Lata sześćdziesiąte

Lata 60. ubiegłego wieku były niezwykle ciekawym okresem w historii współczesnego świata. Ludzkość miała wówczas do czynienia z ogromną różnorodnością i wieloma kluczowymi dla kultury, nauki, a także polityki, przemianami. To czasy walki o równouprawnienie czarnych, eskalacji zimnej wojny – wybuch wojny w Wietnamie, konflikty z Kubą (incydent w Zatoce Świń, który omal doprowadził do wybuchu III wojny światowej). To także marzec ‘68 (nie tylko ten polski, ale również francuski), ruchy studenckie i związane z nimi liczne protesty, agresja na ówczesną Czechosłowację i niechlubny udział w niej naszego kraju. Oprócz tych ponurych wydarzeń pamiętać należy również o pierwszym locie na Księżyc, który wbrew pozorom wywarł duże piętno na… modzie. Szalone lata 60. kojarzą nam się także chyba całkiem słusznie z ruchem hipisowskim. To właśnie wówczas subkultura ta cieszyła się masową popularnością. Ludzie mieli wtedy do czynienia z ogromnych rozluźnieniem wcześniej bardzo sztywnych zachowań, częstym sięganiem po różnego rodzaju środki odurzające, festiwalami muzycznymi i spektakularnym rozwojem szeroko pojętej kultury masowej. Kwieciste stroje, rewolucja kulturalna i seksualna, niezapomniane imprezy - to wyznaczniki stylu bycia ówczesnej młodzieży. Lata 60. Były też jednym z bardziej interesujących okresów mody kojarzonym głównie z prostotą, big-bitem i pięknymi, kobiecymi strojami. Wysokimi fryzurami, tzw. gniazdami os. Słodką, czasami wręcz kiczowatą kolorystyką oraz nonszalancją w łączeniu form spodniami dzwonami, tapirowanymi uczesaniami w kok, koszulami nonajron. Króluje Twiggy. Jej stroje zachwycały bardzo odważnymi łączeniami materiałów, często naturalnych. Długie sukienki nawiązujące do etnicznych zdobień i wykonanej z drewna biżuterii są ich znakiem rozpoznawczym. Trapezowe formy, graficzne wzory pop-artowe wzory. Wiele możliwości i mnóstwo barw, począwszy od czerwieni i czerni, po żółcienie i fiolety. Era ta kojarzy się także słusznie z Audrey Hepburn i Brigitte Bardot, w których szafach rządziły eleganckie i kolorowe mini spódniczki w geometrycznych wzorach. To także złoty czas niezapomnianych ikon kina – Jamesa Deana i Marylin Monroe oraz awangardzisty Andy’ego Warhola. To epoka wspaniałej muzyki: z Beatlesów, Rolling Stonesów, Elvisa Presley’a, The Doors z charyzmatycznym Jimem Morrisonem, Little Richarda, Jerry Lee Lewisa, Boba Dylana, Janis Joplin, Johna Lennona... Jakże chciałoby się przenieść w te niezapomniane klimatyczne czasy dzieci kwiatów, przeżyć Woodstock. Aż chce się krzyknąć „peace AND love!” „Lata sześćdziesiąte” Jenny Diski to znakomity, wciągający zapis tamtych dni przesycony osobistą historią i niekiedy gorzką refleksją. Mamy do czynienia z demitologizacją ruchu hippisowskiego, która zachęca do głębszego przyjrzenia się idei lat dzieci kwiatów. Autorka odważnie wyznaje: „żałowałam wtedy, że rozpadli się bitnicy, kupowałam ciuchy, chodziłam do kina, zrezygnowałam z wyścigu szczurów, ćpałam, czytałam, brałam udział w demonstracjach ulicznych, leżałam w wariatkowie, uprawiałam seks i uczyłam w szkole, wiodłam więc życie niemal typowe dla kogoś, kto dorastał w latach sześćdziesiątych (…). Seks był dla nas równie naturalny jak sen, i chyba z tego powodu zostałam kilkakrotnie zgwałcona przez facetów, którzy pakowali mi się do łóżka i nie rozumieli, kiedy mówiłam nie.” „Lata sześćdziesiąte” to doniosła i jakże interesująca publikacja. Stworzona z refleksją i z wybitnym znawstwem tematu, ukazuje świat rebelii i gwałtownych przemian. Świat do którego młoda dziewczyna weszła z charakterystyczną dla swego wieku pewnością siebie oraz determinacją, a który teraz opisuje z dążnością do obiektywizmu, z zaskakującym dystansem i szczyptą autoironii. Rzecz godna polecenia.