burzliwa, nieraz dochodzi do sprzeczek, jednakże pewne wydarzenia zmienią ich postrzeganie w stosunku do siebie. Życie Kaśki skomplikuje się jeszcze bardziej, gdy dowie się, że jej były agresywny chłopak wyszedł z więzienia. I co gorsza..pierwsze kroki na wolności skieruje w jej stronę...

Pióro autorki jest niezwykle przyjemne, przez co książkę czyta się dosłownie w mgnieniu oka. Autorka nie zagłębia się w niepotrzebne opisy, także mamy tu zdecydowanie same konkrety, przez co czytelnik napewno nie będzie się nudził, bądź przewracał oczami 😅 choć nie twierdzę, że nie znajdą się tacy, dla których akcja i relacja będą za szybkie, bo ja też z leksza to odczuwałam. Pomimo wszystko, rozwój ich relacji jest zachowany ze smakiem i umiarem. Powoli rosnące zaufanie, wspólne spędzanie czasu, pomoc w trudnych chwilach, wsparcie. To wszystko ogromnie mi się tu podobało. Główni bohaterowie również przypadli mi do gustu, Leo swoją postawą i zachowaniem wkradł się do mojego serca, z kolei postać Kaśki zyskała sobie moja sympatię, już przy pierwszej "wpadce" na imprezie 😅 Podobało mi się to, że sama nie była "idealna", miała swoje kompleksy, figurę nie nadającą się na wybieg, a pomimo wszystko była pewna siebie, otwarta, pomocna i naprawdę sympatyczna. Na plus zasługują również postacie drugoplanowe, czyli panowie, których historie autorka przedstawia w poprzednich tomach, ich więź jest naprawdę pełna podziwu.

"... to, co ich łączyło, miało w sobie moc, bezlitosną siłę, a tego mona było naprawdę szczerze zazdrościć."

Historia sama w sobie jest bardzo ciekawa, a fabuła poprowadzona naprawdę dobrze. Nie zabrakło momentów niezwykle emocjonujących, oraz tych, które przyspieszają bicie serca. Autorka wprowadziła do tej historii rownież dawne tajemnice, które w końcu wychodzą na światło dzienne. A sam epilog idealnie podsumowuje całą historię. Podobała mi się ta książka, spędziłam przy niej naprawdę dobry czas. Także polecam 😀

"...jesteśmy kreatorami własnej przyszłości. I czasem dobija nas rzeczywistość, ale się nie dajemy."

Leon Mills jest młodszym bratem Wiktora zwanego Revengem. Aktualnie jego życie jest poukładane. Zawodowo walczy w klubie Panta Rhei i pomaga w fundacji Femi Help. Nie zawsze jednak tak było. W przeszłości zdarzało mu się narozrabiać. Teraz skupiony na walkach, nie szuka problemów. Wokół niego kręci się piękna Oliwia. Przypadek sprawia, że wpada na Kaśkę, koleżankę z dawniej klasy. Leo ratuje ją z opresji i to nie pierwszy raz. Dziewczyna nie ma lekko. Ima się różnych prac, by zarobić na utrzymanie siebie i młodszego brata, którym się opiekuje. Na dodatek z więzienia wychodzi Robert, jej były chłopak, który zaczyna znów się nią interesować. Mężczyzna jest damskim bokserem, a na takich szczególnie uczulony jest Leo. W niedługim czasie okazuje się, że mężczyźni mają ze sobą walczyć. Kto z tej potyczki wyjdzie zwycięsko? Czy Kaśka będzie swoistą nagrodą dla zwycięzcy?

Panie i panowie przedstawiam siódmy tom "Bezlitosnej Siły". Ciężko żegnać się z bohaterami, których pokochało się tak bardzo. Ich przynależność do siebie udowadnia, że nie genetyka łączy ludzi. Wszyscy członkowie Panta Rhei są niczym rodzina. Tu dokładnie sprawdza się dewiza: jeden za wszystkich, wszyscy za jednego.

Skupiając się jednak na dwójce głównych bohaterów, to mamy tu fajny kontrast. Leo jest przystojnym i wysportowanym facetem, na widok którego płci żeńskiej miękną kolana 😉😍. Kasia natomiast choć ładna i zaradna, to jednak nie jest typem anorektyczki - w końcu mamy bohaterkę w rozmiarze xl😉. Takie połączenie jest o tyle fajne, że jest po prostu rzadko spotykane w romansach. Czyż posiadanie dodatkowych kilogramów może pozbawić marzeń o wymarzonym mężczyźnie? Nie i ta historia jest tego przykładem.

Leo i Kasia - tak naprawdę mają mało ze sobą wspólnego. Łaczą ich dawne czasy szkoły średniej i ludzie z klubu oraz fundacji. Dwójka zupełnie różnych ludzi. Leo - nie dla niego uczucia i angażowanie się. Sport (nie licząc brata i jego rodziny) jest jego jedyną miłością. Kasia też najbardziej na świecie kocha młodszego braciszka i robi wszystko, by był szczęśliwy, choć sama tego szczęścia w życiu nie zaznała niewiele. Miłość przyjdzie do nich stopniowo, choć oboje nie do końca będą pewni tego, co się między nimi rodzi. Sprawa z byłym chłopakiem Kaśki trochę pomoże im w tym rozeznaniu.

"Leo" zamyka "Bezlitosną Siłę" . Tak jak w poprzednich częściach, tak i w tej emocji nie zabrakło. Tej serii nie da się wyrzucić z głowy. Może ona dlatego tak przypada do serca, że pokazuje ludzi mierzących się z życiem, którzy po naprawdę traumatycznych i złych wydarzeniach, potrafią otworzyć się na drugiego człowieka. Nie oglądając się za siebie, prą do przodu, nie zapominając o krzywdzonych osobach. Ta specyficzna więź i przyjaźń między czternastką bohaterów jest nieporównywalna do niczego innego - zapewne większość z nas chciałaby doświadczyć czegoś takiego. Smutno mi, że to już koniec tej fantastycznej przygody, w której miłość, przyjaźń i walka są nierozłączne❤️. Zastanawia mnie jedynie tylko, który z chłopaków jest waszym ulubionym 😉🤔 (wiem, że wybór jest ciężki 😅). Ja mam dwóch, a których, to już pozostanie moją słodką tajemnicą 😉😉. Gorąco polecam wszystkie siedem części!!! To seria #mustread❤️!!!